Linki:
Łęczyca,
Śląsk,
Środa Śląska,
Świętopełk II Wielki,
Żarnów (powiat opoczyński),
10 lipca,
24 listopada,
25 maja,
31 sierpnia,
3 listopada,
9 kwietnia,
Agafia Światosławówna,
Aleksander Jagiellończyk,
Andegawenowie,
Anna Jagiellonka (1523-1596),
August III Sas,
August II Mocny,
Bezprym,
Biskupi krakowscy,
Bitwa pod Legnicą,
Bitwa pod Międzyborzem,
Bitwa pod Skałą (1228),
Bitwa pod Suchodołem,
Bitwa pod Wrocieryżem,
Bitwa pod Zaryszowem,
Bitwa pod Zawichostem,
Bolesław III Krzywousty,
Bolesław II Rogatka,
Bolesław II Szczodry,
Bolesław IV Kędzierzawy,
Bolesław I Chrobry,
Bolesław I mazowiecki,
Bolesław V Wstydliwy,
Bolesław Zapomniany,
Bracia dobrzyńscy,
Bug,
Cystersi,
Czechy,
Diadem płocki,
Filip von Halle,
Fryderyk II Hohenstauf,
Gąsawa,
Gedko,
Gryfici (Świebodzice),
Grzegorz IX,
Helena znojemska,
Henryk Böhme,
Henryk III Biały,
Henryk III Walezy,
Henryk II Pobożny,
Henryk IV Prawy,
Henryk I Brodaty,
Hermann von Salza,
Interdykt,
Jaćwingowie,
Jadwiga Śląska,
Jadwiga Andegaweńska,
Jagiellonowie,
Jan Czapla (duchowny),
Jan III Sobieski,
Jan II Kazimierz Waza,
Jan I Olbracht,
Kalisz,
Kazimierz III Wielki,
Kazimierz II Sprawiedliwy,
Kazimierz IV Jagiellończyk,
Kazimierz I Odnowiciel,
Kazimierz I kujawski,
Klemens z Ruszczy,
Konrad II Znojemski,
Kraków,
Książę,
Książęta łęczyccy,
Książęta dobrzyńscy,
Książęta mazowieccy,
Książęta opolsko-raciborscy,
Książęta sandomierscy,
Książęta wielkopolscy,
Książęta wrocławscy,
Księstwo Sieradzkie,
Księstwo halicko-wołyńskie,
Kujawy,
Lelów,
Leszek Biały,
Leszek Czarny,
Ludwik Węgierski,
Mąkolno (województwo wielkopolskie),
Małopolska,
Marek z Brzeźnicy,
Maria serbska,
Mazowsze,
Miśnia,
Michał Korybut Wiśniowiecki,
Mieszko I,
Mieszko III Stary,
Mieszko II Lambert,
Mieszko II Otyły,
Mieszko I Plątonogi,
Mikołaj Gryfita,
Norbertanki,
Płock,
Pełka (arcybiskup gnieźnieński),
Piastowie,
Piastowie mazowieccy,
Powieszenie,
Prusowie,
Przemyślidzi,
Przemysł I,
Przemysł II,
Przywilej z Cieni,
Radom,
Rudawa (rzeka),
Salomea z Bergu,
Sandomierz,
Sieciechów (województwo mazowieckie),
Siemowit I,
Sieradz,
Skała (województwo małopolskie),
Skalbmierz,
Skaryszew,
Stanisław August Poniatowski,
Stanisław Leszczyński,
Stefan Batory,
Stosunki polsko-krzyżackie,
Tyniec (Kraków),
Układ o przeżycie,
Węgry,
Władcy Polski,
Władcy ziem polskich w czasie rozbiorów,
Władysław III Laskonogi,
Władysław III Warneńczyk,
Władysław II Jagiełło,
Władysław II Wygnaniec,
Władysław IV Waza,
Władysław I Łokietek,
Władysław I Herman,
Wacław II,
Wacław III,
Warcisław I świecki,
Wasylko Romanowicz,
Wettynowie,
Wielkopolska,
Wilhelm z Modeny,
Wisła,
Wołyń,
Wojewoda,
Wolna elekcja,
Złota Bulla z Rimini,
Zakon Świętej Klary,
Zakon Kaznodziejski,
Zakon krzyżacki,
Zakon mniszy,
Zbigniew (polski książę),
Ziemia łęczycka,
Ziemia chełmińska,
Ziemia dobrzyńska,
Zygmunt III Waza,
Zygmunt II August,
Zygmunt I Stary,
Konrad I mazowiecki, także Konrad I Mazowiecki (ur. zapewne w
1187 lub
1188 r., zm.
31 sierpnia 1247 r.) – w latach
1194-
1200 współrządca razem z bratem
Leszkiem w
Małopolsce, na
Mazowszu i
Kujawach (według części historyków Kujawy Kazimierzowice otrzymali dopiero w
1198), od
1200 samodzielny książę kujawsko-mazowiecki,
1222-
1228 w
ziemi chełmińskiej, w latach
1229-
1232 regent w
Sandomierzu,
1229-
1231 i
1241-
1243 w
Krakowie, w
1231 odłączył
Sieradz i
Łęczycę z księstwa krakowskiego i przyłączył do Mazowsza, w
1233 podział z synami i rezygnacja z Kujaw i północnego Mazowsza (płockie na północ od
Wisły i
Bugu), od
1233 w
Żarnowie (dożywotnio), od
1241 w
Radomiu (dożywotnio).
Bolesław I mazowiecki (sandomierski) (ur. ok.
1208, zm. po
25 lutego w
1248) –
książę sandomierski 1229-
1232 (nad częścią księstwa), od
1233 w północnym
Mazowszu (na północ od
Bugu i
Wisły, także w
Dobrzyniu), od
1247 w całym Mazowszu prawobrzeżnym.
Helena znojemska (ur. w latach 40.
XII w., zm.
2 kwietnia między
1202 a
1206) – księżniczka
morawska,
księżna krakowska i
sandomierska od około
1165 do
1194 oraz
mazowiecka w latach
1186-
1194, regentka w księstwach
krakowskim,
sandomierskim i
mazowieckim w imieniu małoletnich synów
Leszka Białego i
Konrada mazowieckiego w latach
1194-
1199/
1200, córka
Konrada II z dynastii
Przemyślidów.
Kazimierz I, "Kazimierz Konradowicz" zwany kujawskim (ur. ok.
1211, zm.
14 grudnia 1267) – książę
kujawski od
1233, w
wielkopolskim Lądzie w latach
1239-
1261, w Wyszogrodzie od
1242, książę
sieradzki w latach
1247-
1261, książę
łęczycki od
1247, książę dobrzyński
1248.
Najstarsze zapisy z lat
1222 i
1230 mówią o osadzie Tarnowo. Po założeniu przez
Krzyżaków grodu obronnego z zamkiem pojawiły się nazwy: Torun (
1231), Thorun (
1233), Thoron (
1241), i Thorum (
1248). Żadna z tych form nie ma źródła w języku niemieckim, co świadczy o przekształceniu (zniemczeniu) pierwotnej nazwy Tarnów, czyli miejsca gdzie rosła tarnina.
Marcin Kromer pisał: Gedeon, biskup płocki, za zgodą kolegium kapłańskiego dodał Tarnów (Tarnovia), który teraz jest Toruniem, a jego tłumacz z łaciny,
Stanisław Sarnicki, jest autorem zdania: Toruń przez nich założony, ongiś Tarnowem zwany był. Należy więc uznać, że nazwa Toruń, choć zrywa całkowicie więź z pierwotnym Tarnowem, jest repolonizacją.
Księstwo sieradzkie (
łac. ducatus Siradiae) – po podważeniu zasady
senioratu w
1146 r., wykształconego w następstwie realizacji testamentu
Bolesława Krzywoustego z
1138 r., na
ziemiach polskich pojawiły się udzielne
księstwa, które zmieniły obraz polityczny
Państwa Polskiego.
Kasztelanie: łęczycka, spicymierska,
sieradzka (wraz z opolem chropskim), rozpierska i wolborska, wchodzące w skład dzielnicy
Leszka Białego, po objęciu władzy nad tym terenem w
1228/
1229 r. przez brata Leszka,
Konrada mazowieckiego weszły w skład
Księstwa łęczyckiego, które miało znaczenie
prowincji. Jednakże już w
1233 r. syn Konrada –
Bolesław Konradowic, krótko wprawdzie, bo tylko do
1234 r., tytułował się księciem sieradzkim, w tym bowiem roku ojciec przeniósł go na
Mazowsze, a sam objął znowu
Sieradz w bezpośrednie władanie. Po śmierci Konrada w
1247 r. jego drugi syn
Kazimierz I, książę kujawski objął
księstwo łęczyckie, w którego składzie w dalszym ciągu była
ziemia sieradzka.
Bracia dobrzyńscy, oficjalna nazwa Pruscy Rycerze Chrystusowi, zwani też Kawalerami Jezusa Chrystusa a po
łacinie Fratres Milites Christi (de Prussia, de Dobrzyn, de Mazovia) –
zakon rycerski zorganizowany przez
biskupa pruskiego Chrystiana pomiędzy
1216 a
1228 r. w celu ochrony
Mazowsza i
Kujaw przed najazdami
pruskimi. W tym samym roku utworzenie zakonu zatwierdził
papież Grzegorz IX a
książę Konrad I Mazowiecki nadał im w posiadanie część ziemi dobrzyńskiej, razem z
Dobrzyniem nad Wisłą. Był to jedyny zakon rycerski, który powstał i ukształtował się na ziemiach polskich.
Władysław III Laskonogi (ur.
1161-
1166/
1167, zm.
3 listopada 1231) –
książę wielkopolski, w latach
1194-
1202 w południowej
Wielkopolsce, w latach
1202-
1229 w
Wielkopolsce, w latach
1202-
1206,
1228-
1229 książę krakowski, w
1206 oddał
Kalisz Henrykowi I Brodatemu z
linii śląskiej,
1206-
1210 i
1218-
1225 w
Lubuszu,
1216-
1217 tylko w
Gnieźnie, choć według innych prawdopodobniejszych wersji oddał wtedy bratankowi tylko południowo-zachodnią Wielkopolskę.
Helena znojemska (ur. w latach 40.
XII w., zm.
2 kwietnia między
1202 a
1206) – księżniczka
morawska,
księżna krakowska i
sandomierska od około
1165 do
1194 oraz
mazowiecka w latach
1186-
1194, regentka w księstwach
krakowskim,
sandomierskim i
mazowieckim w imieniu małoletnich synów
Leszka Białego i
Konrada mazowieckiego w latach
1194-
1199/
1200, córka
Konrada II z dynastii
Przemyślidów.
Leszek Biały (ur. zap. w
1184 lub
1185, zm.
24 listopada 1227 w
Marcinkowie k.
Gąsawy) –
książę krakowski w latach
1194-
1198,
1199,
1206-
1210 i
1211-
1227,
książę mazowiecki 1194-
1200,
książę kujawski 1199-
1200 z dynastii
Piastów.
Kazimierz I (ur. ok.
1211, zm.
14 grudnia 1267) – książę
kujawski od
1233, w
wielkopolskim Lądzie w latach
1239-
1261, w Wyszogrodzie od
1242, książę
sieradzki w latach
1247-
1261, książę
łęczycki od
1247, książę dobrzyński
1248.
Konrad z Turyngii, właściwe Konrad I von Thüringen (ur. ok.
1206; zm.
24 listopada 1240 w
Rzymie) – w latach
1231-
1234 landgraf Turyngii i
palatyn saski (wespół z bratem
Henrykiem Raspe), a później także
wielki mistrz zakonu krzyżackiego (
1239-
1240), pochodzący z
niemieckiego rodu książęcego
Ludowingów.