Majordom

Majordom (łac. maiordomus, staropol. domarad, czyli "starszy domu") – w średniowiecznej Europie urzędnik zarządzający dworem możnowładcy, marszałek dworu. Do jego obowiązków należało ściąganie podatków, dowodzenie wojskiem królewskim i przewodnictwo sądowi pałacowemu.

Domarad, Domorad, Domared(?) – staropolskie imię męskie złożone z członów Doma- ("dom"; psł. *domъ oznacza "pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną"; "wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek", "ród, pokolenie", "strony rodzinne, kraj ojczysty") i -rad ("radzić" "być zadowolonym, chętnym, cieszyć się"). Mogło oznaczać "ten, który cieszy się swoim domem". We wczesnym średniowieczu synonim Majordoma, zarządcy dworu książęcego.

Wiceszambelan Dworu Królewskiego (ang. Vice-Chamberlain of the Household) – niższy urzędnik na brytyjskim Dworze Królewskim. Obecnie jego funkcja jest czysto honorowa, ale często pełnił funkcję wprowadzającego (ang: usher) podczas Garden Parties.

Marszałek hospodarski (marszałek wielkiego księcia, marszałek hospodara, marszałek królewski, marszałek dworski; białorus. маршалак гаспадарскі) - początkowo urząd dworski, potem głównie ziemski w Wielkim Księstwie Litewskim o zmieniających się kompetencjach i znaczeniu.

Możnowładztwo – to górna warstwa społeczna w feudalnym społeczeństwie średniowiecznym (najwyższa warstwa średniowiecznego rycerstwa zajmująca uprzywilejowaną pozycję w państwie). Obejmowała ona posiadaczy największych majątków ziemskich. Możnowładcy posiadali dostęp (często monopol) do najwyższych urzędów państwowych i kościelnych.

Rada Dworu i Poczty we Wrocławiu – organ poczty pruskiej w prowincji śląskiej. Powołana zarządzeniem króla pruskiego z 2 sierpnia 1743 w celu kontroli i nadzorowania działalności urzędów pocztowych. Podlegała Zarządowi Poczty Pruskiej przy Wyższym Urzędzie Poczty we Wrocławiu, zaś organem nadrzędnym Rady Dworu i Poczty była Kamera wojny i domen we Wrocławiu (Kriegs-und Domänen Kammer in Breslau). W I poł. XVIII kierował Radą inspektor Hänel.

Stolnik - w Polsce do XIII w. urzędnik sprawujący pieczę nad stołem panującego. Do jego obowiązków należało nakrycie stołu do uczty, a w czasie jej trwania kierowanie podawaniem potraw. W okresie rozbicia dzielnicowego stolnik miał zastępcę podstolego. W XIV-XVI w. honorowy urząd ziemski. W Koronie i na Litwie istniały urzędy stolnika wielkiego, m.in. król Stanisław August Poniatowski był w latach 1755-1764 stolnikiem wielkim litewskim.

Niedoma – staropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: nie- (negacja) i -doma ("dom"; psł. *domъ oznacza "pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną"; "wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek", "ród, pokolenie", "strony rodzinne, kraj ojczysty"). Być może oznaczało "tego, kto nie przebywa w domu" albo powstało przez negację imion z członem Doma- (takich, jak Domamir albo Domarad).

Aprobant (decernent) - (pojęcie kancelaryjno-archiwistyczne) - urzędnik mający prawo rozstrzygania o treści i formie pisma, wychodzącego z kancelarii, czyli prawo zatwierdzania tekstów zob. minut (które niekoniecznie będzie później podpisywał w czystopisie).

Minmose (XV wiek p.n.e.), urzędnik i zarządca w okresie panowania faraonów Totmesa III i Amenhotepa II, brał udział w wyprawach wojskowych tych faraonów do Syrii i Nubii. Ponadto kierował budowa wielu swiatyń oraz zajmował się zbieraniem podatków w imieniu faraona.

Uni (Weni) – egipski urzędnik dworski i wysoki dowódca wojskowy z początkowego okresu panowania VI dynastii, poddany i zaufany Pepiego I i jego syna Merenre I.

Wieki schimnik – mnich prawosławny, który został postrzyżony na trzeci stopień zakonny. Wielki schimnik jest zwolniony ze wszystkich obowiązków monasterskich, ale jednocześnie nie może on opuszczać terenu klasztoru. Do jego obowiązków należy nieustanna modlitwa.

Urząd znakujący czasem – usługa działająca w ramach infrastruktury klucza publicznego, potwierdza czas przedstawienia urzędowi dokumentów elektronicznych.

EMS, Element Management System - system zarządzania elementami w sieciach telekomunikacyjnych. Pozwala zarządzać cechami urządzenia sieciowego, ale nie komunikacją między urządzeniami - za to odpowiadają systemy zarządzania siecią - Network management systems.

Prawo nieodpowiednie (ius non responsivum) - średniowieczny przywilej polskiej szlachty (rycerstwa, możnych), dzięki któremu nie podlegała sądownictwu kasztelańskiemu, lecz bezpośrednio sądowi książęcemu. Początkowo (od poł XIII w.) spod władzy sądowej kasztelana wyjęci byli tylko możnowładcy. W początkach XIV w. prawo nieodpowienie rozciągnięto na ogół rycerstwa, co było wyrazem tworzenia się jednolitego stanu szlacheckiego.

Kałga (mong. - brama), kałga sułtan - pierwszy po chanie urzędnik w hierarchii Chanatu Krymskiego. Pierwszy następca i regent władcy (drugim był nurredin). Zarządca prawej strony państwa ( wschodniej części kraju) i dowódca prawego liczniejszego skrzydła armii krymskiej w czasie walnych wypraw wojennych .

Instrukcja techniczna G-3 – obowiązujący w Polsce, na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz. U. Nr 30, poz. 297), zbiór wytycznych dotyczących geodezyjnej obsługi inwestycji wprowadzony zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 11 kwietnia 1980 w sprawie stosowania instrukcji technicznej "G-3 Geodezyjna obsługa inwestycji". Aktualnie obowiązującym wydaniem jest wydanie V z 1988 opracowane w Instytucie Geodezji i Kartografii przez Bogdana Neya, Wojciecha Janusza, Krzysztofa Kuczerę zgodnie z zaleceniami Biura Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii reprezentowanego przez Edwarda Jarosińskiego.

Instrukcja techniczna O-2 – obowiązujący w Polsce, na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz. U. Nr 30, poz. 297), zbiór wytycznych dotyczących ogólnych zasad opracowania map do celów gospodarczych, wprowadzony zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartogarfii z 9 lutego 1979 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej 0-2 "Ogólne zasady opracowania map do celów gospodarczych". Aktualnie obowiązującym wydaniem jest wydanie III z 1987 z Warszawy opracowane przez Jana Ciesielskiego, Wiktora Grygorenko, Kazimierza Michalika, Krystynę Podlachę oraz Lilianę Poteralska-Walczyńską zgodnie z zaleceniami Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii.

Kazimierz Bronisław Ziobro (ur. 12 lipca 1949 w Nowej Wsi Czudeckiej) – polski samorządowiec, urzędnik, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, od 2006 do 2010 wicemarszałek województwa podkarpackiego, poseł na Sejm VII kadencji.

Strażnik wielki (łac. praefectus excubiarum seu vigiliarum) - urząd wojskowy, członek sztabu generalnego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Jeżeli wojskiem dowodził król, zadaniem strażnika było ubezpieczanie wojska w marszu, dowodzenie strażą przednią i wystawianie czat w czasie postojów. Gdy natomiast wodzem był hetman wielki, obowiązki strażnika wielkiego przejmował hetman polny. Urząd strażnika wielkiego powstał w połowie XVII wieku, w XVIII wieku stał się już tylko urzędem tytularnym. Strażników wielkich mianował król na wniosek hetmana. Konstytucja z 1768 r. zaliczyła ich w poczet dostojników państwowych, od 1775 roku zasiadali w sądach Departamentu Wojskowego Rady Nieustającej. Urząd istniał w wersji dla Korony: strażnik wielki koronny, i Wielkiego Księstwa Litewskiego: strażnik wielki litewski.

Nurredin (mong. - brama), nurredin sułtan - drugi po chanie urzędnik w hierarchii Chanatu Krymskiego. Teoretycznie drugi następca i regent władcy (pierwszym był kałga). Zarządca lewej strony państwa (zachodniej część kraju) i dowódca lewego, mniej licznego skrzydła armii krymskiej w czasie walnych wypraw wojennych .

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja