Louis-Alexandre Berthier

Louis Alexandre Berthier (ur. 20 listopada 1753 w Wersalu, zm. 1 czerwca 1815 w Bambergu), książę Neuchâtel i Wagram, diuk Valengin, Marszałek Francji, mianowany przez cesarza Napoleona I w roku 1804, jako pierwszy wśród marszałków Cesarstwa.

Marszałek hospodarski (marszałek wielkiego księcia, marszałek hospodara, marszałek królewski, marszałek dworski; białorus. маршалак гаспадарскі) - początkowo urząd dworski, potem głównie ziemski w Wielkim Księstwie Litewskim o zmieniających się kompetencjach i znaczeniu.

I Cesarstwo Francuskie – państwo w okresie panowania cesarza Francuzów Napoleona I z rodu Bonaparte w latach 1804-1814 i 1815. Francja zmuszona była wówczas prowadzić wojny, z prawie wszystkimi krajami Europy, łączącymi się przeciwko niej w kolejnych koalicjach. Kres cesarstwu położyła abdykacja Napoleona na rzecz Napoleona II, ten jednak nie został dopuszczony do władzy, a tron francuski zwrócono Burbonom.

Referendum we Francji w 1804 roku zostało przeprowadzone w celu poddania pod głosowanie propozycji wprowadzenia we Francji Cesarstwa i koronacji Napoleona Bonaparte na cesarza Francuzów. W głosowaniu wzięło udział ponad 47,20% uprawnionych do głosowania.

Akt dodatkowy do konstytucji cesarstwa - właściwie nowa konstytucja opracowana przez Benjamina Constanta i ogłoszona przez Napoleona I w 1815 r. we Francji. Była bardzo liberalna ze względu na chęć zjednania sobie przez Napoleona burżuazji. Wprowadzała monarchię konstytucyjną i wolność prasy.

Książę Addis Abeby to tytuł nadany przez króla Wiktora Emanuela III marszałkowi Pietro Badoglio w 1935 roku, po zdobyciu przez niego stolicy Etiopii. Badoglio otrzymał również tytuł Wicekróla Włoskiej Afryki Wschodniej, który dwa lata później stracił na rzecz Nasiego. Mimo to rodzina marszałka utrzymała tytuł książęcy i posługuje się nim nadal.

André Masséna, wł. Andrea Massena (ur. 6 maja 1758 w Nicei, zm. 4 kwietnia 1817) – książę Rivoli, książę Essling, marszałek cesarstwa francuskiego.

Jean Lannes, Książę Montebello (ur. 10 kwietnia 1769 w Lectoure (Gers), zm. 31 maja 1809 w Wiedniu) – marszałek cesarstwa od 1804. Był jednym z najbardziej odważnych dowódców Napoleona Napoleona, który sam powiedział o nim „znalazłem go pigmejem, a zostawiłem gigantem". Przyjaciel cesarza, mógł się do niego zwracać "Ty".

Związek Reński - Konfederacja Reńska fr. États confédérés du Rhin , niem. Rheinbund – został utworzony 12 lipca 1806 roku poprzez wystąpienie formalne 16 państw z zachodnich i południowych Niemiec z Rzeszy Niemieckiej i przyjęcie przez nich protektoratu cesarza Francuzów Napoleona Bonapartego. Nazwa nawiązywała do podobnego tworu, jaki w XVII w. powstał w zachodnich Niemczech z inspiracji króla francuskiego Ludwika XIV. Po klęsce w bitwie pod Austerlitz i w obliczu narodzin Związku, głowa Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, Franciszek II 6 sierpnia 1806 zrzekł się tytułów cesarza rzymskiego i króla niemieckiego, pozostając przy przybranym w 1804 roku tytule cesarza austriackiego (jako Franciszek I). Dzięki temu Napoleon mógł, jako władca Francji i hegemon Niemiec, kreować się na dziedzica dawnego cesarstwa Franków.

Wojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.

Samuel John Potter (ur. 29 czerwca 1753 roku w South Kingstown, Rhode Island – zm. 14 października 1804 roku w Waszyngtonie) to amerykański prawnik i polityk związany z Partią Demokratyczno Republikańską.

Philippe Marie Leclerc, właśc. Philippe François Marie de Hauteclocque a. Philippe Leclerc de Hauteclocque (ur. 22 listopada 1902 w Belloy-Saint-Leonard, zm. 28 listopada 1947 w wypadku lotniczym w Algierii) – marszałek Francji.

Marszałek Marchii – fikcyjny, najwyższy stopień wojskowy Rohanu ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, zwany także „Marszałkiem Riddermarchii”. Był to zastępca króla i dowódca gwardii monarszej (wzorowanej zapewne na drużynie książęcej). Każdy marszałek Rohanu miał do dyspozycji jeden éored, utrzymywany w stanie nieustannej gotowości zbrojnej.

Sąd marszałkowski – królewski sąd w Rzeczypospolitej szlacheckiej. Przewodniczył w nim marszałek wielki koronny lub w jego zastępstwie marszałek nadworny. Jego kompetencja obejmowała sprawy o naruszenie porządku i bezpieczeństwa publicznego w miejscu przebywania króla.

100 dni Napoleona (nazywane również Lotem orła) – okres od 1 marca (powrót Napoleona Bonaparte z wyspy Elby) do 18 czerwca 1815 (zakończony klęską Napoleona w bitwie pod Waterloo z połączonymi siłami angielskimi oraz pruskimi i późniejszą jego abdykacją), w którym Napoleon ponownie sięgnął po władzę we Francji.

Medal św. Heleny - odznaczenie ustanowione w roku 1857 przez cesarza Napoleona III dla uhonorowania żołnierzy walczących pod sztandarami Napoleona w latach 1792-1815.

Namiestnicy carscy w Królestwie Polskim. Urząd namiestnika w Królestwie Polskim utworzony został na mocy Konstytucji Królestwa Polskiego z 27 listopada 1815 roku. W świetle tego dokumentu był oficjalnym przedstawicielem króla polskiego (czyli cesarza Rosji) w Warszawie. Mógł być mianowany spośród nobliwych obywateli Cesarstwa Rosyjskiego i Królestwa Polskiego, jednakże z wyjątkiem osób naturalizowanych.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja