Marek Kalpurniusz Pizon Frugi

Marcus Calpurnius Piso Frugi - polityk rzymski okresu schyłku republiki. Syn Marka Pupiusza Pizona Frugi Kalpurniana konsula w 61 p.n.e. i Anni. Około 90 p.n.e. jego ojciec z rodu Kalpurniuszy został adoptowany przez Marka Pupiusza. Jego syn porzucił nazwisko (łac. nōmen gentilicium) Pupiusz i powrócił do bardziej cennionego Kalpurniusz. W 84 p.n.e., po śmierci Korneliusza Cynny, jego ojciec poślubił wdowę po nim, Annię. Jednak w 81 p.n.e. rozwiódł się z nią, żeby przypodobać się Sulli. Wellejusz Paterkulus przeciwstawia jego postawę zachowaniu Cezara, który będąc zięciem Cynny, nie odtrącił jego córki z lęku przed represjami. Po wybuchu wojny domowej w 49 p.n.e. Marek Pizon stanął po stronie Pompejusza. Został wysłany na Delos celem poboru wojska W 44 p.n.e. sprawował funkcję pretora. W następnym roku mając prawo do objęcia prowincji odmówił wzięcia udziału w przeprowdzanym przez Marka Antoniusza rozdziale.

Marcus Licinius Crassus Frugi – polityk rzymski okresu schyłku republiki. Syn Marka Kalpurniusz Pizona Frugi pretora w 44 p.n.e.. Adoptowany przez Marka Licyniusza Krassusa konsula w 30 p.n.e. Konsul w 14 p.n.e.. Około 13-10 p.n.e. namiestnik prowincji Hiszpania Bliższa. Był patronem miasta (civitas) Bocchoritana na Majorce. Prokonsul Afryki w 9-8 p.n.e. Członek kolegium augurów .

Marcus Pupius Piso Frugi Calpurnianus - polityk rzymski okresu schyłku republiki. Syn Lucjusza Kalpurniusza Pizona Frugi, pretora w 112 p.n.e. Około 90 p.n.e. adoptowany przez Marka Pupiusza gdy ten był już bardzo stary. W młodości oddawał się studiom retorycznym i filozoficznym. Jego nauczycielem był perypatetyk Staseas z Neapolu. Marek Tuliusz Cyceron wspomina, że codziennie uprawiał ćwiczenia retororyczne po łacinie i po grecku wraz ze swoimi przyjaciółmi: Kwintusem Pompejuszem Bityńskim i właśnie z Markiem Pupiuszem. Pod koniec 79 p.n.e. Marek Pupiusz odbył podróż do Grecji, prwdopodobnie razem z Cyceronem i jego bratem, sugeruje to wzmianka o ich wspólnym pobycie w Metaponcie. W 84 p.n.e., po śmierci Korneliusza Cynny, poślubił wdowę po nim, Annię. Jednak w 81 p.n.e. rozwiódł się z nią, żeby przypodobać się Sulli. Wellejusz Paterkulus przeciwstawia jego postawę zachowaniu Cezara, który będąc zięciem Cynny, nie odtrącił jego córki z lęku przed represjami. W 83 p.n.e. sprawował urząd kwestora. Został przydzielony do konsula Lucjusza Korneliusza Scypiona Azjatyckiego, ale odmówił przyjęcia obowiązków, zajmując inną pozycję w toczącej się wojnie domowej. W 74 p.n.e. starał się o urząd edyla ale przegrał wybory z Markiem Sejuszem, choć ten ostatni na skutek procesu sądowego stracił znaczną część majątku, spadając poniżej cenzusu ekwity. W 72 p.n.e. sprawował funkcję pretora, a w roku następnym objął jako prokonsul namiestnictwo prowincji Hiszpania. Po powrocie z prowincji odbył triumf, bez, według jego przeciwników, dostatecznych osiągnięć . W 67 p.n.e. został legatem Pompejusza w wojnie z piratami. Prowadził działania wojenne w Bosforze i Propontydzie. Pozostał legatem Pompejusza w wojnie z Mitrydatesem. Brał udział w 63 p.n.e. w zdobyciu Jerozolimy. W 61 p.n.e. przy aktywnym poparciu Pompejusza został wybrany konsulem razem z Markiem Waleriuszem Messalą Nigrem. Już na początku konsulatu mocno uraził Cycerona, nie pytając go jako pierwszego o zdanie w czasie dyskusji w senacie, co ustalało porządek zabiernia głosu na cały rok. Bronił Klodiusza oskarżonego o sprofanowanie misteriów ku czci Dobrej Bogini (Bona Dea). W grudniu 62 p.n.e. Klodiusz w kobiecym przebraniu wszedł do domu Cezara, ówczesnego najwyższego kapłana (pontifex maximus), gdzie odbywały się właśnie doroczne misteria ku czci Dobrej Bogini, i gdzie w tym czasie wstęp mężczyzn był zabroniony. Celem tej wizyty miała być schadzka z Pompeją, żoną Cezara. Ostatecznie, dzięki przekupstwu, Klodiusz został uniewinniony. Cyceron zwalczający Klodiusz, atakował też jego popleczników, w tym Pizona, i doprowadził do powzięcia przez senat uchwały odbierającej Pupiuszowi Pizonowi przenaczoną już dla niego prowincję Syrię.

Marcus Licinius Crassus Frugi polityk rzymski w początku pryncypatu. Syn Marka Licyniusza Krassusa Frugi konsula w 14 p.n.e. rodzonego syna Marka Kalpurniusza Pizona Frugi ale adoptowanego przez Marka Licyniusza Krassusa, wnuka triumwira Krassusa. W młodości studiował w Atenach. Był członkiem kolegium pontyfików . Około 22 n.e. był członkiem pięcioosobowej komisji senackiej , nadzorującej budowle publiczne (curatores locorum publicorum iudicandorum) . W 24 n.e. sprawował urząd pretora miejskiego zastępując Marka Plaucjusza Sylwana . Konsul w 27 n.e. razem z Lucjuszem Kalpurniuszem Pizonem . Naraził się na niełaskę cesarza Kaliguli nazwaniem najstarszego syna Gnejuszem Pompejuszem Wielkim, na cześć znamienitego przodka Pompejusza. Kaligula zabronił używania synowi Licyniusza przydomka Wielki (Magnus). i nie skazał go na śmierć tylko dlatego, że ten był jeszcze chłopcem. Cesarz Klaudiusz, odmiennie niż poprzednik, obdarzył rodzinę Krassusa licznymi łaskami. Wydał także swoją córkę Klaudię Antonię za jego syna. Krassus został też mianowany propretorem Macedonii na lata 41-42 n.e. Za osiągnięcia wojenne zostały mu przyznane oznaki triumfalne. W 43 n.e. wziął udział w wyprawie Klaudiusza na Brytanię i po powrocie wziął udział w triumfie Klaudiusza, po raz drugi dostępując zaszczytu przyznania oznak triumfalnych. Jednak od roku 46 n.e. Krassus i jego rodzina stali się ofiarami intryg cesarzowej Messaliny. Syn Krassusa a zarazem zięć Klaudiusza został stracony. Na śmierć zostali później skazani przez Klaudiusza sam Licyniusz Krassus i jego żona Skrybonia.

Licinius Crassus Scribonianus - polityk rzymski w początku pryncypatu. Trzeci syn Marka Licyniusza Krassusa Frugi konsula w 27 n.e. i Skrybonii. Rodzice Skryboniana i jego brat Gnejusz Pompejusz Magnus zostali straceni za cesarza Klaudiusza w 47 n.e.. Za panowania cesarza Nerona przebywał w Rzymie. Zachowała się inskrypcja, mówiąca, że Wespazjan bedąc osobą prywatną, rozstrzygał spór graniczny między Skrybonianem i jego bratem Pizonem. Drugi brat Skryboniana Krassus Frugi został skazany na śmierć przez Nerona w 67 n.e. Trzeci brat, Pizon Licynianus, w 69 n.e. został adoptowany przez cesarza Galbę i wyznaczony na jego następcę. Po pięciu dniach zginął wraz z Galbą, gdy władzę w wyniku spisku przejął Othon. Ciało zostało wydane żonie Weranii i bratu Skrybonianowi. W 70 n.e. Marek Antoniusz Prymus, pod nieobecność cesarza Wespazjana i Tytusa, zachęcał Skryboniana, uważanego za poważnego pretendenta dzięki znakomitemu pochodzeniu i zasługom braci, do objęcia władzy. Skrybonianus jednak z ostrożności odmówił. Nie znamy okoliczności śmierci, zgnął lub został stracony w 70 n.e.. Być może jego córką była Licynia Kornelia Woluzja Torkwata.

Marcus Licinius Crassus Frugi polityk rzymski w początku pryncypatu. Syn Marka Licyniusza Krassusa Frugi konsula w 27 n.e. i Skrybonii W młodości studiował w Atenach. W 47 n.e. cesarz Klaudiusz na skutek intryg cesarzowej Messaliny kazał uśmiercić jego starszego brata Gnejusza Pompejusza Magnusa i oboje rodziców. Konsul w 64 n.e. razem z Gajuszem Lekaniuszem Bassusem. Posiadał bardzo znaczny majątek, między innymi liczne włości rodzina Krassusów miała w Hiszpanii. Zachowała się inskrypcja dotycząca jego term w Pompejach. Żonaty z Sulpicją Pretekstą z którą miał czworo dzieci. Skazany przez cesarza Neronaokoło 67 n.e. po oskarżycielskim donosie Akwiliusa Regulusa.

Gnejusz Kalpurniusz Pizon (Gnaeus Calpurnius Piso; ur. 44/43 p.n.e., zm. 20 n.e.), syn Gnejusza Kalpurniusza Pizona (konsula w 23 p.n.e. razem z cesarzem Augustem) oraz brat Pizona Augura (konsula w 1 p.n.e.).

Lucjusz Kalpurniusz Pizon Augur (łac. Lucius Calpurnius Piso Augur; ur. ok. 30 p.n.e. – zm. 24 n.e.) był rzymskim senatorem za czasów Augusta i Tyberiusza. Był synem Gnejusza Kalpurniusza Pizona, konsula w 23 p.n.e., oraz bratem Gnejusza Kalpurniusza Pizona, konsula w 7 p.n.e. Miał także córkę Kalpurnię.

Marcus Valerius Messala Rufus – polityk rzymski okresu schyłku republiki. Syn Hortensji, siostrzenicy wybitnego mówcy Kwintusa Hortensjusza Hortalusa. Pretor w 62 p.n.e., konsul w 53 p.n.e. Z powodu skandalu związanego z elekcją objął urząd dopiero w czerwcu. Został oskarżony o przekupstwa wyborcze. Cyceron, mimo że potwierdzał winę Rufusa, udzielił mu wraz z całym stronnictwem konserwatywnych senatorów politycznego poparcia. Przed sądem bronił Rufusa jego wuj, słynny mówca Hortensjusz. Rufus nie zdołał przeprowadzić wraz ze swym kolegą w konsulacie Gnejuszem Domicjuszem Kalwinusem normalnych wyborów na rok następny z powodu zamieszek związanych z kandydowaniem Milona na konsula a Klodiusza na pretora. Ostatecznie jedynym konsulem został Pompejusz. Rufus brał później udział w kampaniach Cezara na Wschodzie i w Afryce jako jego legat.

Gnejusz Oktawiusz (Gnaeus Octavius) – polityk rzymski, jeden z przywódców optymatów. Syn Gajusza Oktawiusza, konsula w 128 p.n.e. Został wybrany na konsula w roku 87 p.n.e. a drugim konsulem wybrano pomimo opozycyjnego wobec Sulli stanowiska Lucjusza Korneliusza Cynnę. Gdy Sulla poprowadził swoje legiony do Grecji na wojnę z Mitrydatesem, Cynna wystąpił przeciw jego zwolennikom co spotkało się ze sprzeciwem Gnejusza Oktawiusza . Optymaci pod jego przywództwem zmusili Cynnę do opuszczenia Rzymu i mianowali na jego miejsce konsulem zastępczym Lucjusza Korneliusza Merulę. Wybuchła wojna domowa. Cynna zebrał w Italii wojska, połączył się z przybyłym z Afryki Mariuszem i jego zwolennikami, a następnie razem ruszyli na Rzym i opanowali miasto. Według Liwiusza to nieporadność konsula Oktawiusza przyczyniła sie do zwycięstwa popularów. Doszło do rzezi zwolenników Sulli. Zginęli między innymi obaj konsulowie: Gnejusz Oktawiusz i Lucjusz Korneliusz Merula. Według relacji Appiana Oktawiuszowi odcięto głowę i zawieszono ją przed mównicą na forum. Cyceron wymienia, Oktawiusza obok Sulli, Mariusza, Cynny i Karbona jako jednego z tych obywateli, którzy przyczyniają się do zguby Rzczpospolitej poprzez doprowadzanie do wojen domowych.

Marek Ulpiusz Trajan (ur. 18 września 53 w Italice, zm. 9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku 69, później namiestnik Syrii) i jego żony - Marcii, brat Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W 97 roku został adoptowany przez Nerwę jako jego następca. Cesarz rzymski od 98 roku.

Gnaeus Pompeius Magnus Rzymianin znakomitego pochodzenia w początkach pryncypatu, przez małżeńtwo związany z dynastią julijsko-klaudyjską. Syn konsula Marka Licyniusza Krassusa Frugi i Skrybonii. Potomek dwóch triumwirów Pompejusza i Krassusa.

Marcus Valerius Messala Niger - polityk rzymski okresu schyłku republiki. Syn Marka Waleriusza Messali a wnuk Maniusza Waleriusza Messali . Wg Cycerona cieszył się reputacją dobrego mówcy. Był dwukrotnie trybunem wojskowym, kwestorem około 73 p.n.e. W 73 p.n.e. wszedł w skład kolegium pontyfików. W 70 p.n.e. otrzymał upomnienie od cenzorów. Został pretorem miejskim w 64 p.n.e. W 62 p.n.e. oskarżony o udział w spisku Katyliny został Publiusz Korneliusz Sulla, bratanek dyktatora Sulli. Oskarżonemu sprzyjali wybitni patrycjusze a jego obrony podjęli się Hortensjusz i Cyceron, który zdecydował się na to na prośbę Marka Messali . W 61 p.n.e Niger został wybrany konsulem razem z Markiem Pupiuszem Pizonem Frugi Kalpurnianem. Prowadził politykę konserwatywną, był gorliwym zwolennikiem optymatów, dążąc między innymi do ukarania Klodiusza za sprofanowanie misteriów ku czci Dobrej Bogini (Bona Dea). W grudniu 62 p.n.e. Klodiusz w kobiecym przebraniu wszedł do domu Cezara, ówczesnego najwyższego kapłana (pontifex maximus), gdzie odbywały się właśnie doroczne misteria ku czci Dobrej Bogini, i gdzie w tym czasie wstęp mężczyzn był zabroniony. Celem tej wizyty miała być schadzka z Pompeją, żoną Cezara . Niger przeciwstawiał się swojemu koledze w urzędzie, Markowi Pupiuszowi Pizonowi, który sprzyjał Klodiuszowi. Ostatecznie, dzięki przekupstwu, Klodiusz został uniewinniony. W 55 p.n.e Niger został cenzorem razem z Publiuszem Serwiliuszem Watią Izauryjskim. Przypadło im w udziale zadanie uregulowania brzegów Tybru po powodzi. Trybuni ludowi utrudniali czynności cenzorom poprzez zgłaszanie niepomyślności auspicjów czyli tzw. obnuntiatio i nie doszło ostatecznie do sporządzenia przez cenzorów spisu obywateli. W 54 p.n.e. w procesie Emiliusza Skaurusa oskarżonego o nadużycia w prowincji Sardynii, który to proces miał tak naprawdę polityczny cel skompromitowania Skaurusa i zamknięcia mu drogi do konsulatu, jako obrońca obok Cycerona i Hortensjusz wystąpił też Messala Niger. Trzykrotnie był interrexem w 55, 53 i 52 p.n.e.

Pompeja (Pompeia) córka Pompejusza Wielkiego, siostra Sekstusa Pompejusza i Gnejusza Pompejusza. Żona Faustusa Korneliusza Sulli, syna dyktatora Lucjusza Korneliusza Sulli, a następnie Lucjusza Korneliusza Cynny.

Lucjusz Kaniniusz Gallus (Lucius Caninius Gallus), polityk rzymski ostatnich dekad republiki. Jego imię (praenomen) Lucjusz znamy tylko z Kasjusza Dona, który wymieniając konsulów z roku 37 p.n.e. Marka Wipsaniusza Agrypę i Lucjusza Caniniusza Gallusa, nazywa tego ostatniego synem Lucjusza. Gajusz Antoniusz Hybryda namiestnik prowincji Macedonia poniósł kilka porażek z rąk Dardanów i Bastarnów i dopuścił się tak wielkich zdzierstw, że po powrocie do Rzymu został oskarżony o nadużycia. Jako oskarżyciel wystąpił Kaniniusz i pomimo obrony prowadzonej przez Cycerona Gajusz Antoniusz został skazany i poszedł na wygnanie do Kefalenii. Pomimo tego Kaniniusz pojął za żonę córkę Antoniusza, Antonię . W grudniu 59 p.n.e. senat rzymski, na wniosek trybuna ludowego Publiusza Klodiusza, uchwalił zajęcie Cypru i konfiskatę wszystkich znajdujących się na wyspie posiadłości młodszego Ptolemeusza. Wykonawcą woli Rzymu był Katon Młodszy a w jego sztabie znalazł się Kaniniusz. Katon wysłał go do Ptolemeusza z misją przekonania tego ostatniego do ustąpienia bez walki. . Po nieudanych zabiegach w Rzymie, Ptolemeusz popełnił samobójstwo na Cyprze, pozostawjając znaczne bogactwa. Katon nie mając pełnego zaufania do Kaniniusza, oddelegował na Cypr Marka Juniusza Brutusa dla nadzoru nad spieniężeniem skarbu po Ptolemeuszu. Kaniniusz okazał się jednak czysty i zyskał zaufanie Katona wiernością i doświadczeniem. W 56 p.n.e. sprawował urząd trybuna ludowego. Rozpatrywano wówczas prośbę króla Egiptu Ptolemeusza Auletesa, który musiał opuścić Aleksandrię i udać się na wygnanie, o pomoc w przywróceniu królestwa. O wysłanie z pomocą Ptolemeuszowi zabiegał Publiusz Kornelisz Lentulus Spinter, konsul 57 p.n.e., namiestnik w randze prokonsula prowincji Cylicja. Wspierał go Cyceron a Kaniniusz reprezentował interesy Pompejusza . Lentulusowi nie udał się ten zamiar, raz przez przepowiednię Sybilińską, zabraniająca użycia wojska, dwa przez manewry polityczne zwolenników Pompejusza. W sporze z ówczesnym konsulem Gnejuszem Korneliuszem Lentulusem Marcelinusem, który był przeciwny powierzeniu tej sprawy Pompejuszowi, to właśnie trybun Kaniniusz zgłosił wniosek, żeby Pompejusz bez wojska i tylko z dwoma liktorami pogodził Aleksandryjczyków z królem. Wniosek ostatecznie nie został zrealizowany.. W 56 p.n.e był postawiony przed sądem przez Marka Koloniusza pod nieznanymi nam zarzutami i został skazany pomimo obrony przez Cycerona. W 51 p.n.e Cyceron w drodze do Cylicji, której został namiestnikiem, spotkał w Atenach Kaniniusza. W liście do Marka Celiusza nazywa Kaniniusza swoim przyjacielem i pisze, że ten przez 10 dni dotrzymywał mu towarzystwa. W czasie dyktatury Cezara Kaniniusz wrócił do Rzymu. Utrzymywał przyjacielskie stosunki z Cyceronem i Warronem, którzy powierzali mu listy do siebie. Kaninusz zmarł w listopadzie 44 p.n.e..

Quintus Caecilus Metellus Pius członek wpływowego plebejskiego rodu rzymskiego Cecyliuszy, syn Kwintusa Cecyliusza Metellusa Numidyjskiego, konsula w 109 p.n.e. Zyskał przydomek (agnomen): Pius w uznaniu dla uczuć okazywanych ojcu, gdy usilnie zabiegał o odwołanie go z wygnania , na które ten został skazny w 100 p.n.e.. W młodości jako 20-latek towarzyszył ojcu na wojnie w Numidii z Jugurtą. Pretor 89 p.n.e.; jeden z dowódców w wojnie ze sprzymierzeńcami. Pokonał i zabił w bitwie Kwintusa Pompediusza, przywódcę Marsów w 88 p.n.e. W 87 p.n.e. w dalszym ciągu był w armii prowadząc walki przeciwko Samnitom. Doszło wówczas przejęcia władzy przez stronnictwo popularów pod wodzą Mariusza i Cynny. Wezwany został przez senat do Rzymu, gdzie ciesząc się większym zaufaniem żołnierzy niż ówczesny konsul Oktawiusz był wzywany do przejęcia naczelnego dowództwa. Odrzucenie tego żądania spowodowało przejście części wojska na stronę wrogów i Metellus nie widząc szans oparcia się siłom Mariusza i Cynny opuścił miasto i popłynął do Afryki. Zebrał tam znaczne siły i przyłączył się do niego Krassus, który przypłynął z Hiszpanii ale wkrótce obaj wodzowie poróżnili się. W 84 p.n.e.Metellus został pobity przez Gajusza Fabiusza, jednego z dowódców stronnictwa Mariusza. W 83 p.n.e. na wieść o powrocie Sulli z Azji, przyłączył się do niego w Brundyzjum jako jeden z pierwszych nobilów i został jednym z najważniejszych dowódców w wojnie domowej Sulli z popularami. W 82 pokonał ostatecznie wojska Karbona i Norbanusa w Galii Cisalpińskiej. W 80 p.n.e. sprawował konsulat razem z Sullą. W następnym roku udał się do Hiszpanii Ulterior by w charakterze prokonsula zarządzać prowincją i pokonać armię Sertoriusza, stronnika popularów. Pozostał tam przez 8 lat nie mogąc pokonać Sertoriusza. Wysłana została przez Rzymian druga armia pod wodzą młodego Pompejusza. Sertoriusz opierał się jednak nadal i dopiero jego podstępne zamordowanie przez Marka Perpernę w 72 p.n.e. pozwoliło zakończyć wojnę. Po powrocie do Rzymu Metellus odbył triumf za zwycięstwa w Hiszpanii. W 81 p.n.e. został z nadania Sulli pontfexem maximusem i sprawował ten urząd do śmierci w 63 p.n.e. Na jego następcę został wybrany Cezar. Polityczne podążał w ślady ojca, tak jak on był stałym i niezawodnym stronnikiem optymatów. Uważany przez współczesnych za jednego z najlepszych strategów militarnych. Adoptował w testamencie syna Publiusza Korneliusza Scypiona Nazyki, który od tego momentu został Kwintusem Cecyliuszem Metellusem Kornelianem Scypionem Nazyką

Lucjusz Kalpurniusz Pizon Pontifex (łac. Lucius Calpurnius Piso Pontifex; ur. 48 p.n.e., zm. 32 n.e.) był rzymskim senatorem i dowódcą z czasów początku pryncypatu. Był synem Lucjusza Kalpurniusza Pizona Caesoninusa, konsula w 58 p.n.e., oraz bratem Kalpurni Pisonii, która została trzecią żoną Juliusza Cezara.

Dwudziesty trzeci król Korei z dynastii Joseon. Był drugim synem króla Jeongjo i jego konkubiny. Gdy w 1800 roku zmarł jego ojciec Sunjo objął tron. W 1802 poślubił Sunwon, która stała się królową Korei. Ponieważ w chwili objęcia rządów miał 10 lat władzę w jego imieniu początkowo sprawowała jego babka królowa Jeongsun.

Bazylika św. Marka (wł. San Marco) zbudowana została w Wenecji przy placu św. Marka dla pochowania relikwii św. Marka. W 828 kupcy weneccy wykradli jego szczątki z Aleksandrii i przywieźli na lagunę. Pomysł pochowania ciała ewangelisty związany jest z legendą, zgodnie z którą Marek podczas podróży morskiej do Rzymu zatrzymał się na lagunie. Tu ujrzał anioła, który słowami: Pax tibi, Marce evangelista meus, ujawnił jemu miejsce pochowania. Św. Marek został obwołany patronem niezależnej Wenecji (pod zwierzchnictwem Bizancjum był nim św. Teodoryk). Skrzydlaty lew, symbol św. Marka, przytrzymujący otwartą księgę z wyrytymi słowami anioła stał się herbem republiki.

Marek Ulpiusz Trajan (Marcus Ulpius Traianus, Imperator Caesar Nerva Traianus Augustus; ur. 18 września 53 w Italice, zm. 9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku 69, później namiestnik Syrii) i jego żony - Marcii, brat Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W 97 roku został adoptowany przez Nerwę jako jego następca. Cesarz rzymski od 98 roku.

Gaius Verres (?-43 p.n.e.), rzymski namiestnik prowincji Sycylia. Znany głównie z procesu o nadużycia finansowe popełnione w czasie zarządzania Sycylią 73-71 p.n.e. W imieniu Sycylijczyków oskarżał go Cyceron (5 mów Przeciw Werresowi z 70 p.n.e.). Obrony jego podjął się Hortensjusz. Werres, nie czekając na wynik procesu, uszedł do Marsylii. Zginął podczas proskrypcji Marka Antoniusza, który zagarnął jego majątek.

Marek Emiliusz Lepidus (Marcus Aemilius Lepidus) (ur. ok. 89 p.n.e. - zm. 13 p.n.e.); syn Marka Emiliusza Lepidusa konsula w 78 p.n.e. i Appulei (córki Lucjusza Apulejusza Saturnina (Lucius Appuleius Saturninus). Polityk patrycjuszowski końca republiki rzymskiej. Edyl kurulny 53; interrex w 52 ; w 49 roku p.n.e. sprawował funkcję pretora.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja