Kotlina Cajdamska

Kotlina Cajdamska, Cajdam (chin. Qaidam Pendi) - bezodpływowa kotlina tektoniczna w północno-wschodniej części Wyżyny Tybetańskiej, w zachodnich Chinach, otoczona górami: Altun Shan, Qilian Shan i Kunlun. Północna część kotliny jest pagórkowata, natomiast część południowa przechodzi w równinę. Z otaczających gór ku centrum doliny spływają niewielkie rzeki do bezodpływowych, słonych jezior. W kotlinie występuje głównie roślinność półpustynna lub stepowa.

Datong Shan (chin.: 大通山; pinyin: Dàtōng Shān) – pasmo górskie w środkowo-północnych Chinach, część gór Qilian Shan, o długości ok. 170 km i wysokości do 5230 m. Otaczają od północy kotlinę jeziora Kuku-nor, które zasilane jest przez liczne rzeki mające swoje źródła w Datong Shan. W górach występują nieliczne lodowce.

Ebinur Hu (chin.: 艾比湖; pinyin: Àibǐ Hú) – słone jezioro bezodpływowe w północno-zachodnich Chinach, w regionie autonomicznym Xinjiang, w Kotlinie Dżungarskiej. Zajmuje powierzchnię ok. 1070 km² (w okresie suszy zmniejsza się do ok. 800 km² i dzieli się wówczas na dwa mniejsze zbiorniki). Jezioro leży na wysokości 189 m n.p.m. i ma 15 m głębokości. Zamarza w okresie zimowym. Zasilane przez rzeki spływające z Borohoro Shan.

Lang Shan (chin.: 狼山; pinyin: Láng Shān) – pasmo górskie w północnych Chinach, w Mongolii Wewnętrznej; część gór Yin Shan. Rozciąga się łukiem na północ od zakola Huang He i wyżyny Ordos na dlugości ok. 300 km. Najwyższy szczyt osiąga wysokość 2352 m n.p.m. Pasmo zbudowane głównie z łupków i gnejsów. Zbocza północno-zachodnie łagodne, natomiast poludniowo-wschodnie strome i poprzecinane wąskimi dolinami. Dominuje roślinność półpustynna.

Qinghai Nanshan (Góry Kukunorskie; chin.: 青海南山; pinyin: Qīnghǎi Nánshān) – pasmo górskie w środkowych Chinach, część gór Qilian Shan. Rozciąga się z północnego zachodu na południowy wschód na długości ponad 300 km i ogranicza od południowego zachodu kotlinę jeziora Kuku-nor. Najwyższe szczyty wznoszą się powyżej 4000 m n.p.m. Pasmo zbudowane jest ze skał krystalicznych, głównie z granitów i porośnięte jest suchą roślinnością stepową.

Daqing Shan (chin.: 大青山; pinyin: Dàqīng Shān) – pasmo górskie w północnych Chinach, w Mongolii Wewnętrznej; część gór Yin Shan. Rozciąga się na północ od Hohhotu i Huang He na długości ok. 260 km. Najwyższy szczyt osiąga wysokość 2327 m n.p.m. Pasmo zbudowane z dnejsów, piaskowców i bazaltów. Zbocza północna są łagodne, natomiast poprzecinane dolinami zbocza południowe opadają stromo do doliny Huang He. Dominuje roślinność stepowa.

Kotlina Barguzińska (ros.: Баргузинская котловина; Barguzinskaja kotłowina) – kotlina śródgórska w azjatyckiej części Rosji, w Buriacji, między Górami Barguzińskimi a Ikackimi, w dorzeczu Barguzinu. Rozciąga się z południowego zachodu na północny wschód na długości ok. 200 km. Jej szerokość wynosi momentami 35 km. Kotlina wznosi się na wysokości 470–600 m n.p.m. i porośnięta jest roślinnością stepową oraz lasostepem. W centralnej, najniższej części kotliny znajduje się przyrzeczna równina pokryta łąkami i bagnami, która liczy do 15 km szerokości. Wzdłuż prawego brzegu Barguzinu ciągnie się nachylona równina utworzona ze stożków napływowych, porośnięta lasostepem i lasami sosnowymi. Na lewym brzegu Barguzinu znajduje się duży obszar równinny pokryty roślinnością stepową, lasami sosnowymi, łąkami i lasami modrzewiowo-sosnowymi (na północnym wschodzie). Miejscami występują rozległe garby piaszczyste (kujtuny) powstałe z materiału piaszczysto-żwirowego naniesionego głównie przez rzekę. Tereny stepowe wykorzystywane są jako pola uprawne, natomiast lasostepy jako pastwiska.

Chan Chöchijn nuruu (Chan Chöchij; mong.: Хан Хөхийн нуруу) – pasmo górskie w północno-zachodniej Mongolii oddzielające kotlinę jeziora Uws-nur na północy od kotliny jeziora Chjargas nuur na południu. Rozciąga się równoleżnikowo na długości ok. 250 km. Najwyższy szczyt osiąga wysokość 2928 m n.p.m. Część północna zbudowana głównie z prekambryjskich skał krystalicznych i dolnopaleozoicznych granitów. Część południowa zbudowana ze skał efuzywnych i osadowych. Zbocza strome, szczyty płaskie. Występują ślady po zlodowaceniach. Stoki północne pokryte są stepami, lasami (modrzew i sosna) i łąkami, natomiast stoki południowe porasta roślinność półpustynna. Dominują gleby ciemnokasztanowe, kasztanowe i ciemne gleby łąkowe. Wzdłuż południowych zboczy pasma ciągnie się pas gleb kasztanowych i jasnokasztanowych wymagających nawadniania.

Wyżyna Mongolska - wyżyna w środkowej Azji na terytorium Mongolii i północnych Chin. Na wschodzie graniczy z Wielkim Chinganem, na południu z górami Qilian Shan, na zachodzie z kotlinami Kaszgarską i Dżungarską, a na północy z górami południowej Syberii. Jej powierzchnia wynosi około 3 mln km².

Hanzhong Pendi (chin. upr.: 汉中盆地; chin. trad.: 漢中盆地; pinyin: Hànzhōng Péndì) – kotlina w Chinach, w południowej części prowincji Shaanxi, niedaleko miasta Hanzhong. Leży pomiędzy pasmami gór Qin Ling i Daba Shan. Przepływa przez nią rzeka Han Shui. W kotlinie dobrze rozwinięte jest rolnictwo; jest to główne miejsce produkcji zboża w prowincji Shaanxi.

Kotlina Dżungarska (chin. Zhunga Pendi) - tektoniczna kotlina w północno-zachodnich Chinach, między Tienszan i Ałtajem, o powierzchni ok. 380 tys. km² i wysokości 500–1000 m. W centralnej części kotliny występuje piaszczysta pustynia, natomiast na obrzeżach suche stepy, na całym obszarze znajduje się duża ilość słonych jezior. Na tych terenach eksploatowane są m.in.: ropa naftowa, węgiel kamienny oraz złoto.

Kotlina Wielkich Jezior (także Płaskowyż Jeziorny; mong.: Их Нууруудын хотгор, Ich Nuuruudyn chotgor) – rozległa kotlina w zachodniej Mongolii. Rozciąga się ona pomiędzy pasmami górskimi: Tannu-Oła (na północy), Changaj (na północnym wschodzie i wschodzie), Ałtaj (na zachodzie), Ałtaj Mongolski (na południowym zachodzie i południu). Powierzchnia dna kotliny jest bardzo zróżnicowana morfologicznie, zawiera szereg niskich grzbietów górskich i wzgórz. Najniższy punkt kotliny jest na wysokości 759 m n.p.m., jednak przeważająca część kotliny leży na wysokościach powyżej 1000 m n.p.m. Większość kotliny porośnięta jest roślinnością półpustynną lub suchych stepów, w jej wschodniej części znajdują się pola barchanów i ma tam ona charakter pustynny. Na terenie Kotliny Wielkich Jezior znajduje się szereg jezior zaliczanych do największych w Mongolii, zarówno słonych: Uws-nur, Chjargas nuur, Dörgön nuur, jak i słodkowodnych: Char Us nuur, Char nuur, Ajrag nuur, Bajan nuur. Do kotliny przefiltrowują się wody z leżącego poza nią jeziora Char nuur, leżącego w Górach Changajskich.

Hoh Xil (również Hoh Xil Shan, Kekexili Shan; chin.: 可可西里山; pinyin: Kěkěxīlǐ Shān) – pasmo górskie w południowo-zachodnich Chinach, na granicy Tybetańskiego Regionu Autonomicznego i prowincji Qinghai, w południowej części Kunlunu. Rozciągają się na długości ok. 700 km, średnia wysokość wynosi ok. 6000 m n.p.m.

North Park to obszerna, względnie płaska, wysoko położona (średnia wysokość 2680 m n.p.m.) kotlina w Górach Skalistych w północno-środkowym Kolorado w USA. Położoną w hrabstwie Jackson kotlinę otaczają łańcuchy górskie, z których wypływa rzeka Platte Północna i kilka mniejszych, jak Michigan River, Illinois River i Canadian River. Kotlina zawdzięcza swą nazwę położeniu, jako że jest najdalej na północ wysuniętą z trzech górskich kotlin (zwanych parkami) w Kolorado po zachodniej stronie łańcucha Front Range. Pozostałe dwie kotliny to kolejno Middle Park i South Park.

Kotlina Tałaska, Dolina Tałaska (kirg.: Талас өрөөнү, Tałas öröönü; ros.: Таласская долина, Tałasskaja dolina) – kotlina śródgórska w północnym Kirgistanie, w Tienszanie Północnym, w środkowym biegu rzeki Tałas, między Górami Kirgiskimi na północy a Ałatau Tałaskim na południu. Leży na wysokości 600–2000 m n.p.m. Rozciąga się na długości ok. 250 km. Dno i zbocza kotliny zbudowane są z łupków, piaskowców i wapieni z intruzjami granitu. Przeważa krajobraz półpustynny i stepowy. Największym miastem w kotlinie jest Tałas.

Taibei Pendi (chin. trad.: 臺北盆地; pinyin: Táiběi péndì) – kotlina w północnej części Tajwanu, druga co do wielkości na wyspie. Od północy graniczy z Parkiem Narodowym Yangming Shan, od zachodu z górą Linkou, a od południowego wschodu z górami Xueshan Shanmai.

Kotlina Uwska, także Niecka Uwska (mong.: Увс нуурын хотгор, Uws nuuryn chotgor; ros.: Убсунурская котловина, Ubsunurskaja kotłowina) – obniżenie tektoniczne w północno-zachodniej Mongolii i Rosji (Tuwa), między pasmami Tannu-Oła i Chan Chöchij; północna, najbardziej nizinna część Kotliny Wielkich Jezior. Kotlina wznosi się do 1500 m n.p.m. Najniżej położonym punktem jest jezioro Uws-nur (753 m n.p.m.). Krajobraz stepowy i półpustynny. W środkowej części występują stepowe i gobijskie pastwiska.

Burog Co (chin. upr.: 布若错; chin. trad.: 布若錯; pinyin: Bùruò Cuò; tyb.: བུ་རོག་མཚོ, Wylie: bu rog mtsho) – słone jezioro bezodpływowe w zachodnich Chinach, w północnej części Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, w prefekturze Nagqu. Leży na wysokości 5158 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię ok. 87,5 km². Roczna suma opadów wynosi 100–150 mm. Do jeziora wpadają liczne potoki wypływające z pobliskich lodowców. Na północnym brzegu występują sołonczaki.

Kotlina Syczuańska lub Basen Czerwony – kotlina w środkowych Chinach, w prowincji Syczuan, w dorzeczu środkowego biegu rzeki Jangcy, otoczona od zachodu przez Hengduan Shan, od północy przez góry Qin Ling i Daba Shan, od południa przez Wyżynę Junnan-Kuejczou.

Nganglong Kangri (Aling Shan, Anglong Gangri; chin.: 阿陵山; pinyin: Ālíng Shān) – pasmo górskie w zachodnich Chinach, na Wyżynie Tybetańskiej, w północno-zachodnich Transhimalajach. Wznosi się średnio na wysokość 4500-5000 m n.p.m. Najwyższy szczyt, Anglong Gangri Feng (昂龙岗日峰), osiąga 6596 m n.p.m. (wg innych źródeł 7315 m n.p.m.). Rzeźba ma charakter wysokogórski. W wyższych partiach występują lodowce. Dominuje krajobraz pustyni wysokogórskiej.

Góry Kaszgarskie (Muztagata; chin.: 慕士塔格山; pinyin: Mùshìtǎgé Shān) – pasmo górskie w zachodnich Chinach, w regionie autonomicznym Sinciang, przy granicy z Tadżykistanem. Uznawane za wschodni kraniec Pamiru lub za zachodnie odgałęzienie Kunlunu. Rozciąga się na długości ok. 100 km i ogranicza od południa Kotlinę Kaszgarską. Najwyższe szczyty to Kongur tag (7719 m n.p.m.) i Muztagata (7546 m n.p.m.). Pasmo zbudowane jest głównie z gnejsów, granitów i kwarcytów. Występują lodowce górskie. Zbocza są strome i skaliste, poprzecinane dolinami. Na stokach północnych znajdują się stepy, natomiast na południowych i wschodnich półpustynie i pustynie górskie. W dolinach rzek występują zarośla łęgowe.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja