Marchia Hiszpańska

Marchia Hiszpańska (zwana czasem Gocją), hipotetyczna marchia utworzona w 795 roku w celu ochrony południowych granic państwa Franków przed Arabami. Do jej powstania przyczyniła się porażka armii frankijskiej 778 i najazd arabski na Narbonnę w 793. Jej stolicą była Barcelona.

Marchia Panońska (łac. Marcha pannonium) - jedna z marchii Imperium Karolińskiego, utworzona w celu obrony jego ziem przed państwem wielkomorawskim, położona na terenie dzisiejszej Austrii i Słowenii.

Marchia Naddunajska - bawarska marchia założona przez Karola Wielkiego w 803 roku na terenach obecnej Austrii. Od 976 wchodziła w skład Marchii Wschodniej.

Marchia Wschodnia (Marchia Saska) – marchia utworzona w 937 roku przez Ottona I na południowo-wschodnich rubieżach Saksonii obejmująca terytorium od gór Harz po rzeki Soławę i Muldę. Celem marchii był podbój graniczących z nią ziem słowiańskich. Po zajęciu Łużyc w 963 roku marchia ta graniczyła bezpośrednio z państwem polskim. Jej władcą był margrabia Gero (zm. 965). Po jego śmierci, w roku 966, cesarz Otton podzielił marchię na 6 części.


Marchia Brandenburska - marchia stworzona około 1157 roku przez Albrechta Niedźwiedzia na terenach podbitych Słowian połabskich w tym plemion Obodrzytów i Związku wieleckiego.

Marchia Austriacka lub Marchia Wschodnia (łac. Marcha orientalis, niem. Östliche Mark) - jedna z marchii państwa frankijskiego, a potem Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego. Marchia Austriacka dała początek współczesnej Austrii.

Marchia Miśnieńska – marchia założona przez cesarza Ottona I na ziemiach Serbów Połabskich w 966 roku w wyniku podziału Marchii Wschodniej. W 968 jej stolicą została Miśnia, gdzie znajdowała się też siedziba diecezji miśnieńskiej. Od 1089 we władaniu dynastii Wettynów, a od 1423 elektorów saskich.

Marchia Wkrzańska (niem. Uckermark) - obecnie kraina w Brandenburgii (Niemcy), a dawniej marchia leżąca na południowy zachód od Szczecina - w przeszłości wydzielona z Kurmarchii (głównej części Marchii Brandenburskiej). Nazwa marchii pochodzi od słowiańskiej nazwy głównej rzeki tego terenu - Wkry (niem. Ucker).

Comarca – jednostka podziału terytorialnego w Hiszpanii, Panamie, Nikaragui, Portugalii, Brazylii oraz (historycznie) w części południowej Francji. Nazwa ta początkowo była synonimem słowa marca – granica, prowincja graniczna, marchia. Z czasem uzyskała znaczenie bliskie hrabstwu.

Marchia Północna (niem. Nordmark) powstała po podziale Marchii Wschodniej dokonanym w 966 przez cesarza Ottona I i obejmowała północną jej część. W 1134 cesarz Lotar III nadał ją w lenno Albrechtowi Niedźwiedziowi, który około 1157 roku z ziem Marchii Północnej i podbitych ziem słowiańskich utworzył Marchię Brandenburską. W jej granicach pierwotne terytorium Marchii Północnej nazwano Starą Marchią.

Marchia, margrabstwo (łac., niem. mark) – teren przygraniczny Cesarstwa Karolińskiego a później Świętego Cesarstwa Rzymskiego, zorganizowany jako struktura feudalno-wojskowa. Celem istnienia marchii była ochrona cesarstwa przed najazdami z zewnątrz, dlatego tworzono je na szczególnie zagrożonych odcinkach granic. Pan feudalny marchii - margrabia (markgraf) - podlegał bezpośrednio cesarzowi i miał większy zakres samodzielności, niż hrabia zarządzający hrabstwem w głębi kraju.

Tronto (starożytny łaciński Truentus) – jedna z ważniejszych rzek Marchii Ankońskiej we Włoszech, która wyznacza jej naturalną południową granicę z Abruzją; długości ok. 115 km.

Nowa Marchia (niem. Neumark) - prowincja Marchii Brandenburskiej, powstała w wyniku ekspansji margrabiów z domu askańskiego w XIII i XIV w. na ziemie pogranicza zachodniopomorsko-wielkopolskiego. W tym okresie jej granicę na południu określała linia dolnej Warty i Noteci, na zachodzie Odra do okolic Widuchowej, na wschodzie bieg rzeki Drawy, na północy zaś wbijała się klinem w ziemie środkowego Pomorza obejmując ziemię świdwińską. Nazwa "Nowa Marchia" ukształtowała się dopiero pod koniec XIV w., wcześniej tereny pogranicza pomorsko-wielkopolskiego określane były jako terra trans Oderam, czy marchia transoderana.

Brandenburgia, to kraina historyczna, położona między Odrą a Łebą, we wschodniej części Niemiec. Pierwotnie zasiedlona przez plemiona Słowian połabskich. W połowie XIII w. margrabia Marchii Północnej Albrecht Niedźwiedź z rodu Askańczyków walczył ze słowiańskim plemieniem Stodoran. W walkach z księciem Jaksą z Kopanicy zdobył w 1157 ostatecznie stolicę Stodoran, Brennę (Brandenburg) i przyjął tytuł margrabiego Brandenburga. Nowo utworzona Marchia Brandenburska była do 1320 dziedzicznym władztwem Asuańczyków. W XIII w. margrabiowie brandenburscy, korzystając z rozbicia dzielnicowego Polski, zawładnęli ziemią lubuską, a następnie posunęli się wzdłuż dolnej Warty, wbijając się klinem między Pomorze Zachodnie i Wielkopolskę. Na ziemiach tych założyli tzw. Marchię Nową (w odróżnieniu od Marchii Średniej, między Łabą i Odrą, oraz Marchii Starej, za Łabą). Margrabiowie prowadzili systematyczną kolonizację; zakładali nowe miasta (m.in. Berlin, Frankfurt nad Odrą) i wsie, ścigali osadników z Niemiec.

Roland (Hruodald, Hruotland) – postać historyczna, frankijski hrabia marchii bretońskiej, wzmiankowany przez Einharda w jego dziele Vita Karoli Magni, opowiadającym o życiu Karola Wielkiego, gdzie zapisano, że Roland zginął w Hiszpanii podczas bitwy z Saracenami, co datuje się na lata 780/790.

Stara Marchia (niem. Altmark) - najstarsza część Marchii Brandenburskiej położona na lewym, zachodnim brzegu Łaby powyżej Hamburga na północy i poniżej Magdeburga na południu; północna część Saksonii-Anhalt.

Kurmarchia (niem. Kurmark) była niegdyś główną częścią Marchii Brandenburskiej, a później stanowiła jądro państwa pruskiego. Dzieliła się na Starą Marchię z miastem Stendal, Marchię Bliższą (albo Prignitz) z miastem Perleberg, Marchię Średnią lub Marchię Środkową z miastem Brandenburg, Berlin; Marchię Wkrzańską z miastem Prenzlau (Przęcław) oraz posiadłości Beeskow i Storkow (Mark).

Aragonia była frankijską marchią graniczną z pierwszą historyczną stolicą w Jaca powstałą po najeździe muzułmanów na półwysep Iberyjski w 711. W czasach kryzysu państwa Franków Aragonia przekształciła się w samodzielne hrabstwo, zjednoczone w 925 z Królestwem Pampeluny (Nawarry). W wyniku dynastycznych podziałów w 1035 z Królestwa Nawarry zostało wydzielone Królestwo Aragonii, pierwszym królem został Ramiro I. W 1118 król Alfons I Waleczny odbił muzułmanom Saragossę i przeniósł do niej stolicę królestwa.

II Batalion Wojskowej Służby Ochrony Powstania "Narew" - oddział Wojskowej Służby Ochrony Powstania Armii Krajowej wchodzący w skład Rejonu 2 Obwodu Śródmieście Armii Krajowej, walczący od 1 do 7 sierpnia w Śródmieściu Południowym w rejonie placu Trzech Krzyży, oraz na Powiślu Czerniakowskim. Od 8 sierpnia 1944 wszedł w skład utworzonego Zgrupowania "Kryska" na Czerniakowie.

Torrente Castellano – potok w Abruzji i Marchii Ankońskiej, główny prawobrzeżny dopływ rzeki Tronto, stanowiącej w swej dolnej części naturalną granicę pomiędzy wymienionymi regionami środkowych Włoch; długości ok. 40 km. Pięćdziesiąt lat temu woda w potoku była na tyle czysta, iż klasyfikowano ją jako zdatną do picia.

Chienti (starożytna łacińska Flusor) – jedna z rzek Marchii Ankońskiej we Włoszech, długości ok. 95 km. Część dorzecza znajduje się na terenie Umbrii w okolicach Colfiorito (gmina Foligno). Na rzece znajduje się drugi co do wielkości zbiornik wodny w Marchii.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja