Mistral

Mistral (prowans. wiatr mistrz, od Maestre – mistrz, pan) – suchy, zimny, porywisty wiatr wiejący w południowej Francji poprzez Masyw Centralny. Jest on związany z lokalnym układem cyrkulacji powietrza – pojawia się, gdy nad wschodnim Atlantykiem tworzy się ośrodek wysokiego ciśnienia, a nad Europą Zachodnią przemieszcza się układ niskiego ciśnienia. Kierunek i siła mistralu nad Morzem Śródziemnym są modulowane przez Alpy, Pireneje i Masyw Centralny. Mistral najczęściej pojawia się w okresie zimowym i wiosennym, i stanowi duże zagrożenie dla upraw w tym regionie. Z drugiej strony wiatry mistralowe są znakomite dla windsurfingu.

Wiatr katabatyczny – wiatr spływający w dół góry z pochyłości wzgórz lub z lodowca. Wiatr cieplejszy niż otoczenie nosi nazwę fen, przykładami są chinook, Santa Ana, Bergwind, Diabolo czy wiatr halny w Tatrach. Wiatry zimne to Mistral - na Morzu Śródziemnym, Bora na Adriatyku lub Oroshi w Japonii, a jako wiatr opadający grawitacyjnie wiatr górski zwany nocnym. Terminu wiatr katabatyczny (od greckiego słowa katabatikos - idący w dół) zazwyczaj używa się dla określenia wiatru zimniejszego niż otoczenie.

Pasat – stały, ciepły wiatr o umiarkowanej sile (3~4°B), wiejący w strefie międzyzwrotnikowej między 35° szerokości północnej i 35° szerokości południowej; w epoce żaglowców miał duże znaczenie. Na półkuli północnej pasat wieje z kierunku NE, a na południowej z SE (zgodnie z działaniem siły Coriolisa, powodującej odchylenie kierunku ruchu ciał poruszających się prosto na półkuli północnej w prawo, a na południowej – w lewo). Wieją one ze strefy wyżów zwrotnikowych ku strefie niżów równikowych znajdujących się w tzw. komórce cyrkulacyjnej Hadleya. Miejsce, gdzie pasaty z obu półkul spotykają się ze sobą, nazywa się Międzyzwrotnikową Strefą Zbieżności (Konwergencji) lub bruzdą niskiego ciśnienia. Pasat to wiatr, a więc poziomy ruch powietrza. Aby mógł wiać, musi istnieć różnica ciśnień między obszarami na powierzchni Ziemi, która najczęściej spowodowana jest różnicami w nagrzaniu powierzchni naszej planety.

Wiatr – poziomy lub prawie poziomy ruch powietrza względem powierzchni ziemi. Wiatr wywołany jest przez różnicę ciśnień oraz różnice w ukształtowaniu powierzchni. Termin wiatr jest używany w meteorologii prawie wyłącznie na określenie horyzontalnej składowej wiatru. Istnieje jednak składowa pionowa wiatru i wtedy jest tak nazywana. Wiatr może wiać z obszarów wyższego ciśnienia do obszarów niższego ciśnienia, ale w średnich szerokościach geograficznych, ze względu na siłę Coriolisa, wiatr wieje zazwyczaj równolegle do linii takiego samego ciśnienia (wiatr geostroficzny). Wiatr jest jednym ze składników pogody, w tym celu podaje się prędkość wiatru (w m/s lub km/h) i kierunek, z którego wieje. Należy zachować uwagę przy używaniu terminologii kierunku wiatru: meteorolodzy pod nazwą wiatry zachodnie rozumieją wiatr wiejący z zachodu, podczas gdy "zachodni prąd oceaniczny" to prąd płynący na zachód (czyli różnica o 180 stopni w definicji kierunku).

Mordewind jest to żartobliwe polskie określenie na wiatr wiejący "prosto w twarz" (czyli w "mordę" żeglarza), a mówiąc poważniej na wiatr wiejący od strony dziobu żaglowej jednostki pływającej.

Nizina Francuska – nizina w zachodniej Europie, w zachodniej i północnej części Francji. Nizina rozciąga się od wybrzeży Zatoki Biskajskiej do Cieśniny Kaletańskiej, a od południa ograniczają ją Pireneje, Masyw Centralny, Wogezy i Ardeny. Na jej obszarze wyróżnia się Masyw Armorykański, Basen Paryski oraz Basen Akwitański.

Wiatr zboczowy – lokalny wiatr okresowy wiejący w górach, zmieniający w ciągu doby swój kierunek. W ciągu dnia jest to wiatr dolinny a w nocy wiatr górski.

Kuciste (hr. Kučište) – wieś letniskowa położona na półwyspie Pelješac ok. 6 km na zachód od Orebića w drodze do Viganj i Lovište. W centrum znajduje się barokowy kościółek Trójcy Świętej - wybudowany w 1752 przez miejscowych robotników budowlanych oraz malowniczy mały port dla łodzi. Tarasowo położone domy ze schodami i ogrodami dopełniają widoku. Regularnie wiejący mistral oraz Jugo sprawiają, że jest to jedno z lepszych miejsc do uprawiania windsurfingu w Chorwacji. Znajdują się tu dwie polskie szkoły windsurfingu. Z Kučište rozpościera się piękny widok na Korčulę.

Wierchowik (ros. Верховик) na Jeziorze Bajkalskim to północny wiatr wiejący z doliny rzeki Angara. Pierwsze wiatry tego typu w danym roku występują w połowie sierpnia. Często wiatr wieje bez przerwy przez 10 dni. Wiatr jest mało porywisty. Otwarta część jeziora często ściemnia się i pokrywa załamującymi się falami.

Kuciste (hr. Kučište) – wieś letniskowa położona na półwyspie Pelješac ok. 6 km na zachód od Orebića w drodze do Viganj i Lovište. W centrum znajduje się barokowy kościółek Trójcy Świętej - wybudowany w 1752 przez miejscowych robotników budowlanych oraz malowniczy mały port dla łodzi. Tarasowo położone domy ze schodami i ogrodami dopełniają widoku. Regularnie wiejący mistral oraz Jugo sprawiają, że jest to jedno z lepszych miejsc do uprawiania windsurfingu w Chorwacji. Znajdują się tu dwie polskie szkoły windsurfingu. Z Kučište rozpościera się piękny widok na Korčulę.

Wierchowik (ros. Верховик) na Jeziorze Bajkalskim to północny wiatr wiejący z doliny rzeki Angara. Pierwsze wiatry tego typu w danym roku występują w połowie sierpnia. Często wiatr wieje bez przerwy przez 10 dni. Wiatr jest mało porywisty. Otwarta część jeziora często ściemnia się i pokrywa załamującymi się falami.

Fen (z niem. Föhn) – ciepły i suchy wiatr wiejący z gór w doliny. W wyniku zmian fizycznych następuje ogrzewanie i osuszanie spadającego powietrza oraz gwałtowne ocieplenie w obszarze jego oddziaływania - nawet o 10-20 stopni Celsjusza w ciągu kilkunastu minut. W Tatrach ten wiatr nosi nazwę halny.

Wiatry górskie -- wiatry wymuszane przez przepływ wokół i nad górami oraz w przełęczach i dolinach górskich. Przykładami wiatrów górskich są wiatry przełęczowe, wiatry katabatyczne, wiatry anabatyczne, i cyrkulacja górsko-dolinna.

Wiatr halny - wiatr typu fenowego, wiejący w południowej Polsce, w Karpatach i Sudetach. Najgwałtowniejsze wiatry tego typu wieją na Podhalu, gdzie opadają ze szczytów Tatr. Jest to ciepły, suchy i porywisty wiatr, wiejący ku dolinom. Niekiedy przynosi znaczne zniszczenia: zrywa dachy, niszczy lasy (tworząc wiatrołomy). Może mieć wpływ na samopoczucie (bezsenność, bóle głowy itp.). Wiatr halny dociera m.in. do Krakowa oraz miast aglomeracji górnośląskiej.

Wiatr – poziomy lub prawie poziomy ruch powietrza względem powierzchni ziemi. Wiatry są wywołane przez różnicę temperatur oraz różnice w ukształtowaniu powierzchni. Termin wiatr jest używany w meteorologii prawie wyłącznie na określenie horyzontalnej składowej wiatru. Istnieje jednak składowa pionowa wiatru i wtedy jest tak nazywana. Wiatr może wiać z obszarów wyższego ciśnienia do obszarów niższego ciśnienia, ale w średnich szerokościach geograficznych, ze względu na siłę Coriolisa, wiatr wieje zazwyczaj równolegle do linii takiego samego ciśnienia (wiatr geostroficzny). Wiatr jest jednym ze składników pogody, w tym celu podaje się prędkość wiatru (w m/s lub km/h) i kierunek, z którego wieje. Należy zachować uwagę przy używaniu terminologii kierunku wiatru: meteorolodzy pod nazwą wiatry zachodnie rozumieją wiatr wiejący z zachodu, podczas gdy "zachodni prąd oceaniczny" to prąd płynący na zachód (czyli różnica o 180 stopni w definicji kierunku).

Klimatyzacja centralna - jeden z systemów klimatyzacji wyrobisk górniczych. Klimatyzacja centralna związana jest z lokalizacją urządzeń odbierających ciepło skraplania na powierzchni i lokalizacją agregatów chłodniczych na powierzchni, pod ziemią lub na powierzchni i pod ziemią. Układ klimatyzacji składa się z obiegów niskiego i wysokiego ciśnienia wody wraz z reduktorem ciśnienia na dole kopalni. W układach klimatyzacji centralnej wykorzystuje się agregaty chłodnicze chłodzące wodę, która jest nośnikiem zimna w wodnych chłodnicach powietrza.

Wiatr – poziomy lub prawie poziomy ruch powietrza względem powierzchni ziemi. Wiatry są wywołane przez różnicę temperatur oraz różnice w ukształtowaniu powierzchni. Termin wiatr jest używany w meteorologii prawie wyłącznie na określenie horyzontalnej składowej wiatru. Istnieje jednak składowa pionowa wiatru i wtedy jest tak nazywana. Wiatr może wiać z obszarów wyższego ciśnienia do obszarów niższego ciśnienia, ale w średnich szerokościach geograficznych, ze względu na siłę Coriolisa, wiatr wieje zazwyczaj równolegle do linii takiego samego ciśnienia (wiatr geostroficzny). Wiatr jest jednym ze składników pogody, w tym celu podaje się prędkość wiatru (w m/s lub km/h) i kierunek, z którego wieje. Należy zachować uwagę przy używaniu terminologii kierunku wiatru: meteorolodzy pod nazwą wiatry zachodnie rozumieją wiatr wiejący z zachodu, podczas gdy "zachodni prąd oceaniczny" to prąd płynący na zachód (czyli różnica o 180 stopni w definicji kierunku).

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja