Linki:
Alfabet,
Alfabet łaciński,
Cyrylica,
Dwuznak,
Głoska,
Język francuski,
Jednostka redakcyjna tekstu prawnego,
Nowelizacja,
Pismo,
Pismo fonetyczne,
Przepis prawa,
Sylaba,
Tekst prawny,
Tiret,
W,
Zasady techniki prawodawczej,
Znak graficzny,
Znaki pisarskie,
Litera –
znak graficzny charakterystyczny dla
pism fonetycznych. Może wyrażać pojedynczą
głoskę,
sylabę lub wchodzić w skład innych połączeń - np.
dwuznaków. W języku
francuskim zestaw nawet pięciu liter może oznaczać jedną głoskę.
Litera – znak graficzny charakterystyczny dla
pism fonetycznych. Może wyrażać pojedynczą
głoskę,
sylabę lub wchodzić w skład innych połączeń - np.
dwuznaków. W języku
francuskim zestaw nawet pięciu liter może oznaczać jedną głoskę.
Sonant –
spółgłoska zgłoskotwórcza, tworząca
sylabę. Sonantami są zwykle
spółgłoski nosowe i
płynne. Współcześnie nie występują w
języku polskim, ale są dosyć częste w innych językach.
Ty, ty
głoska oznaczana w piśmie zespołem składającym się z dwóch
liter (
dwuznakiem), używana w
języku węgierskim. Wymawiana jest jako
spółgłoska zwarta podniebienna bezdźwięczna [c], która może jako tty być dłużej wymawiana.
Trójznak, trigraf - trzy
litery oznaczające jedną
głoskę. Przykładem jest polskie dzi (jak w słowie dzień),
dzs w
języku węgierskim, oraz
sch w
języku niemieckim.
Delta (dhelta, δελτα, Δδ) jest czwartą literą
alfabetu greckiego, oznaczającą
spółgłoskę zwarto-wybuchową "d". Współcześnie, w
języku nowogreckim jest wymawiana jako głoska międzyzębowa, zbliżona do angielskiego "th" /ð/, jak w wyrazie "
the".
Heta (Ͱͱ) – litera
alfabetu greckiego oznaczająca spółgłoskę [
h], przedstawiająca ją jako pełną literę, a nie tylko jako znak diakrytyczny spiritus asper wywodzący się z tej litery, która z kolei wywodzi się z lewej połówki litery
eta.
ꙮ
ꙮ czyli multiokular O – dawna
literą cyrylicy stosowaną w słowach o rdzeniu wiele ócz. Np. w серафими многоꙮчитїи znaczącym
serafini wieloocy.
Głoska odpowiadająca tej literze nie jest znana.
Termin spółgłoska wargowa odnosi się do sposobu artykulacji
spółgłosek polegającego na zbliżeniu warg do siebie (
spółgłoska dwuwargowa) lub górnych zębów do dolnej wargi (
spółgłoska wargowo-zębowa). Dwuwargowo wymawia się na przykład /p/, /b/ i /m/. Spółgłoski wargowo-zębowe to między innymi /f/ i /v/ (polskie w). Głoska /w/ (polskie ł) to
spółgłoska półotwarta wargowo-miękkopodniebienna.
Ideogram (
łac. idea – prawzór;
gr. idea – kształt, wyobrażenie, gr. grámma – litera, pismo) – umowny znak graficzny lub pisemny wyrażający określoną treść bez użycia
liter.
Ӗ/ӗ – litera występująca jedynie w alfabecie
czuwaskim. Nie należy jej mylić z identycznie wyglądającym łacińskim Ĕ/ĕ. Oznacza samogłoskę przednią, średnią. Litera pojawiła się po raz pierwszy w 1873 w "Elementarzu dla Czuwaszy z zastosowaniem alfabetu rosyjskiego", autorstwa Iwana Jakowlewa. Zastąpiła stosowany wcześniej znak miękki.
Kappa (kapa, κάππα, Κκ lub ϰ) – dziesiąta litera
alfabetu greckiego oznaczająca
spółgłoskę zwartą gardłową "k". W greckim systemie liczbowym oznacza liczbę
20.
Szybolet (z
hebr. szibbōlet) - znak rozpoznawczy, często wyraz lub hasło zawierające charakterystyczną
głoskę dla danego języka, której cudzoziemiec, obcy lub wróg nie potrafi wymówić.
Samogłoska nosowa –
samogłoska, podczas wymawiania której strumień powietrza przepływa zarówno przez
jamę ustną jak i
jamę nosową. Taki przepływ powietrza spowodowany jest opuszczeniem
podniebienia miękkiego, skutkiem czego strumień powietrza uzyskuje też dostęp do jamy nosowej. Samogłoska, która nie jest nosowa to samogłoska ustna. Charakterystyczny dla samogłosek nosowych efekt nosowości spowodowany jest zaangażowaniem dodatkowej komory rezonansowej – jamy nosowej.
Ѷ, Ѷѷ (Iżyca okowy)
litera wczesnej cyrylicy pełniąca rolę współczesnych liter
Ы i
И. Nie wchodzi w skład niektórych
dwuznaków. Pochodzi od greckiej litery Ϋ.
Norma ISO/IEC 10646 opisuje uniwersalny zestaw znaków (UCS – Universal Character Set) służący do opisu znaków (
liter,
cyfr,
symboli, ideogramów itd.) z wielu
języków,
pism i tradycji na świecie. Zestaw zawiera około 100 000 abstrakcyjnych znaków, z których każdy posiada unikalną nazwę i
kod znaku.
Daszek -
symbol diakrytyczny używany do
spółgłosek i
samogłosek. Jest skierowany w tę samą stronę co
brevis, ale ma ten sam kształt, co symbol
akcentu przeciągłego. Daszka używa się m.in. w językach
czeskim i
słowackim. Stosuje się go tam do
liter:
Č,
Ď,
Dž Ě,
Ň,
Ř,
Ť i
Ž, a w słowackim dodatkowo
Ľ. Litery
Č,
Dž,
Š i
Ž są używane także w językach krajów dawnej
Jugosławii,
litewskim,
łotewskim i
śląskim, ale
Dž jako oddzielna litera występuje tylko w
serbskim,
chorwackim i
bośniackim. W
języku chińskim służy do oznaczania
tonu. W
językach ugrofińskich ma różne zastosowanie.
Ô, Ôô –
litera alfabetu łacińskiego używana w:
języku francuskim,
portugalskim,
kaszubskim,
wietnamskim,
słowackim i
dialekcie neapolitańskim. W języku francuskim i wietnamskim odpowiada głosce [o], a w
języku słowackim Ô wymawia się jak [ło].
Ê, Êê (
E cyrkumfleks)
Litera alfabetu łacińskiego używana w
języku walijskim,
języku francuskim,
języku wietnamskim, w
języku portugalskim i w
jèrriais.