Marek Juniusz Brutus

Bitwa pod Filippi - bitwa rozegrana w okolicach miasta Filippi w 42 p.n.e. we wschodniej Macedonii, w której triumwirowie - Antoniusz i Oktawian zwyciężyli armię republikańską na czele z przywódcami spisku przeciw Cezarowi - Brutusem i Kasjuszem. Gdy klęska była oczywista, Brutus przebił się mieczem, Kasjusz polecił się zabić niewolnikowi.

Gaius Iulius Caesar, Gajusz Juliusz Cezar, Cezar, ur. 12 lipca 100 p.n.e. (13 lipca 102 r. p.n.e. – koncepcja Mommsena i Diona) w Rzymie, zm. 15 marca (idy marcowe) 44 p.n.e. w Rzymie – rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spowinowacony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. optymatów, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w dniu id marcowych przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza. Przed śmiercią adoptował Oktawiana Augusta (wtedy jeszcze Gaiusa Octaviusa), wyznaczając go na swego spadkobiercę.

Decimus Juniusz Brutus, Decimus Iunius Brutus (85 p.n.e. - 43 p.n.e.), oficer i adiutant Juliusza Cezara. W 44 p.n.e. brał udział w spisku na jego życie jako jeden z zamachowców. W 43 p.n.e. walczył przeciwko Markowi Antoniuszowi w bitwie pod Mutiną. Po przegranej bitwie został z jego rozkazu zamordowany.

Mutina (dziś Modena) - zamożne miasto w Gallia Cispadana, leżące przy głównym trakcie, który wiódł z Mediolanu przez całą Italię. Okolice tego miasta były centrum produkcji wełny owczej całej Italii. Produkowano tu także cenione naczynia gliniane. Od roku 184 p.n.e. Mutina była kolonią rzymską. W czasie wojny domowej, która wybuchła po śmierci Cezara, Decimus Brutus w ciągu czterech miesięcy był oblegany w Mutinie przez Antoniusza (dlatego też wojna ta nosi nazwę bellum Mutinense). Na odsiecz miastu pospieszyli konsulowie Hircjusz i Pansa, a także młody Oktawian. W pierwszej bitwie, rozegranej w 15 kwietnia 43 p.n.e. poległ Pansa, a w drugiej 20 kwietnia, padł drugi konsul, Hircjusz.

Gaius Claudius Pulcher – członek patrycjuszowskiego rodu Klaudiuszów Pulcher, jednego z najbardziej wpływowych w okresie republiki. Drugi syn Appiusza Klaudiusza Pulchra konsula w 79 r. p.n.e. i Cecylii Metelli córki Lucjusza Cecyliusza Metellusa Diademata; . urodzony w 96 p.n.e; zmarł po 44 p.n.e. Wchodził w skład kolegium kapłańskiego Saliów. W 58 p.n.e. był legatem w wojskach Cezara w Italii. W 56 p.n.e. został wybrany pretorem. Próbował przeciwstawić się usunięciu tablicy z zapisem ustawy na mocy której na wygnanie poszedł Cyceron. Prokonsul prowincji Azji w 55 -53 p.n.e. Zrezygnował z początkowego zamiaru ubiegania sie o urząd konsula na 53 p.n.e. i pozostał w prowincji.Po powrocie został oskarżony przez Marka Serwiliusza, osądzony musiał iść na wygnanie. Na powrót zezwolił mu w 44 p.n.e. Marek Antoniusz.

Ostatni Rzymianin – potoczny termin stosowany w publicystyce historycznej na określenie postaci, która uważana jest za ostatniego reprezentanta kultury antycznej i starorzymskich cnót w obliczu końca epoki i postępującej barbaryzacji. Określenie pochodzi z dzieła Cremutiusa Cordiusa (zm. 25), rzymskiego historyka, który będąc piewcą systemu republikańskiego nazwał „ostatnimi Rzymianami” (ultimus Romanorum) Marka Brutusa i Kasjusza – zabójców Cezara.

Bitwa w zatoce Morbihan (zwana także bitwą u ujścia Loary) została stoczona u wybrzeży Bretanii w 56 r. p.n.e. pomiędzy flotą rzymską dowodzoną przez Decymusa Juniusza Brutusa, jednego z oficerów rzymskiego prokonsula, a od kwietnia namiestnika Galii Gajusza Juliusza Cezara, a flotą zjednoczonych plemion galijskich z Armoryki, którym przewodziło plemię Wenedów. Zakończyła się zwycięstwem Rzymian.

Decymus Juniusz Brutus (Decimus Iunius Brutus) syn Decymusa Juniusza Brutusa Gallaikusa, konsula 138 p.n.e. i Klaudii z rodu Klaudiuszów Pulchrów. Był znawcą greckiej i łacińskiej literatury. W latach dziwięćdziesiątych p.n.e często występował w procesach sądowych. W roku 100 p.n.e. jak wiemy z mowy Cycerona w obronie Rabiriusza Decymus wziął udział w stłumieniu ruchu Saturninusa. Pomiędzy 94 a 90 p.n.e. sprawował urząd pretora. W czasie wojny domowej należał do stronników Sulli. Wybrany w 77 p.n.e. wraz z Mamerkusem Emiliuszem Lepidusem Livianusem konsulem podtrzymywał reżym sullański. Pierwszą jego żoną była Postumia, z którą miał syna Decymusa Juniusza Brutusa Albinusa. W 63 p.n.e. ożenił się z Sempronią (mieli dzieci ale nie zachowały się informacje o nich), uczestniczką spisku Katyliny. Pod nieobecność Brutusa w Rzymie, Sempronia uczyniła ich dom punktem konspiracyjnym spiskowców.

Marek Lolliusz Paulinus (ur. w Ferentino, 54 p.n.e. - zm. 2 n.e.), wódz rzymski, pierwszy gubernator Galacji (25 p.n.e.) i konsul w 21 p.n.e. W 16 p.n.e., jako namiestnik Galii został całkowicie rozbity przez nadreńskie plemiona germańskie Sugambrów, Tenkterów i Uzypetów. Rzymianie stracili wtedy sztandar V legionu. Cieszył się zaufaniem Augusta, który powierzył mu wychowanie swego wnuka, Gajusza Cezara. Wśród listów Horacego dwa są skierowane do jego synów (Ep. I,2 i I,18).

Lucjusz Kaniniusz Gallus (Lucius Caninius Gallus), polityk rzymski ostatnich dekad republiki. Jego imię (praenomen) Lucjusz znamy tylko z Kasjusza Dona, który wymieniając konsulów z roku 37 p.n.e. Marka Wipsaniusza Agrypę i Lucjusza Caniniusza Gallusa, nazywa tego ostatniego synem Lucjusza. Gajusz Antoniusz Hybryda namiestnik prowincji Macedonia poniósł kilka porażek z rąk Dardanów i Bastarnów i dopuścił się tak wielkich zdzierstw, że po powrocie do Rzymu został oskarżony o nadużycia. Jako oskarżyciel wystąpił Kaniniusz i pomimo obrony prowadzonej przez Cycerona Gajusz Antoniusz został skazany i poszedł na wygnanie do Kefalenii. Pomimo tego Kaniniusz pojął za żonę córkę Antoniusza, Antonię . W grudniu 59 p.n.e. senat rzymski, na wniosek trybuna ludowego Publiusza Klodiusza, uchwalił zajęcie Cypru i konfiskatę wszystkich znajdujących się na wyspie posiadłości młodszego Ptolemeusza. Wykonawcą woli Rzymu był Katon Młodszy a w jego sztabie znalazł się Kaniniusz. Katon wysłał go do Ptolemeusza z misją przekonania tego ostatniego do ustąpienia bez walki. . Po nieudanych zabiegach w Rzymie, Ptolemeusz popełnił samobójstwo na Cyprze, pozostawjając znaczne bogactwa. Katon nie mając pełnego zaufania do Kaniniusza, oddelegował na Cypr Marka Juniusza Brutusa dla nadzoru nad spieniężeniem skarbu po Ptolemeuszu. Kaniniusz okazał się jednak czysty i zyskał zaufanie Katona wiernością i doświadczeniem. W 56 p.n.e. sprawował urząd trybuna ludowego. Rozpatrywano wówczas prośbę króla Egiptu Ptolemeusza Auletesa, który musiał opuścić Aleksandrię i udać się na wygnanie, o pomoc w przywróceniu królestwa. O wysłanie z pomocą Ptolemeuszowi zabiegał Publiusz Kornelisz Lentulus Spinter, konsul 57 p.n.e., namiestnik w randze prokonsula prowincji Cylicja. Wspierał go Cyceron a Kaniniusz reprezentował interesy Pompejusza . Lentulusowi nie udał się ten zamiar, raz przez przepowiednię Sybilińską, zabraniająca użycia wojska, dwa przez manewry polityczne zwolenników Pompejusza. W sporze z ówczesnym konsulem Gnejuszem Korneliuszem Lentulusem Marcelinusem, który był przeciwny powierzeniu tej sprawy Pompejuszowi, to właśnie trybun Kaniniusz zgłosił wniosek, żeby Pompejusz bez wojska i tylko z dwoma liktorami pogodził Aleksandryjczyków z królem. Wniosek ostatecznie nie został zrealizowany.. W 56 p.n.e był postawiony przed sądem przez Marka Koloniusza pod nieznanymi nam zarzutami i został skazany pomimo obrony przez Cycerona. W 51 p.n.e Cyceron w drodze do Cylicji, której został namiestnikiem, spotkał w Atenach Kaniniusza. W liście do Marka Celiusza nazywa Kaniniusza swoim przyjacielem i pisze, że ten przez 10 dni dotrzymywał mu towarzystwa. W czasie dyktatury Cezara Kaniniusz wrócił do Rzymu. Utrzymywał przyjacielskie stosunki z Cyceronem i Warronem, którzy powierzali mu listy do siebie. Kaninusz zmarł w listopadzie 44 p.n.e..

Appius Claudius Pulcher - członek patrycjuszowskiego rodu Klaudiuszów Pulcher, jednego z najbardziej wpływowych w okresie republiki. Syn Appiusza Klaudiusza Pulchra konsula w 79 p.n.e. i Cecylii Metelli, córki Lucjusza Cecyliusza Metellusa Diademata. Urodzony w 97 p.n.e.; zmarł w 48 p.n.e.

Lucjusz Skryboniusz Libon (Lucius Scribonius Libo) – syn Lucjusza Skryboniusza Libona I i Korneli Sulli, brat Skrybonii I. W 62 p.n.e. członek kolegium triumwirów monetarnych. Był politycznym stronnikiem Pompejusza, w 49 p.n.e. dowodził jego wojskami w walce z Cezarem. W 34 p.n.e. wraz z Markiem Antoniuszem został konsulem.

Bitwa na rzeką Aisne - bitwa stoczona w 57 p.n.e. nad rzeką Aksoną (obecnie Aisne) w Galii na terytorium plemienia Remów, między armią rzymską dowodzoną przez prokonsula Gajusza Juliusza Cezara, a armią sprzymierzonych plemion belgijskich.

Appius Claudius Pulcher – członek patrycjuszowskiego rodu Klaudiuszów Pulcher, jednego z najbardziej wpływowych w okresie republiki. Syn Appiusza Klaudiusza Pulchra, konsula w 143 r. p.n.e. i Antystii, urodzony przed 138 p.n.e; zmarł w 76 p.n.e.

Appius Claudius Pulcher – członek patrycjuszowskiego rodu Klaudiuszów Pulcher, jednego z najbardziej wpływowych w okresie republiki. Syn Appiusza Klaudiusza Pulchra, konsula w 212 p.n.e.

Gnaeus Cornelius Dolabella – rzymski konsul w roku 81 p.n.e.. Zwolennik Sulli. Odniósł zwycięstwo nad Trakami. Gdy sprawował funkcję namiestnika Macedonii Cezar oskarżył go o zdzierstwa (uniewinniony).

Gajusz Duiliusz (łac. Gaius Duilius, żył w III wieku p.n.e.) – rzymski polityk i wojskowy, konsul w 260 roku p.n.e., zwycięzca w bitwie morskiej pod Mylae w czasie pierwszej wojny punickiej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja