Kipu

Kipu, Quipu, Khipu - w języku keczua "węzeł") - forma trójwymiarowego zapisu stosowana przez Indian prekolumbijskiej Ameryki Południowej. Nazywane "pismem węzełkowym", ze względu na swoją formę: zbiór wykonanych z bawełny lub włosia lamy i alpaki kolorowych sznurków z supełkami. Służyło do zapamiętywania liczb (najprawdopodobniej w systemie dziesiętnym), a zapewne także i innych informacji. Opisane w magazynie Science z 12 czerwca 2005 wyniki badań wskazują, że kipu mogło przechowywać także dane nienumeryczne, takie jak nazwy geograficzne, imię twórcy lub właściciela oraz przedmiot obliczeń, co czyniłoby z niego pierwotny rodzaj pisma.

Pismo węzełkowe – sposób zapisu z wykorzystaniem sznurka, na którym różnym rodzajom węzłów oraz ich kombinacjom przypisuje się odrębne znaczenia. Najbardziej znanym i najlepiej zbadanym przykładem jest kipu, używane w Ameryce Południowej przez Inków. Wiadomo jednak, że pismo węzełkowe używane było również w Chinach (patrz: chińskie pismo węzełkowe).

Cyfry arabskie, właściwie cyfry indyjskie europeizowane – cyfry stosowane obecnie powszechnie na całym świecie do zapisywania liczb. Są to kolejno znaki: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz 9 i pierwotnie służyły do zapisu liczb w systemie dziesiętnym. Obecnie wykorzystywane również w pozostałych systemach (na przykład w szesnastkowym przy czym cyfry większe od 9 symbolizowane są kolejnymi literami alfabetu łacińskiego).

5 (pięć) – liczba naturalna następująca po 4 i poprzedzająca 6. 5 jest też cyfrą wykorzystywaną do zapisu liczb w różnych systemach, np. w ósemkowym, dziesiętnym i szesnastkowym systemie liczbowym. Warunek podzielności zapisanej w systemie dziesiętnym liczby przez 5 to, aby ostatnia cyfra była zerem lub piątką.

Ema, Emma – imię żeńskie pochodzenia germańskiego, od imienia Erma, które było skróconą formą imion zaczynających się od Erm- i Irm-. W języku polskim niemal równie często jest spotykana forma Emma.

Bogwiedz, Bogowied — staropolskie imię męskie złożone z członów Bog- ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -wied ("wiedzieć"). Pierwotna forma tego imienia najprawdopodobniej brzmi Bogowied, Bogwied, zaś forma Bogwiedz jest zapisem imienia zdrobniałego, uformowanego przy użyciu przyrostka -jь, pod wpływem którego wygłosowe -d z początkowego *Bogowied przeszło w -dz. Imię to mogło oznaczać "ten, który zna Boga" albo "ten, który zna los, zna przyszłość".

Godzisław, Godosław, Godzsław, Gocław, Hodysław – staropolskie imię męskie. Składa się z członu Godzi- ("robić coś w stosownym czasie", "dopasowywać, czynić odpowiednim") i -sław ("sława"). Może zatem oznaczać "tego, który czyni sławę". Jego formę pochodną mogło stanowić m.in. imię Gosław.

Bogwiedz, Bogowied — staropolskie imię męskie złożone z członów Bog- ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -wied ("wiedzieć"). Pierwotna forma tego imienia najprawdopodobniej brzmi Bogowied, Bogwied, zaś forma Bogwiedz jest zapisem imienia zdrobniałego, uformowanego przy użyciu przyrostka -jь, pod wpływem którego wygłosowe -d z początkowego *Bogowied przeszło w -dz. Imię to mogło oznaczać "ten, który zna Boga" albo "ten, który zna los, zna przyszłość".

Domaborz(?), *Domabor – starosłowiańskie imię męskie, złożone z członów Doma- ("dom"; psł. *domъ oznacza "pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną"; "wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek", "ród, pokolenie", "strony rodzinne, kraj ojczysty") i -bor ("zmagać się, walczyć"). Zachowała się w polskich źródłach – wątpliwa – forma Domaborz (1363), która zapewne powstała przy użyciu przyrostka -jь, zdrabniającego lub tworzącego formy imienne od imion jednotematowych, wyrazów pospolitych, a także pełniącego funkcję dzierżawczą, pod wpływem którego wygłosowe -r z początkowego *Domabor przeszło w -rz. Ponadto w dawnych źródłach notowano nazwisko Domaborski (od 1420 r.). Ponadto imię Domabor występowało w języku czeskim. Mogło ono wyrażać życzenie, aby osoba tak nazwana walczyła w pewnych sytuacjach w imię wspólnego dobra.

Paccius - imię zapisywane także jako Pactius (choć w inskrypcjach występuje forma "Paccius"), posiadające także formę pochodną Paccianus. Prawdopodobnie nie jest pochodzenia rzymskiego. Osoby o tym imieniu występujące w źródłach to:

Forma rachunkowa (Hausbrandta), zwana również symbolem rachunkowym znacznie ułatwia i systematyzuje obliczenia wykonywane za pomocą kalkulatora. Wiele zadań wykazuje pewne powtarzające się działania, możliwe do ujednolicenia i usprawnienia w wyniku zastosowania form rachunkowych wprowadzonych w tym celu przez Stefana Hausbrandta. Podstawowym pojęciem w symbolice Hausbrandta jest forma pojedyncza, stanowiąca czteroelementowy zespół liczb, ujętych w prostokątna tabelę. Forma ta jest tylko sposobem zapisu liczb i nie określa żadnych działań matematycznych prowadzących do wyznaczenia konkretnej liczby. Są one możliwe po ustaleniu określonej funkcji formy rachunkowej.

Dwudziestkowy system liczbowy – pozycyjny system liczbowy, w którym podstawą jest liczba 20. Do zapisu liczb potrzebne jest 20 cyfr. Cyfry 0-9 mają te same wartości co w systemie dziesiętnym, natomiast litery odpowiadają następującym wartościom: A = 10, B = 11, C = 12, D = 13, E = 14, F = 15, G = 16, H = 17, I = 18 oraz J = 19.

GeoTIFF – publicznie dostępny standard, umożliwiający łączenie informacji geodezyjnych z plikami TIFF. Dodatkowe dane mogą zawierać: współrzędne geograficzne, daty, rzuty oraz wszystkie inne dane, które mogą być potrzebne do analizy pliku.

Efekt izolacji nazywany również efektem von Restorffa oraz fenomenem Kohlera-Restorffa − tendencja do lepszego zapamiętywania obiektów, które w jakiś sposób wyróżniają się z otoczenia.

Teoria Wiedzy (niem.: Wissenschaftslehre) – jedno z najważniejszycyh dzieł Johanna Gottlieba Fichtego. Idealista niemiecki zawarł tam systematyczną wykładnię o pojęciu Teorii Wiedzy; czyli wiedzy naczelnej, będącej nauką wszelkich ludzkich nauk. Teoria wiedzy, w zamyśle niemieckiego filozofa, jest i formą i przedmiotem wszystkich nauk ludzkich w ogóle. Jednoznaczna definicja owego pojęcia ma ujawnić także naczelną zasadę nauk szczegółowych. Przedstawiony sposób rozumowania Fichtego jest logicznie dedukcyjny. Budując od podstaw swoją Wissenschaftslehre, Fichte wyszedł także od kantowskiego podziału sądów na sądy a priori oraz a posteriori; przy czym założenia systemu są właśnie aprioryczne.

Dowiązanie twarde (łącze stałe, ang. hard link) jest to umieszczona w systemie plików referencja wskazująca na konkretny, istniejący wcześniej i-węzeł w obrębie tej samej partycji. Dla systemu operacyjnego, dowiązanie takie jest po prostu dodatkową nazwą dla wskazywanego obiektu - plik z n dowiązaniami ma n nazw. Aby obiekt w systemie plików został skasowany, muszą zostać usunięte wszystkie odwołujące się do niego dowiązania. Stąd funkcja systemowa do kasowania plików w języku C nazywa się unlink - kasowany nie jest plik, ale jedynie jego nazwa oraz dekrementowany jest wskaźnik dowiązań (dopiero gdy spadnie on do zera, system automatycznie zwalnia zaalokowaną przestrzeń dyskową – zwalnia i-węzeł). Domyślnie każdy folder w uniksowych systemach plików posiada zaraz po utworzeniu dwa dowiązania twarde – swoją nazwę (np. /home/fizyk/przyklad) oraz wewnątrz dowiązanie ".". Dodatkowo, jeśli folder zawiera podfoldery, to w każdym z nich znajduje się dowiązanie ".." wskazujące na niego jako folder nadrzędny. Ze względu na możliwość tworzenia nieskończonych pętli przez tworzenie nieprawidłowych dowiązań do katalogów, niektóre systemy nie pozwalają na tworzenie nowych dowiązań tego typu, lub pozwalają na to tylko użytkownikowi root.

Pismo małopieczęciowe – rodzaj pisma chińskiego ujednoliconego na potrzeby powstałego w 221 r. p.n.e. Cesarstwa Chińskiego. Używane było przez ponad dwa wieki do schyłku Zachodniej Dynastii Han (8 r. n.e.), kiedy zastąpiono je tzw. pismem kancelaryjnym (隶书). Nazwa pisma małopieczęciowego wywodzi się od pieczęci urzędowych, które w cesarstwie były szeroko stosowaną formą autoryzacji i zabezpieczania korespondencji urzędowej.

Artemas – imię Łacińskiejest spieszczoną formą greckiego imienia Arthemēs, lub Arhemídōros, co w pierwszym przypadku oznacza tyle co zdrowy, a w drugim dar Artemidy. Polskimi odpowiednikami tego imienia są występujące od XV wieku imiona: Artym, Hartym, Artymi i Hartymi, a także utworzone od niego nazwiska Artymiec i Artymow. Imieniny obchodzi 30 czerwca, 22 lipca i 30 października.

1 (jeden, jedność) – liczba naturalna następująca po 0 i poprzedzająca 2. 1 jest też cyfrą wykorzystywaną do zapisu liczb w różnych systemach, np. w dwójkowym (binarnym), ósemkowym, dziesiętnym i szesnastkowym systemie liczbowym. Każda liczba jest podzielna przez 1.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja