Mahomet

Mahomet, Muhammad ibn Abd Allah ibn Abd al-Muttalib (arab. محمد ?/i; urodzony najprawdopodobniej 20 kwietnia 571, zmarł 8 czerwca 632) - prorok i twórca islamu, założyciel pierwszej wspólnoty muzułmańskiej, która przeobraziła się w teokratyczne państwo religijne. Muzułmanie wierzą, że jest największym i ostatnim prorokiem jedynego Boga, Allaha, a święta księga islamu - Koran, została mu przekazana przez Boga w serii objawień.

Kibla (arab. قبلة qiblah - kierunek) to kierunek, w którym muzułmanie powinni zwracać się podczas modlitwy. Zwyczaj ten jest starym obyczajem ludów semickich. Obowiązek ten został wyznaczony przez Koran i opisany jest w literaturze teologicznej. W pierwszych latach islamu muzułmanie modlili się w kierunku Jerozolimy. Kierunek ten został przejęty od Żydów i nakazany przez Mahometa wraz z wprowadzeniem obowiązku modlitwy.

Sura mekkańska - sura, która według muzułmanów została objawiona Mahometowi w Mecce. Sury mekkańskie są bardzo krótkie, w przeciwieństwie do sur medyńskich. Charakteryzują się niewielką liczbą aja. Aje w surach mekkańskich są bardzo krótkie. Sury mekkańskie pełne są krótkich, zwięzłych, niekiedy dynamicznych stwierdzeń. Tematyka tej części Koranu wiąże się z kosmologią i osobistą relacją człowieka do Allaha. Stanowią w dużej części opis metafizycznych doznań, są często trudniejsze do zrozumienia w porównaniu do sur medyńskich, które w większości zawierają praktyczne opisy dotyczące praw - nakazów i zakazów moralnych, a także politycznych oraz religijnych.Sury to podstawowe dekrety islamu .

Fi sabil Allah (في سبيل الله, na drodze Boga, w imię Boga) – sformułowanie często używane w Koranie w odniesieniu do walki (dżihadu) lub wydawania na cele dobroczynne (jałmużny, zakatu), podkreślające, że dobre uczynki powinny być spełniane z intencją zadowolenia Boga Jedynego.

At-Tahrim (arab: التحريم سورة) to 66 sura Koranu, licząca 12 ajatów. Jest surą medyneńską, ponieważ mowa w niej o Marii Koptyjce, która została konkubiną Proroka w 628. Surę ujawnił Prorok albo Marii Koptyjce, albo swoim żonom Ajszy i Hafsie. Sura ta potwierdza dogmat o niepokalanym poczęciu Isy, proroka islamu (odpowiednika Jezusa). Nazwa tej sury wzięła się stąd, że Bóg radzi w niej Mahometowi, aby nie wzbraniał się sam przed braniem tego, co mu od Boga dane.

Ahl al-Bajt (arab. أهل البيت - "ludzie domu [Proroka]") - określenie dotyczące rodziny proroka Mahometa, znajdujące się w Koranie (33:33), rozmaicie interpretowane w teologii islamu.

Fatiha - (arab. سورة الفاتحة sūrat ul-Fātihah) - otwierająca Koran sura, najczęściej odmawiana modlitwa muzułmańska. Stanowi podstawę świętej księgi islamu. Jako jedyna posiada suplikację (śpiew chóralny w poezji liturgicznej, o charakterze błagalnym) basmala jako włączony do tekstu werset. Jako modlitwa odmawiana jest podczas każdego salatu, zawsze w klasycznym języku arabskim. Zwana także "matką księgi" (Umm al-kitāb). Sura wychwala Boga (ar. Allaha) i prosi o doprowadzenie ludzi do prawdziwej wiary.

Ahl al-Bajt (arab. أهل البيت - "ludzie domu [Proroka]") - określenie dotyczące rodziny proroka Mahometa, znajdujące się w Koranie (33:33), rozmaicie interpretowane w teologii islamu.

Fatiha - (arab. سورة الفاتحة sūrat ul-Fātihah) - otwierająca Koran sura, najczęściej odmawiana modlitwa muzułmańska. Stanowi podstawę świętej księgi islamu. Jako jedyna posiada suplikację (śpiew chóralny w poezji liturgicznej, o charakterze błagalnym) basmala jako włączony do tekstu werset. Jako modlitwa odmawiana jest podczas każdego salatu, zawsze w klasycznym języku arabskim. Zwana także "matką księgi" (Umm al-kitāb). Sura wychwala Boga (ar. Allaha) i prosi o doprowadzenie ludzi do prawdziwej wiary.

Abd Allah ibn Abd al-Muttalib (ur. ok. 545 Mekka, zm ok. 570) – ojciec proroka islamu Mahometa. Kupiec mieszkający w Mekce. Zmarł podczas podróży handlowej, krótko przed narodzeniem syna.

At-Tahrim (arab: التحريم سورة) to 66 sura Koranu, licząca 12 ajatów. Jest surą medyneńską, ponieważ mowa w niej o Marii Koptyjce, która została konkubiną Proroka w 628. Surę ujawnił Prorok albo Marii Koptyjce, albo swoim żonom Ajszy i Hafsie. Sura ta potwierdza dogmat o niepokalanym poczęciu Isy, proroka islamu (odpowiednika Jezusa). Nazwa tej sury wzięła się stąd, że Bóg radzi w niej Mahometowi, aby nie wzbraniał się sam przed braniem tego, co mu od Boga dane.

Al-Masdżid al-Haram (arab. المسجد الحرام – Najświętszy Meczet) – największy meczet na świecie, położony w Mekce i otaczający najświętsze miejsce islamu – Al-Kaabę. W jego kierunku zwracają się muzułmanie na całym świecie podczas odmawiania codziennych modlitw. Meczet określany jest często jako Święty Meczet i stanowi najświętsze miejsce islamu.

Czarni Muzułmanie (ang. Black Muslims) lub Czarny Islam (ang. Black Muslim) – grupa ruchów religijnych i społęcznych założonych w XX wieku w afrykańskiej diasporze (gł. USA), luźno oparta na zasadach islamu. Dwoma podstawowymi ruchami na których opiera się większość współczesnych były: założony w 1913 Moorish Science Temple of America oraz założony w 1931 Naród Islamu. Większość z tych organizacji miała (i nadal ma) charakter heterodoksyjny (i zwykle nie są uznawane za islamskie przez wyznawców historycznego islamu), a niektóre pochodzące z Narodu Islamu do dziś zachowały ideologię "czarnego rasizmu" (np. "farrakhanizm", czy część pięcioprocentowców).

Kalif (od arab. chalifa – następca) – tytuł następców Mahometa, czyli przywódców muzułmańskich społeczności państwowo-religijnych zwanych kalifatami. Pierwszym kalifem po śmierci Mahometa w 632 roku został Abu Bakr. Po zamordowaniu kalifa Alego w 661 roku doszło do rozłamu wewnątrz islamu w wyniku sporu o sukcesję na szyitów i sunnitów. Kalifowie szybko zaczęli tracić władzę polityczną nad rozrastającym się imperium muzułmańskim. W 909 r. powstał szyicki kalifat w Kairze, zniszczony przez Saladyna w 1171 r. W 929 roku emir Kordoby Abd ar-Rahman III ogłosił się kalifem, jednak już w 1031 kordobański kalifat rozpadł się.

Dogmaty islamu - Islam jest religią monoteistyczną, której podstawą jest pięć dogmatów: wiara w jednego Boga, wiara w proroków Bożych, wiara w trzy święte księgi objawione (Torę, Ewangelię, Koran), wiara w anioły i szatany (dżinny)oraz wiara w Dzień Sądu Ostatecznego. Dodatkowo każdy prawowierny muzułmanin zobowiązany jest do: Prawdomówności, zakaz kłamstwa; Sprawiedliwości, zakaz czynienia niesprawiedliwości i siania zgorszenia; Spolegliwości i oddania wobec Boga, zakaz zdrady; Lojalności, zakaz czynienia oszustw; Bezwzględnego posłuchu rodzicom, zakaz nieposłuszeństwa; Utrzymywania więzi rodzinnych, zakaz zrywania kontaktów z rodziną; Dobrego obchodzenia się z sąsiadami, zakaz złego traktowania innych.

Takfir (تكفير) - w prawie islamu uznanie za niewiernego (zarówno jednej osoby jak i całej grupy). Może ono nastąpić w wyniku aktu wyrzeczenia się wiary muzułmańskiej, jak i uznania za niewiernego przez sąd muzułmański (częsty jest pogląd, że najważniejsze znaczenie ma tu fatwa Szeryfa Mekki). Ta druga możliwość ma miejsce znacznie częściej. W praktyce wśród sunnitów i większości szyitów dominuje pogląd, że nawet popełnienie najcięższego grzechu nie musi być jednoznaczne z takfirem. Jedynie zaprzeczenie podstawowym prawdom wiary islamu (np. niewiara w grzechy, aniołów, posłannictwo Mahometa, czy w samego Boga) niezaprzeczalnie skutkuje takfirem. Dla mutazylitów i zajdytów osoby dopuszcające się ciężkich grzechów tworzą specjalna grupę pomiędzy wiernymi i niewiernymi. Wcześni charydżyci uznawali natomiast pogląd, że grzech automatycznie czyni niewiernym, obecnie ich następcy - współcześni ibadyci uważają, że grzech powoduje pewną formę "odwrócenia się Boga od grzesznika" (gdyż ten odrzuca bożą łaskę).

Islam (arab. الإسلام ; al-islām) – religia monoteistyczna, druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w nim objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Boga do ludzi.

Kibla (arab. قبلة qiblah - kierunek) to kierunek, w którym muzułmanie powinni zwracać się podczas modlitwy. Zwyczaj ten jest starym obyczajem ludów semickich. Obowiązek ten został wyznaczony przez Koran i opisany jest w literaturze teologicznej. W pierwszych latach islamu muzułmanie modlili się w kierunku Jerozolimy. Kierunek ten został przejęty od Żydów i nakazany przez Mahometa wraz z wprowadzeniem obowiązku modlitwy.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja