Linki:
Średniowiecze,
11 października,
15 sierpnia,
16 grudnia,
17 marca,
18 marca,
19 czerwca,
21 lutego,
21 maja,
21 stycznia,
23 marca,
27 czerwca,
27 marca,
4 listopada,
4 maja,
5 marca,
7 maja,
Absolutyzm klasyczny,
Alessandria,
Alfonso Ferrero La Marmora,
Andegaweni,
Aragonia,
Arborea,
Asti,
Austria,
Bitwa pod Magentą,
Bitwa pod Solferino,
Bonifacy VIII,
Cagliari,
Camillo Cavour,
Carlo Denina,
Cesare Balbo,
Cuneo,
Dynastia sabaudzka,
Emanuel Rostworowski,
Ferdynand VII,
Flaga,
Florencja,
Francja,
Fryderyk Barbarossa,
Fryderyk Wielki,
Gęstość zaludnienia,
Głowa państwa,
Gaeta,
Giambattista Lorenzo Bogino,
Giuseppe Garibaldi,
Godło,
Haute-Savoie,
Imperium Ottomańskie,
Inkwizycja,
Józef Andrzej Gierowski,
Język urzędowy,
Język włoski,
Jakub II Sprawiedliwy,
Karol Albert,
Karol Emanuel III,
Karol Emanuel IV,
Karol Feliks,
Kongres wiedeński,
Królestwo Aragonii,
Królestwo Lombardzko-Weneckie,
Królestwo Obojga Sycylii,
Królestwo Włoch,
Księstwo Sabaudii-Piemontu,
Księstwo Sardynii,
Lata 60. XIX wieku,
Liczba ludności,
Liguria,
Lir włoski,
Maria Teresa Habsburg,
Modena,
Monarchia,
Napoleon I,
Napoleon III,
Nicea,
Nieszpory sycylijskie,
Oświecenie (okres),
Półwysep Apeniński,
Parma,
Piotr IV Aragoński,
Pokój w Akwizgranie (1748),
Pole powierzchni,
Premier,
Referendum,
Republika Genui,
Republika Pizy,
Rewolucja przemysłowa,
Risorgimento,
Romania,
Rosja,
Sabaudia,
Sardynia,
Sassari,
Skud,
Stolica,
Toskania,
Turyn,
Ustrój polityczny,
Vigevano,
Vincenzo Gioberti,
Władcy Sardynii,
Włochy,
Waluta,
Wicekról,
Wielka Brytania,
Wiktor Amadeusz II,
Wiktor Amadeusz III,
Wiktor Emanuel I,
Wiktor Emanuel II,
Wiosna Ludów,
Wojna Hiszpanii z koalicją angielsko-francusko-austriacką,
Wojna krymska,
Wojna o austriacką sukcesję,
Wojna o sukcesję hiszpańską,
XIX wiek,
Zjednoczone Królestwo Włoch,
Królestwo Sardynii – państwo historyczne istniejące już od
średniowiecza, od
1720 pod rządami
dynastii sabaudzkiej, w
1743 połączone z
Księstwem Sabaudii-Piemontu.
Ze względu na znaczenie, jakie miało we Włoszech
Księstwo Sabaudii-Piemontu (od 1720 roku
Królestwo Sardynii), hiszpańska misja dyplomatyczna w
Turynie miała już w XVII wieku rangę ambasady.
Dynastia sabaudzka (
wł. Casa di Savoia) –
dynastia panująca w
Sabaudii i
Piemoncie (
1000-
1732) (
Księstwo Sabaudii-Piemontu niezależne od roku
1416), na
Sycylii (
1713-
1720), w
Królestwie Sardynii (
1720-
1861), w zjednoczonym
Królestwie Włoskim (
1861-
1946), w
Hiszpanii (
1871-
1873) oraz w
Chorwacji (
1941-
1943).
Księstwo Sabaudii-Piemontu ze stolicą w
Turynie stało się w początkach
XVIII wieku najsilniejszym państwem w Italii i jedynym, jakie mogło prowadzić niezależna od poza-włoskich czynników i nacików, politykę.
Władcy Sabaudii (zwłaszcza
Wiktor Amadeusz II) wzmocnili armię i dyplomację, zręcznie lawirując między monarchami, tak jak
Królestwo Prus czyniło w Niemczech.
Wiktor Amadeusz II (ur.
14 maja 1666, zm.
31 października 1732) - władca z
dynastii sabaudzkiej. Książę
Sabaudii (
1675-
1720,
1730-
1732), król
Sycylii (
1713-
1720), pierwszy król
Sardynii (
1720-
1730).
Dynastia sabaudzka (
wł. Casa di Savoia) –
dynastia panująca w
Sabaudii i
Piemoncie (
1000-
1732) (
Księstwo Sabaudii-Piemontu niezależne od roku
1416), na
Sycylii (
1713-
1720), w
Królestwie Sardynii (
1720-
1861), w zjednoczonym
Królestwie Włoskim (
1861-
1946), w
Hiszpanii (
1871-
1873) oraz w
Chorwacji (
1941-
1943).
Księstwo Sabaudii-Piemontu ze stolicą w
Turynie stało się w początkach
XVIII wieku najsilniejszym państwem w Italii i jedynym, jakie mogło prowadzić niezależna od poza-włoskich czynników i nacików, politykę.
Władcy Sabaudii (zwłaszcza
Wiktor Amadeusz II) wzmocnili armię i dyplomację, zręcznie lawirując między monarchami, tak jak
Królestwo Prus czyniło w Niemczech.
Księstwo Sabaudii-Piemontu (Principato di Savoia) – samodzielne księstwo istniejące od roku
1416 do Zjednoczenia Włoch w
XIX wieku. Państwem rządziła tzw.
Dynastia sabaudzka (principi di Savoia) Na terytorium państwa od 1416 roku składały się prowincja
Sabaudia (stolica -
Nicea, dziś część Francji) i włoska prowincja
Piemont ze stolicą w
Turynie. Od 1743 do 1860 roku Księstwo stanowiło część składową
Królestwa Sardynii.
Władcy Dukli i Zety -władcy
Księstwa Dukli i
Królestwa Zety, państw istniejących pomiędzy IX a XII wiekiem oraz
Księstwa Zety istniejącego od połowy XIV do początków XVI wieku na obszarze dzisiejszej
Czarnogóry.
Księstwo Włodzimierskie - księstwo ruskie powstałe w
1154 roku z podziału
Księstwa Wołyńskiego. Drugim powstałym wtedy księstwem było Księstwo Łuckie.
Władcy Dukli i Zety -władcy
Księstwa Dukli i
Królestwa Zety, państw istniejących pomiędzy IX a XII wiekiem oraz
Księstwa Zety istniejącego od połowy XIV do początków XVI wieku na obszarze dzisiejszej
Czarnogóry.
Józef Scipio del Campo herbu własnego (zm.
1743) –
marszałek nadworny litewski od
1739, poseł na
sejmy, starosta
lidzki w latach
1720-
1743, w
1742 został kawalerem
Orderu Orła Białego.
Księstwo perejasławskie – jedno z
księstw udzielnych Rusi Kijowskiej XI-XIII wieku ze stolicą w
Perejasławiu. Zlokalizowane było na południowym wschodzie Rusi na lewym brzegu
Dniepra. Graniczyło od zachodu z Wielkim Księstwem Kijowskim, od północy z
księstwem czernihowskim, od stron południowej i wschodniej ze
stepem i dlatego narażone było na najazdy koczowników. W 1054 roku, po śmierci
Jarosława Mądrego, znalazło się pod władzą
Wsiewołoda Jarosławicza. W połowie XII wieku księstwo popadło w zależność od
Kijowa. W 1155 roku zostało podbite przez
Jerzego Dołgorukiego i oddane jego synowi Glebowi. Odtąd należało do książąt włodzimiersko-suzdalskich. W 1239 roku Perejasław został zniszczony na skutek najazdu tatarskiego i księstwo upadło. W drugiej połowie XIV wieku ziemie niegdysiejszego księstwa perejasławskiego zostały włączone do
Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Księstwo kurskie – jedno z
księstw udzielnych Rusi Kijowskiej XI-XIII wieku, położone w dorzeczach rzek Tuskar i
Sejm. Stolicą księstwa był
Kursk. Pod koniec XI wieku w Kursku, należącym wówczas do
księstwa perejasławskiego, znajdowała się jedna z twierdz Rusi Kijowskiej. W 1166 roku księstwo kurskie zostało włączone do księstwa nowgorodzko-siewierskiego. W 1240 roku Kursk został zniszczony na skutek najazdu tatarskiego i stracił swoje znaczenie strategiczne. Na początku XV wieku ziemie, należące niegdyś do księstwa kurskiego zostały włączone do
Wielkiego Księstwa Litewskiego, a następnie do
Wielkiego Księstwa Moskiewskiego.
Księstwo briańskie – jedno z
księstw udzielnych Rusi Kijowskiej, istniejące XII-XIV wieku, ze stolicą w
Briańsku. Od 1146 roku miasto należało do
księstwa czernihowskiego, w latach 1159–1167 wchodziło w skład księstwa wszczyżskiego. Księstwo briańskie usamodzielniło się w 1246 roku, po tym, jak na skutek
najazdu tatarskiego upadł
Czernihów. W 1263 roku
książę czernihowski Roman I Michajłowicz Stary przeniósł do Briańska tron czernihowski. W XIV wieku o kontrolę nad Briańskiem walczyli
Rurykowicze smoleńscy i czernihowscy. W 1356 roku księstwo zostało podbite przez
Olgierda i włączone do
Wielkiego Księstwa Litewskiego na prawach księstwa udzielnego. W 1430 roku księstwo briańskie upadło, a w 1500 roku te ziemie podbił
Iwan III Srogi i włączył do
państwa moskiewskiego.
Księstwo wrocławskie – rezultat podziału w latach
1248-
1251 istniejącego wcześniej
księstwa śląskiego pomiędzy synów
Henryka Pobożnego. Po podziale tym
Bolesław Rogatka otrzymał
księstwo legnickie,
Konrad I –
księstwo głogowskie, a księstwo wrocławskie przypadło
Henrykowi III Białemu. Po jego śmierci w
1266 objął je arcybiskup salzburski
Władysław, w
1270 do
1290 –
Henryk Prawy, po nim w
1291 –
Henryk V Brzuchaty. Po Henryku Grubym, jako opiekun małoletnich książąt, księstwem wrocławskim władał od
1296 do
1301 Bolko Surowy. W
1311 władanie księstwem przypadło
Henrykowi VI Dobremu, który w umowie z
Janem Luksemburskim w zamian za
dożywocie przekazał księstwo królowi
Czech. Wskutek tej umowy, po śmierci Henryka Dobrego, od
1325 księstwo wrocławskie należało do królów Czech, który władał nim za pośrednictwem starostów aż do przejęcia w latach
1740-
1742 terytorium całego
Śląska przez
Królestwo Prus. Jakkolwiek do czasu przejścia we władanie czeskie terytorium księstwa wrocławskiego ulegało zmianom w zależności od bieżącej sytuacji politycznej, to w okresie czeskim księstwo wrocławskie obejmowało już trwale ziemię
wrocławską,
średzką i
namysłowską.