Lucjusz Emiliusz Paulus

Lucjusz Emiliusz Paulus (łac. Lucius Aemilius Paullus), (zm. 14 n.e.) polityk rzymski, mąż Wipsanii Julii Agrypiny wnuczki cesarza Augusta. Małżeństwo zawarte zostało pomimo bardzo bliskiego pokrewieństwa - Skrybonia była ich wspólną babką.

Lucjusz Emiliusz Lepidus Paullus (Lucius Aemilius Lepidus Paullus), syn Lucjusza Emilusza Lepidusa Paullusa (konsula w 50 roku p.n.e.). Polityk rzymski, początkowo zwolennik stronnictwa republikańskiego.

Marek Emiliusz Lepidus (Marcus Aemilius Lepidus) - polityk rzymski pochodzący z jednej z najstarszych rodzin patrycjuszowskich Emiliuszy, związany rodzinnie z dynastią julijsko-klaudyjską. Syn Kornelii - przyrodniej siostry Julii, córki cesarza Augusta, poprzez brata Lucjusza, szwagier wnuczki cesarza Augusta - Julii Agrypiny, teść Druzusa III, syna Germanika. W przeciwieństwie do brata nie brał udziału w kosnspiracjach przeciw cesarzowi, ale pozostawał cały czas z nim w bliskich i żywych stosunkach.

Lucius Aemilius Lepidus Paullus M. f. Q. n. - syn Marka Emiliusza Lepidusa konsula w 78 p.n.e. i Appulei (córki Lucjusza Apulejusza Saturnina (Lucius Appuleius Saturninus). Brat Marka Emiliusza Lepidusa, triumwira. Członek prominentnego rzymskiego rodu Emiliuszy (Aemilii). Przydomek Paullus nadał mu ojciec dla uhonorowania Lucjusza Emiliusza Paullusa Macedońskiego, wybitnego przodka rodu Emiliuszy, zasłużonego wodza, wsławionego zwycięstwem pod Pydną nad królem Macedonii, Perseuszem.

Kornelia (Cornelia Scipio, zm. 16 p.n.e.), córka Publiusza Korneliusza Scypiona Pomponiana Salvita (Publius Cornelius Scipio Pomponianus Salvito), konsula zastępczego (suffectus) w 35 p.n.e. i Skrybonii. Skrybonia została później żoną Augusta i matką jego jedynego dziecka Julii. Kornelia była zatem przyrodnią siostrą Julii. Zachowała się elegia pogrzebowa rzymskiego poety Propercjusza (Propertius) (Księga IV,11) w formie pocieszenia wygłaszanego przez ducha zmarłej Kornelii dla jej męża Paullusa. Poeta dał w nim obraz tradycyjnej rzymskiej matrony, jej dumy z przynależności do rodziny o długim szeregu przodków, jej silnego charakteru, przywiązania do tradycyjnych wartości.

Marek Emiliusz Lepidus (Marcus Aemilius Lepidus) (zm. 39 n.e.) – syn (adoptowany?) Marka Emiliusza Lepidusa (konsula w 6 n.e.), wnuk Paulusa Emiliusza Lepidusa, (cenzora w 22 p.n.e.), brat Emilii Lepidy - żony Druzusa III.

Stwierdzenie nieważności małżeństwa - instytucja Prawa kanonicznego, polegająca na zbadaniu w trybie procesowym, czy małżeństwo zostało zawarte zgodnie z normami Prawa kanonicznego. Prawo kanoniczne wyróżnia trzy grupy powodów przez które małżeństwo może zostać uznane za nieważnie zawarte:

Gaius Terentius Varro - konsul rzymski wybrany wiosną 216 p.n.e. W tym samym czasie został wybrany drugi konsul: Lucjusz Emiliusz Paulus. Był zwolennikiem szybkigo rozprawienia się z inwazją Hannibala. Dowodził legionami rzymskimi w bitwie pod Kannami.

Lucius Cassius Longinus, (ur. ok. 5 p.n.e., zm. po 37 n.e.) - rzymski polityk, syn Lucjusza Kasjusza Longinusa (Lucius Cassius Longinus), konsula zastępczego w 11 p.n.e. i Elii (Aelia). Tacyt pisze, że był bardzo surowo wychowywany przez ojca, charakteryzował się jednak łatwością obejścia a nie energicznością. W 30 n.e. sprawował urząd konsula. W tymże roku pod naciskiem Sejana wnioskował o wykonanie wyroku na Druzusie, synu Germanika. Kaźń została jednak odroczona. W 32 n.e. popierał w senacie wnioski skierowane przeciwko pamięci Julii Liwilli, która otruła swojego męża, Druzusa, syna Tyberiusza. W 33 n.e. poślubił Julię Druzyllę, córkę Germanika, siostrę Kaliguli. W 36 n.e. Lucjusz wszedł w skład komisji mającej ocenić straty po wielkim pożarze Awentynu. W skład komisji weszło trzech mężów prawnuczek cesarza Augusta: Lucjusz Kasjusz, mąż Julii Druzylli; Marek Winicjusz, mąż Julii Liwilli i Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, mąż Agrypiny Młodszej oraz mąż wnuczki cesarza Tyberiusza: Gajusz Rubeliusz Blandus, mąż Julii Heleny. Gdy do władzy doszedł w 37 n.e. cesarz Kaligula, brat, a być może też kazirodczy kochanek Druzylli, rozwiódł ją z Kasjuszem. Kaligula kazał w końcu zgładzić Lucjusza. Wyrocznia Fortuny w Ancjum ostrzegała Kaligulę, żeby się miał na baczności przed Kasjuszem. Z tego powodu Kaligula wydał rozkaz zabicia Lucjusza Kasjusza. Okazało się później, że zamachowcem, który zabił Kaliulę, był inny Kasjusz, Kasjusz Cherea.

Lucjusz Juliusz Cezar (Lucius Vipsanius, po adopcji przez cesarza Augusta Lucius Iulius Caesar) (ur 17 p.n.e. - zm. 20 sierpnia 2 n.e) syn Marka Agrypy, wnuk cesarza Augusta.

Lucjusz Skryboniusz Libon (Lucius Scribonius Libo), syn Lucjusza Skryboniusza Libona II, brat Skrybonii II, mąż Kornelii Pompei Magny - wnuczki Pompejusza Wielkiego.

Lucjusz Munatius Plancus (łac. Lucius Munatius Plancus, ok. 87 p.n.e. - ok. 15 p.n.e.) był rzymskim senatorem, konsulem w 42 r. p.n.e. i cenzorem w 22 r. p.n.e. razem z Emiliuszem Lepidusem Paullusem. Obok Talleyranda osiemnaście wieków później stanowi przykład osoby, która potrafiła przetrwać niesprzyjające okoliczności przez ciągłe zmiany sojuszy.

Małżeństwo jest zazwyczaj czymś w postaci unii ekonomicznej stron małżeństwa i ich rodzin. Część spraw ekonomicznych w postaci tzw. płatności małżeńskich musi zostać załatwiona, bądź przynajmniej uzgodniona, zanim dojdzie do postanowienia o zawarciu małżeństwa. Główne kategorie tychże płatności to:

Agrypa Postumus (Marcus Vipsanius Agrippa Postumus; ur. 12 p.n.e., zm. 14 n.e.) - syn Marka Agrypy i Julii, córki Augusta. Urodzony po śmierci ojca, stąd przydomek "Postumus" czyli "Pogrobowiec". W 12 p.n.e. po śmierci ojca, Marka Agrypy, August adoptował dwóch starszych braci Postumusa: Gajusza Juliusza Cezara i Lucjusza Juliusza Cezara widząc w nich swoich dziedziców. Przez wzgląd na szacunek do swojego przyjaciela Agrypy, nie adoptował najmłodszego Postumusa, by ten kontynuował ród Agrypów. Jednak po śmierci Lucjusza i Gajusza w 4 roku n.e. cesarz ostatecznie adoptował go i odtąd używał imion Marek Juliusz Cezar Agrypa. Równoległa adopcja Tyberiusza i kwestia, kto z nich zostanie następcą, ustawiała ich jako wrogów. Adopcja została cofnięta dwa lata później. Niewiele jest współczesnych źródeł o nim, we wszystkich przedstawiany jest jako bardzo brutalny i cieszący się złą sławą. Na przykład Swetoniusz pisze o nim: "tępego i dzikiego umysłu", "z dnia na dzień bardziej obłąkanego". Podobnie Tacyt: "prostaka, (...) nierozumnie pyszniącego się swą siłą fizyczną". Prawdopodobnie intrygowała przeciwko niemu żona Augusta Liwia Druzylla chcąc usunąć ostatniego kandydata na cesarza, stojącego na drodze do tronu jej synowi, Tyberiuszowi. Postumus został w 6 n.e. lub 7 n.e. zesłany na wysepkę Planazję w pobliżu Korsyki i uchwałą senatu zastrzeżono, że pod strażą wojskową ma tam być trzymany do końca życia. Siostra Postumusa Julia Młodsza została również mniej więcej w tym czasie skazana na zesłanie, a jej mąż Lucjusz Emiliusz Paulus stracony za udział w spisku przeciw cesarzowi. Nie udała się też konspiracja Audazjusza i Epikadusa mająca na celu uwolnienie Julii i Postumusa z wysp, na które zostali zesłani. Tacyt przytacza pogłoski o tym, że August złożył sekretną wizytę na Planazji i doszło tam do pogodzenia się z Postumusem i obietnicy odwołania z wygnania. Prawdopodobnie to tylko legenda i August ani nie odwołał Postumusa z wygnania przed swoją śmiercią, ani nie wspomniał o nim w swoim testamencie. Tuż po śmierci Augusta Postumus został zabity przez swoją straż przyboczną na rozkaz przyniesiony pismem. Nie jest jasne, czy pismo to pozostawił umierający cesarz, czy w jego imieniu rozkaz wydała Liwia (za wiedzą czy bez wiedzy Tyberiusza, który publicznie wyparł się wydania takiego rozkazu).

Perseusz (II wiek p.n.e.) - król macedoński w latach 179-168 p.n.e., syn Filipa V z dynastii Antygonidów. Umacniał pozycję Macedonii i starał się pozyskać sprzymierzeńców, czym wzbudził niepokój Rzymu, który wypowiedział mu wojnę. Mimo początkowych sukcesów Perseusz poniósł pod Pydną w 168 p.n.e. klęskę i musiał uciekać z Macedonii. Schronił się w świątyni na Samotrace by w końcu zdać się na łaskę Rzymian. Został poprowadzony w wspaniałym triumfie jaki odprawił jego zwycięzca spod Pydny, konsul Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński.

Genetyka genealogiczna – jedna z nauk pomocniczych genealogii, zajmująca się badaniem więzi rodzinnych pomiędzy ludźmi poprzez ustalanie pokrewieństwa genetycznego. Najczęstszymi przedmiotami zainteresowania genetyki genealogicznej są: ustalanie pokrewieństwa biologicznego w linii żeńskiej (matrylinearny system pokrewieństwa bezpośrednio odpowiada dziedziczeniu mitochondrialnemu) oraz męskiej (patrylinearny system pokrewieństwa bezpośrednio odpowiada dziedziczeniu chromosomu Y).

Lucjusz Skryboniusz Libon (Lucius Scribonius Libo) – syn Lucjusza Skryboniusza Libona I i Korneli Sulli, brat Skrybonii I. W 62 p.n.e. członek kolegium triumwirów monetarnych. Był politycznym stronnikiem Pompejusza, w 49 p.n.e. dowodził jego wojskami w walce z Cezarem. W 34 p.n.e. wraz z Markiem Antoniuszem został konsulem.

Matrylinearny system pokrewieństwa – w antropologii system pokrewieństwa, w którym dzieci automatycznie po urodzeniu włączane są do grupy matki i pozostają jej członkami przez całe życie (zasada matrylinearności).

Julia Helena (w źródłach występuje jako Iulia Drusi, Claudia Iulia, Claudia Livia Iulia Caesaris, Livia Iulia, Iulia Livilla, Iulia Helen, ur. ok. 5 r. - zm. 43 r.) - była córką Julii Liwilli (córki Druzusa Staszego i Antonii Młodszej) oraz Druzusa II Kastora (syna cesarza Tyberiusza i Wipsanii Agrypiny). W 14 n.e. była chora, i jak opisuje Swetoniusz, cesarz August na łożu śmierci dopytywał się czy wyzdrowiała. W 20 n.e. poślubiła swojego kuzyna - Nerona Cezara, syna Germanika i Agrypiny Starszej. Małżeństwo okazało się niezbyt szczęśliwe i zostało wykorzystane przez Sejana, zaufanego prefekta pretorianów cesarza Tyberiusza, w jego machinacjach skierowanych przeciwko Neronowi Cezarowi. Według Tacyta Sejan wykorzystał swój romans z Klaudią Julią Liwillą do spiskowania przeciwko Neronowi, który nie mógł się czuć pewny nawet u siebie w nocy, gdyż jego żona, Julia Helena, o jego czuwaniach, snach i westchnieniach donosiła swojej matce, a ta Sejanowi.

Marek Emiliusz Lepidus (Marcus Aemilius Lepidus) (ur. ok. 89 p.n.e. - zm. 13 p.n.e.); syn Marka Emiliusza Lepidusa konsula w 78 p.n.e. i Appulei (córki Lucjusza Apulejusza Saturnina (Lucius Appuleius Saturninus). Polityk patrycjuszowski końca republiki rzymskiej. Edyl kurulny 53; interrex w 52 ; w 49 roku p.n.e. sprawował funkcję pretora.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja