Lucyliusz

Gaius Lucilius (ur. ok. 180 p.n.e., zm. 102 p.n.e.) - poeta rzymski, twórca literackiej formy satyry rzymskiej. Urodził się w Sessa Aurunca w bogatej rodzinie ekwickiej. Brał udział pod dowództwem Scypiona Młodszego w wojnie numantyjskiej. Tworzył w Rzymie. Ze zbioru Saturae (Satyry) do naszych czasów dochowały się fragmenty.

Marcus Pacuvius (ur. około 220 p.n.e. w Brundizjum, zm. około 131 p.n.e.) - tragik rzymski, siostrzeniec Enniusza. Zajmował się także malarstwem. Prawie całe życie spędził w Rzymie. Pisał głównie satyry i tragedie, z których do naszych czasów zachowało się 13 tytułów i nieliczne fragmenty. W swych pracach nawiązywał do tragików greckich, szczególnie do Eurypidesa i Sofoklesa. Cyceron uważał go za jednego z największych rzymskich tragików.

Gnejusz Newiusz (łac. Gnaeus Naevius) - poeta rzymski, który najprawdopodobniej urodził się w Kapui w Kampanii, a zmarł około 201 p.n.e.. Brał udział w I wojnie punickiej (264-241 p.n.e.). Od 235 p.n.e. pisał sztuki teatralne, komedie i tragedie. Pierwszą wystawił w 235 p.n.e. w Rzymie. Były to zazwyczaj przeróbki dramatu greckiego, ale także własne komedie o tematyce rzymskiej (comedia togata). Do naszych czasów dotarło 35 tytułów tych sztuk i około 140 fragmentów. Wprowadził do literatury rzymskiej fabula praetexta, tragedię o tematyce narodowej.

Satyra – gatunek literacki lub publicystyczny łączący w sobie epikę i lirykę (także inne formy wypowiedzi) wywodzący się ze starożytności (pisał je m.in. Horacy), ośmiesza i piętnuje ukazywane w niej zjawiska, obyczaje, stosunki społeczne. Prezentuje świat poprzez komiczne wyolbrzymienie, ale nie proponuje żadnych rozwiązań pozytywnych. Cechą charakterystyczną satyry jest karykaturalne ukazanie postaci. Istotą satyry jest krytyczna postawa autora wobec rzeczywistości, ukazywanie jej w krzywym zwierciadle.

Lucius Afranius - komediopisarz rzymski żyjący w drugiej połowie II wieku p.n.e.. Z jego twórczości do naszych czasów zachowało się 40 tytułów dzieł i około 200 ich fragmentów. Był twórcą i jednym z największych przedstawicieli fabula togata, czyli rzymskiej komedii narodowej, a także bardzo popularnym komediografem w Rzymie. W swoich dziełach poruszał najczęściej tematy z codziennego życia klasy średniej. Sporo zapożyczył z twórczości Menandra.

Gajusz Oktawiusz (Gaius Octavius), członek ekwickiej gałęzi rodu Oktawiuszów, ojciec Augusta. Według wrogów Augusta zajmował się pożyczaniem pieniędzy i jako agent na Polu Marsowym przekupywaniem wyborców. Jest to prawdopodobnie nieprawda. Bogactwo zostawione mu przez ojca pozwoliło, jako pierwszemu w rodzinie, uzyskiwać kolejne publiczne urzędy w Rzymie. Warunkiem wejścia do senatu był cenzus majątkowy osiągnięty przez Oktawiuszów, dotąd tylko zamożnych ekwitów w Velitrae.

Gajusz Oktawiusz (Gaius Octavius) – członek ekwickiej gałęzi rzymskiego rodu Oktawiuszów, ojciec Augusta. Według wrogów Augusta zajmował się pożyczaniem pieniędzy i jako agent na Polu Marsowym przekupywaniem wyborców. Jest to prawdopodobnie nieprawda. Bogactwo zostawione mu przez ojca pozwoliło, jako pierwszemu w rodzinie, uzyskiwać kolejne publiczne urzędy w Rzymie. Warunkiem wejścia do senatu był cenzus majątkowy osiągnięty przez Oktawiuszów, dotąd tylko zamożnych ekwitów w Velitrae.

Gaius Valgius Rufus, łaciński poeta, przyjaciel Horacego i Mecenasa a także konsul dodatkowy (consul suffectus) w 12 p.n.e. (po śmierci konsula Waleriusza Messali).

Akcjusz (łac. Lucius Accius ur. w 170 p.n.e. w Pisaurum, zmarł około 85 p.n.e.) - rzymski poeta, działał w Rzymie. Pisał przeważnie tragedie. Do naszych czasów zachowało się 45 tytułów i około 700 wierszy we fragmentach. Wzorował się na tragikach greckich, głównie Eurypidesie i Sofoklesie. Jego sztuki cieszyły się powodzeniem jeszcze po śmierci autora.

Kabaret GwintEsencja - polski kabaret, powstały w kwietniu 2002 w Białymstoku, przy klubie GWINT na Politechnice Białostockiej. Członek Białostockiej Pustyni Kabaretowej. Uczestnik większości ważnych ogólnopolskich przeglądów kabaretowych m.in. Lidzbarskich Wieczorów Humoru i Satyry, Wyjścia z cienia, Mulatki. Skład kabaretu stanowili studenci pochodzący z Ostrołęki, Łap i Białegostoku.

Fedrus, właśc. najprawdopodobniej Gaius Iulius Phaedrus, od gr. Phaidros (ur. 15? p.n.e., zm. 50? n.e.) – poeta rzymski pochodzenia greckiego. Na temat życia wiemy niewiele, daty urodzin i śmierci są hipotetyczne.

Konstancjusz I Chlorus (ur. 31 marca 250, zm. 25 lipca 306), Gaius Flavius Constantius, od 1 maja 305 Imperator Caesar Gaius Flavius Valerius Constantius Augustus, z przydomkiem "Chlorus" pojawia się w źródłach dopiero od VI w. Po śmierci deifikowany. Cesarz rzymski z tytułem cezara od 293, a augusta 305 do 306 roku. Urodził się w biednej rodzinie w Ilirii, karierę zrobił służąc w wojsku. Późniejsi autorzy dorobili mu genealogię od cesarza Klaudiusza II Gockiego (268-270). 1 marca 293 roku został adoptowany przez cesarza Maksymiana i otrzymał tytuł cezara. Do historii przeszedł jako ojciec cesarza Konstantyna I Wielkiego.

Gaius Sallustius Crispus (86 p.n.e. - 34 p.n.e.) - rzymski historyk i polityk. Urodzony w Amiternum (obecnie: San Vittorino) w kraju Sabinów (północny wschód od Rzymu), autor De coniuratione Catilinae (Spisek Katyliny), Bellum Iugurthinum (Wojna z Jugurtą), oraz Historiae (Dzieje). Dwa pierwsze dzieła dotrwały do naszych czasów w całości, ostatnie, najbardziej dojrzałe i najobszerniejsze, zachowało się fragmentarycznie.

Gaius Cilnius Maecenas (ur. 13 kwietnia 70 p.n.e., zm. 8 p.n.e.) - rzymski polityk, doradca i przyjaciel Oktawiana Augusta, poeta i patron poetów, między innymi Wergiliusza, Horacego i Propercjusza. Jego nazwisko stało się nazwą protektora sztuki i nauki.

Lukian z Samosaty (właściwie: Lukianos, łac. Lucianus, ok. 120 do ok. 190) – rzymski retoryk i satyryk, piszący w grece, znany z poglądów soficystycznych. Zmarł prawdopodobnie w Atenach. Uważany jest za twórcę satyry społecznej.

Lucjusz Scypion Azjatycki (łac. Lucius Cornelius Scipio Asiaticus) – konsul rzymski 190 p.n.e., brat Scypiona Afrykańskiego Starszego. Dowodził armią rzymską w wojnie z Seleukidami, uzyskując przydomek azjatycki. Dowodził wojskami rzymskimi w bitwie pod Magnezją w 190 r. p.n.e.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja