Linki:
Émile Bernard,
Émile Schuffenecker,
Abstrakcjonizm,
Albert Aurier,
Albert Gleizes,
Ambroise Vollard,
André Derain,
Błękitny Jeździec,
Cloisonizm,
Die Brücke,
Dywizjonizm,
Edvard Munch,
Ekspresjonizm (sztuka),
Ernst Ludwig Kirchner,
Fernand Léger,
Fowizm,
Francis Picabia,
Francja,
Franz Marc,
Futuryzm,
Georges Braque,
Georges Seurat,
Henri Matisse,
Henri Rousseau,
Henri de Toulouse-Lautrec,
Impresjonizm,
Jean Metzinger,
Juan Gris,
Karl Schmidt-Rottluff,
Konstruktywizm (sztuka),
Kubizm (architektura),
Les XX,
Louis Marcoussis,
Modernizm (sztuka),
Nabiści,
Neoimpresjonizm,
Odilon Redon,
Pablo Picasso,
Panny z Awinionu,
Paul Cézanne,
Paul Gauguin,
Paul Signac,
Postimpresjonizm,
Puentylizm,
Salon Jesienny,
Salon Niezależnych (wystawa),
Secesja (sztuka),
Symbolizm,
Syntetyzm,
Sześcian,
Vincent van Gogh,
Wassily Kandinsky,
Wilhelm Uhde,
XX wiek,
Kubizm – kierunek w sztukach plastycznych, głównie malarstwie i rzeźbie, który rozwinął się we
Francji na początku
XX wieku, poszukujący nowych zasad budowy przestrzennej dzieła przez odrzucenie reguł perspektywy i geometryczne uproszczenie elementów kompozycji.
Profil - w sztukach plastycznych, głównie w malarstwie
portretowym, sposób ukazania wizerunku twarzy widzianej z boku, z wyraźnie zaznaczoną linią czoła, nosa, ust i brody.
Horyzontalizm (łac. horizon, horizontis) - w sztukach plastycznych zasada komponowania obrazu polegająca na akcentowaniu w dziele sztuki kierunków poziomych, rozbudowa kompozycji dzieła wszerz; przeciwieństwo
wertykalizmu.
En trois quarts (fr. "w trzech czwartych") – sposób ukazania postaci w sztukach plastycznych, głównie w malarstwie
portretowym, zwróconej ku patrzącemu w trzech czwartych, z ukosa, niepełnym profilem, trzyćwierciowo.
Kolorystyka, chromatyka, koloryt, gama barwna (wł. colorito – kolor, coloratura - zabarwienie; łac. coloratus - kolorowy) – w
sztukach plastycznych dominacja lub specyficzne zestawienie barw, charakterystyczne dla danej
kompozycji malarskiej, nadające ogólny
ton dziełu sztuki, będące pewną całością estetyczną, stanowiące najistotniejszy element rozwiązania kolorystycznego dzieła.
Gotyk – styl w
architekturze i innych dziedzinach
sztuk plastycznych (
rzeźbie,
malarstwie i sztuce sepulkralnej), który powstał i rozwinął się w połowie
XII wieku we
Francji (Anglosasi uważają, że w
Anglii) i swoim zasięgiem objął zachodniochrześcijańską
Europę.
Akademizm to kierunek w
sztuce europejskiej rozwijający się od
XVII do
XIX wieku, przede wszystkim w malarstwie i rzeźbie. Polegał na odwoływaniu się do zasad i ideałów sztuki antycznej oraz renesansowej, a także naśladowaniu dzieł uznanych za doskonałe, preferujący tematykę historyczną, religijną i
mitologiczną. Propagowany głównie przez
Akademie Sztuk Pięknych.
Kompozycja statyczna w
sztukach plastycznych to
kompozycja, w której występują elementy nie wykazujące ruchu. Będzie to kompozycja, w której dominują elementy pionowe i poziome. Brak jest w takiej kompozycji elementów ukośnych, ponieważ wszelkie odchylenia od pionu są postrzegane przez oko ludzkie jako ruch.
Akademizm to kierunek w
sztuce europejskiej rozwijający się od
XVII do
XIX wieku, przede wszystkim w malarstwie i rzeźbie. Polegał na odwoływaniu się do zasad i ideałów sztuki antycznej oraz renesansowej, a także naśladowaniu dzieł uznanych za doskonałe, preferujący tematykę historyczną, religijną i
mitologiczną. Propagowany głównie przez
Akademie Sztuk Pięknych.
En pied (franc. "do stóp") – jedno z czterech ujęć postaci w sztukach plastycznych, głównie w malarstwie
portretowym (obok wizerunku głowy,
popiersia i
półpostaci); przedstawienie całopostaciowe w pozycji stojącej.
Hard-edge painting (malarstwo ostrych krawędzi) – kierunek w malarstwie 2 poł. XX wieku, bazujący na ostrych konturach, przechodzących między kolorowymi plamami,w jednej lub w kontrastowej tonacji. Obrazy często składały się z elementów geometrycznych.
Hard-edge painting (malarstwo ostrych krawędzi) – kierunek w malarstwie II poł. XX wieku, bazujący na ostrych konturach, przechodzących między kolorowymi plamami,w jednej lub w kontrastowej tonacji. Obrazy często składały się z elementów geometrycznych.
Moduł (sztuka) – umowna jednostka miary odpowiadająca wielkości określonego elementu i służąca do wyznaczania proporcji oraz wzajemnych zależności wszystkich elementów całości, stosowana w
architekturze,
rzeźbie i
malarstwie. Podporządkowanie dzieła zasadom modularności pozwala uzyskiwać efekt plastyczny ładu, harmonii i rytmu.
Kompozycja dynamiczna w
sztukach plastycznych jest to
kompozycja, w której występuje przewaga elementów ukośnych, ponieważ w plastyce elementy te postrzegane są jako ruchome. Doskonałym przykładem kompozycji dynamicznych jest
konstruktywizm.
Symbolizm – kierunek w poezji i sztukach plastycznych, powstały we
Francji i
Belgii w drugiej połowie
XIX wieku, zakładał że świat poznawany zmysłami (materialny) jest złudą skrywającą prawdziwy, idealny świat, którego zmysłami i rozumem nie można zinterpretować. Pojęć ze świata prawdziwego nie da się opisać za pomocą zwykłego języka, może to zrobić tylko
symbol.
Mistyczne zaślubiny św. Katarzyny w otoczeniu św. Jana Chrzciela i św. Antoniego Pustelnika − dzieło Michelino da Besozzo, jeden z przykładów
gotyckiego malarstwa tablicowego we
Włoszech. Dzieło to reprezentuje nurt w malarstwie i rzeźbie gotyckiej przełomu XIV i XV w. zwanym
stylem pięknym.
Crux gemmata (z
łac. crux - krzyż, gemma - kamień szlachetny) – w sztukach plastycznych przedstawienie
krzyża ozdobionego
kamieniami szlachetnymi,
perłami i innymi wartościowymi wyrobami jubilerskimi z minerałów i skał. Pojęcie również dotyczy dwuwymiarowych przedstawień krzyży z dekoracją imitującą kameryzację, głównie w malarstwie książkowym, a także
mozaiki. Niekiedy stanowi część
krucyfiksu. Crux gemmata interpretowany jest przede wszystkim jako znak triumfalnej, zbawczej męki i śmierci
Chrystusa który stał się Najwyższym władcą; krzyże tego typu obrazują majestat władzy Bożej, a ponadto wizję Niebiańskiej Jerozolimy. W kontekście sztuki Crux gemmata, jego określona forma, dekoracja o wyszukanej kompozycji często stanowił ideowe centrum, symboliczny znak obecności Jezusa oraz jest jednym ze świadectw hołdu Chrystusa przez duchowieństwo i ludzi Kościoła. Ten typ ikonograficzny preferowano głównie w sztuce
starochrześcijańskiej,
bizantyjskiej,
przedromańskiej i
romańskiej.
Kompozycja – w
sztukach plastycznych układ elementów zestawionych ze sobą w taki sposób, aby tworzyły one harmonijną całość. Kompozycją określa się również samo dzieło, zawierające połączone ze sobą składniki.
Neologia - subdyscyplina
leksykologii, która zajmuje się analizą i opisem mechanizmów i zasad tworzenia nowych elementów
leksyki (
neologizmów) i nowych
znaczeń elementów leksyki (neosemantyzmów)
Realizm - ostry styl w malarstwie europejskim drugiej połowy
XIX wieku; zapoczątkowany we
Francji, szybko został podchwycony na całym kontynencie. Obrazy realistyczne to głównie sceny rodzajowe z życia prostych ludzi, namalowane przy pomocy uproszczonych środków wyrazu, o spokojnej palecie i kompozycji.
Przez oś podłużną w
fizyce,
technice,
biologii oraz innych naukach rozumie się
oś ciała, która odpowiada
kierunkowi jego największej
rozciągłości, często będącą osią poprowadzoną przez długość ciała (patrz również
wymiary geometryczne).