Linki:
Andaluzja,
Arianizm,
Baskowie,
Cesarstwo Bizantyńskie,
Frankowie,
Hermenegild (święty),
Ingunda,
Katolicyzm,
Liuwa I,
Półwysep Iberyjski,
Rekkared I,
Swebowie,
Władcy Wizygotów,
Wizygoci,
Leowigild - król
Wizygotów w latach
569 -
586. W
572 odzyskał
Andaluzję z rąk
bizantyjczyków. Pokonał
Basków (
581) i
Swebów (
585). Zniósł zakaz małżeństw Wizygotów i ludności hiszpano-rzymskiej. W
585 zjednoczył plemiona wizygockie na
Półwyspie Iberyjskim. Jego syn
Hermenegild (święty) ożenił się z księżniczką
frankijską,
Ingundą -
katoliczką, by później zmienić wiarę z
ariańskiej na katolicką. Po tym zdarzeniu Leowigild odsunął swojego najstarszego syna od dworu i dziedzictwa, by następnie w wyniku wieloletnich walk i śmierci syna zacząć niszczyć kościoły i zwalczać katolicyzm. Jednak po jego śmierci jego syn i następca -
Rekkared I przeszedł na katolicyzm i został chrześcijańskim władcą Hiszpanii.
Święty Hermenegild (ur. ok.
564 w
Hiszpanii - zm.
13 kwietnia 586 w
Tarragonie) – książę
wizygocki, syn króla
Leowigilda i Teodozji, brat
Rekkareda I,
męczennik i
święty Kościoła katolickiego.
Ingunda (ur. w II połowie
VI w. (
568?), zm. w
585) – córka króla
Franków (
Austrazja)
Sigeberta I i
Brunhildy. W
579 roku została wydana za mąż za
Hermenegilda, syna króla
Wizygotów Leowigilda.
Rekkared I -
król wizygocki w latach
586-
601. Objął tron po śmierci ojca,
Leowigilda. Prowadził walki z
Frankami o
Septymanię, wprowadził
katolicyzm w miejsce panującego dotąd
arianizmu. Na trzecim synodzie toledańskim poparł uchwałę przeciwko
Żydom.
Święty Hermenegild (ur. ok.
564 w
Hiszpanii - zm.
13 kwietnia 586 w
Tarragonie) – książę
wizygocki, syn króla
Leowigilda i Teodozji, brat
Rekkareda I,
męczennik i
święty Kościoła katolickiego.
Król Mu z
dynastii Zhou (
chiński: 周穆王;
pinyin: zhōu mò wáng) – piąty władca z tej dynastii. Rządził w latach
1023-
983 p.n.e. Otrzymał władzę po śmierci swojego ojca w trakcie jego wyprawy na południe. Lubił podróżować. W ciągu swoich rządów, szczególnie odwiedzał kilkakrotnie
Góry Kunlun. Za jego czasów dynastia była w swoim szczytowym okresie, a władca próbował poszerzyć wpływ państwa na wschód. Jego liczne podróże pozwoliły mu na kontakty z wieloma plemionami i włączenie ich pod władzę Zhou. Uważa się, że dożył on aż 105 lat. Jego następcą został jego syn,
Gongwang.
Lugaid I Iardonn („Brunatnoczarny“) – legendarny zwierzchni król
Irlandii z dynastii
Milezjan (linia
Emera) w latach 463-458 p.n.e. Syn i następca
Enny II Derga, zwierzchniego króla Irlandii. Objął zwierzchnią władzę po śmierci ojca, zmarłego w wyniku plagi pod Slab Mis. Nosił przydomek Iardonn z powodu koloru swych włosów. Są rozbieżności, co do czasu jego rządów. Po pięcio lub dziewięcioletnich rządach, zginął w Rath Clochair z ręki
Sirlama, syna arcykróla
Finna mac Blatha z linii Íra, syna
Mileda.
Sirlam wstąpił po nim na zwierzchni tron Irlandii. Lugaid pozostawił po sobie syna
Eochaida Uairchesa, przyszłego mściciela śmierci ojca oraz zwierzchniego króla Irlandii.
Dokładna klasyfikacja Kościołów oraz związków chrześcijańskich i zapożyczających z chrześcijaństwa. Poniższa klasyfikacja oparta jest na tradycyjnym i najczęściej stosowanym podziale chrześcijaństwa na trzy gałęzie: katolicyzm, protestantyzm i wschodnią ortodoksję (prawosławie i kościoły orientalne)- mający podstawy w genetycznej i historycznej klasyfikacji wyznań chrześcijańskich. Często jednak niektóre wyznania zalicza się do dwóch wielkich gałęzi, lub uznaje za gałąź odrębną: np. anglikanizm uznawany często za "drogę środka" (via media) między katolicyzmem a protestantyzmem., czy też orientalne kościoły wschodnie odróżniane od prawosławia. Inny podział znowu jeszcze bardziej upraszcza klasyfikację dzieląc chrześcijaństwo po prostu na dwie gałęzie: zachodnią (katolicką i protestancką) lub katolicko-prawosławną i protestancką. Niektóre kościoły różnych gałęzi nawiązują między sobą
interkomunię. Oprócz trzech tradycyjnych, wymienione zostały nurty nowe: afrochrześcijaństwo, restoracjonizm i chrześcijaństwo nietrynitarne.
Art II mac Lugaid – legendarny zwierzchni król
Irlandii z dynastii
Milezjan (linia
Emera) w latach 414-408 p.n.e. Syn
Lugaida II Laimderga, zwierzchniego króla Irlandii. Według średniowiecznej irlandzkiej legendy i historycznej tradycji, objął zwierzchnią władzę w wyniku zabójstwa poprzednika i zabójcy jego ojca,
Conainga Begeglacha. Źródła podały, że panował przez sześć lat. Nie są jednak zgodne co do tego, kto został jego następcą. Pierwszorzędne
Roczniki Czterech Mistrzów podały, że został zabity przez swego kuzyna i następcę,
Fiachę Tolgracha i jego syna
Duacha Ladgracha. Natomiast Księga najazdów Irlandii („
Lebor Gabála Érenn”) poinformowała o tym, że jego następcą na zwierzchnim tronie irlandzkim został syn
Oilioll (Ailill) II Finn.
Aeropos I - król (
gr.Αεροπος) król Macedonii z rodu
Argeadów. Tron objął po śmierci swojego ojca Filipa I. Następną Aeroposa był jego syn Alketas.
Katedra w Prato (wł. Duomo di Prato) to główna
katolicka świątynia oraz siedziba
biskupa w
Toskańskim mieście
Prato. Poświęcona jest
św. Szczepanowi, pierwszemu
chrześcijańskiemu męczennikowi. Jest to jeden z najstarszych kościołów w mieście, jego początki sięgają X wieku, wznoszono go w kilku etapach, kończąc główną konstrukcję w XII wieku. W świątyni znajdują się liczne cenne dzieła sztuki, w szczególności wysokiej jakości artystycznej rzeźby.
Scholastyka - okres w rozwoju
filozofii chrześcijańskiej (właściwie
katolickiej), który rozpoczął się około
XII wieku. Obejmował wiele nurtów filozoficznych, których wspólną cechą było podejmowanie problemu zgodności prawd wiary chrześcijańskiej z rozumem naturalnym. Powstała z potrzeby pełnego zrozumienia tego, w co się wierzy (zgodnie z formułą
św. Anzelma z Canterbury: fides quaerens intellectum – wiara szukająca rozumienia). Również metoda (scholastyczna) polegająca na rozwiązywaniu problemów poprzez racjonalne badanie argumentów za i przeciw.
Symeon bar Sabba –
patriarcha Seleucji-
Ktezyfonu (Mar Szymon Barsaba) od 328 lub 329 roku aż do swojej śmierci w 341 roku. Jego pontyfikat przypadł na pierwszy z okresów wielkich prześladowań
chrześcijan w
Persji. Represje wprowadzana były przez szacha
Szapura II, była to więc oficjalna polityka dworu. Symeon, wraz z częścią wiernych, padł ich ofiarą. Jest uznawany za świętego przez wiele różnych Kościołów i wyznań chrześcijańskich, także tych nie wywodzące się z Kościoła Wschodu.
Finnachta I lub Finnsnechta I, właśc. Elim – legendarny zwierzchni król
Irlandii z dynastii
Milezjan (linia Íra, syna
Mileda) w latach 674-654 p.n.e. Starszy syn i następca
Ollama Fodly, zwierzchniego króla Irlandii. Jego właściwym imieniem był Elim. Za jego panowania spadł śnieg ze smakiem wina, który poczernił trawę. Z tego powodu przylgnęło do niego imię Finnachta, połączone z dwóch słów irlandzkich: fion („wino”) i snechta („śnieg”). Finnachta, po dwudziestu latach panowania, zmarł na plagę w Magh Inis, w
Ulsterze. Pozostawiłpo sobie syna
Fiachę Finnailchesa, przyszłego zwierzchniego króla Irlandii. Następcą Finnachty na tronie został jego młodszy brat,
Slanoll.
Wiara,
ros. Wiera,
łac. Fides, Nadzieja, ros. Nadieżda, łac. Spes, Miłość, ros. Lubow, łac. Caritas,
koine Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη (Pistis, Elpis i Agape) –
chrześcijańskie męczennice zm. ok.
137, córki
św. Zofii Rzymskiej,
dziewice,
święte prawosławne i
katolickie.
Innatmar lub Finnat Mar – legendarny zwierzchni król
Irlandii z dynastii
Milezjan (linia
Emera) w latach 87-84 p.n.e. Syn
Niada Sedamaina („Niezwykłych Bogactw”), zwierzchniego króla Irlandii. Objął, według średniowiecznej irlandzkiej legendy i historycznej tradycji, władzę po śmierci swego poprzednika,
Rudraige’a I Mora („Wielkiego”) mac Sithrige z milezjańskiej linii Ira, syna
Mileda, w wyniku plagi. Są rozbieżności w źródłach, co do czasu jego rządów.
Roczniki Czterech Mistrzów podały dziewięć, Księga najazdów Irlandii („
Lebor Gabála Érenn”) i Roczniki z
Clonmacnoise trzy lata rządów. Zginął z ręki
Bressala I Bodiobada („Pozbawionego Krów”), króla Ulsteru i syna
Rudraige’a I Mora. Pozostawił po sobie syna
Lugaida Luaigne’a, przyszłego mściciela śmierci ojca oraz zwierzchniego króla Irlandii.
Toryzmund (Torismund, ur. ? - zm.
453) - król
Wizygotów w latach
451-
453 z rodu
Baltów. Wstąpił na tron po śmierci swojego ojca
Teodoryka I, który poległ w
bitwie na Polach Katalaunijskich. Torismund był prawdopodobnie pierwszym władcą gockim, który zaczął poważnie myśleć o uniezależnieniu od
Rzymu. Jego secesjonistyczna polityka skłoniła rzymskiego wodza
Aecjusza do zawiązania spisku z braćmi Torismunda -
Teodorykiem i Fryderykiem. Spiskowcy udusili króla, a na jego miejsce
arystokracja wizygocka wybrała Teodoryka.
Słowo o wierze chrześcijańskiej i łacińskiej - zabytek literatury staroruskiej; tekst polemiczny o wymowie
antykatolickiej napisany około
1142 przez przełożonego
monasteru kijowsko-pieczerskiego Teodozjusza Greka, najprawdopodobniej na prośbę księcia Izjasława Mścisławowicza.
Finnchad mac Baccedo – legendarny król
Ulsteru z dynastii
Milezjan (linia Ira, syna
Mileda) w latach 194-192 p.n.e. Syn Bacceda (Baiceda), syna
Daire’a mac Forgo, króla Ulsteru. W źródle średniowiecznym, pt. „The Laud Genealogies and Tribal Histories” na jego temat zanotowano: Findchad m[ac] Bacced[o] m. Dáre .II. blíadna. Dowiadujemy się z niego, że panował dwa lata nad
Ulsterem z
Emain Macha. Jego następcą został bratanek jego dziadka,
Conchobar II Maol („Łysy”) mac Fortha.
Wittiza (? -
710) - król
Wizygotów od
702 do 710. Objął władzę po śmierci swego ojca
Egiki, jednakże nie udało mu się zapanować nad niepokojami w kraju, wzmaganymi dodatkowo doniesieniami o sukcesach
Arabów w
Afryce Północnej. Po jego śmierci wybuchła wojna domowa pomiędzy zwolennikami potomków
Chindaswinta i
Wamby zakończona zwycięstwem stronnictwa Chindaswinta - tron objął
Roderyk, ostatni król Wizygotów.
Pyrrus II (
gr.: Πύρρος, Pýrros) (zm. ok.
240 p.n.e.) – król
Epiru od ok.
255 p.n.e. do swej śmierci. Starszy syn króla
Epiru Aleksandra II i królowej
Olimpias II. Ok.
255 p.n.e., po śmierci ojca, znalazł się pod opieką matki z powodu swej niepełnoletności. Matka rządziła
Epirem jako regentka do uzyskania przez niego wieku męskiego, do ok.
240 p.n.e. Wówczas Pyrrus objął pełnię władzy nad krajem. Jednak niebawem zmarł w młodym wieku. Pozostawił po sobie z nieznanej z imienia żony dwie córki: Nereidę, żonę Gelona, syna króla syrakuzańskiego
Hierona II, oraz
Dejdamię, przyszłą ostatnią władczynię
Epiru. Po śmierci Pyrrusa jego następcą został młodszy brat
Ptolemeusz.