Maniusz

Maniusz — . Imię to zostało zapisane w najstarszej znanej inskrypcji łacińskiej z VII wieku p.n.e., znajdującej się na tzw. fibuli z Praeneste, która głosi: Manios med fhefhaked Numasioi (w tłumaczeniu na łacinę klasyczną Manius me fecit Numerio, pol. "Maniusz zrobił mnie dla Numeriusza").

Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław.

Lucjusz, Łucjusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Kwintus, Publiusz, Tytus), oznaczające "dziecko urodzone o brzasku" (prima luce natus).

Kwintus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus), oznaczające "piąte dziecko". Wśród patronów tego imienia — św. Kwintus, wspominany razem ze św. Symplicjuszem i towarzyszami.

Serwiusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus), oznaczające "syn niewolnika" (por. servus — "niewolnik"). Zaliczało się ono do tych najstarszych imion rzymskich, które były używane tylko przez niektóre rody.

Tyberiusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus), wywodzące się od imienia bóstwa opiekuńczego rzeki Tyber, a mianowicie Tiberis. Kościół katolicki notuje kilku świętych patronów tego imienia.

Tytus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Kwintus). Titus oznacza "dziki gołąb"; słowo to miało jednakże w starożytnym Rzymie znaczenie przenośne i było stosowane także dla oznaczenia męskości.

Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław.

Aureliusz - imię męskie pochodzące od nazwy rzymskiego rodu Aurelia, która z kolei pochodzi od łacińskiego aureolus – "złocisty", co mogło znaczyć także "wspaniały". Imię to posiada licznych świętych patronów.

Sylwia (łac. Silvia) – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego od słowa Silvio oznaczającego: „leśny, dziki, żyjący w lesie”. Były dwie święte o tym imieniu.

Dziesława, Dzisława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Dzie- ("położyć, postawić"; "zrobić, uczynić"; także "rzec, powiedzieć") i -sława ("sława"). Mogło oznaczać "ta, która buduje sławę".

Innocenty — imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "niewinny, prawy". Imię to zostało przybrane przez 13 papieży i jednego antypapieża.

Grzegorz – imię męskie pochodzące poprzez łacińską formę Gregorius od greckiego Gregorios, wywodzącego się ze słowa γρηγορέω – "być czujnym". W formie łacińskiej użyte pierwszy raz przez papieża Grzegorza I, doktora kościoła.

Matrona – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa matrona oznaczającego "pani". Istnieją przynajmniej dwie święte katolickie o tym imieniu. Imię to było jednak popularniejsze we wschodniosłowiańskich krajach prawosławnych.

Konstans – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa constans (stały, silny, niezmienny). Oznacza: ten, który wyróżnia się stałością przekonań lub niezmiennością w uczuciach.

Ekspedyt, Wierzyn – imię męskie pochodzenia łacińskiego, od czasownika expedio - "uwolnić, wyzwolić z więzów". Expeditus zaś oznacza "wolny, lekko ubrany, lekkozbrojny, szybki, zwinny". Imię to zostało w Polsce przetłumaczone jako Wierzyn ("człowiek, któremu można wierzyć"). Patronem tego imienia jest św. Ekspedyt.

Benigny, Benignus – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa "uprzejmy", "przyjazny". Patronem imienia jest m.in. św. Benigny z Dijon, męczennik z II wieku.

Kwiteria – nie sposób dociec etymologii imienia, którego odpowiednikiem łacińskim jest imię Quiteria, a w języku polskim nie występuje. Imię to prawdopodobnie pochodzi z łaciny lub języków celtyckich. Imieniny obchodzone są 22 maja.

Eksuperiusz - imię męskie pochodzenia łacińskiego, oznaczające "nadmierny". Istnieje wielu świętych katolickich o tym imieniu m.in. Eksuperiusz z Agaunum, żołnierz z Legii Tebańskiej.

Illuminata (od łacińskiego cognomen Illuminatus – oświecony) – żeńskie imię pochodzące z języka łacińskiego. Męska forma imienia to Illuminat. Imię to występuje również w formie: Iluminata. Greckim odpowiednikiem jest Fotyna, a w językach słowiańskich Świetlana. Podaje się dwie święte tego imienia, w tym Świętą Illuminatę z IV wieku.

Montan – imię męskie pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen oznaczające "pochodzący z gór". Istnieje siedmiu patronów tego imienia w Kościele katolickim.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja