Mistrzostwa Europy w Koszykówce 1949

VI Mistrzostwa Europy w koszykówce mężczyzn – odbyły się w dniach 15–22 maja 1949 roku w stolicy Egiptu, Kairze. W turnieju udział wzięło 7 drużyn. Mecze odbywały się w jednej grupie, systemem każdy z każdym (po jednym spotkaniu), bez systemu pucharowego. Końcowa kolejność w tabeli była jednocześnie klasyfikacją końcową całych Mistrzostw.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1949 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1906 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Ponieważ z ligi nikt nie spadł i jednocześnie awansował jeden klub, liga zwiększyła się z 6 do 7 drużyn.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1983 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1984, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju. W tym sezonie baraż nie był jednak konieczny, gdyż drugi klub w turnieju Liguilla Pre-Libertadores był jednocześnie mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1922 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1937 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Ponieważ nikt nie spadł i jednocześnie awansował jeden klub – liga zwiększyła się z 10 do 11 klubów.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1977 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1978, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1984 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1985, a drugi musiał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1990 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1991, a drugi musiał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1988 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1989, a drugi musiał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1976 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1977, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1985 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1986, a drugi musiał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1987 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1988, a drugi musiał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1974 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1975, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1975 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1976, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1907 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Ponieważ z ligi nikt nie spadł i jednocześnie awansowały cztery kluby, liga zwiększyła się z 6 do 10 klubów.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1992 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Dwa najlepsze kluby w tym turnieju uzyskały prawo gry w Copa Libertadores 1993, a trzeci i czwarty zespół – w Copa CONMEBOL 1993.

Eliminacje Mistrzostw Europy w Koszykówce 2011 mają na celu wyłonienie sześciu drużyn, które zagrają na litewskim EuroBaskecie. Pozostali uczestnicy to gospodarz oraz europejskie reprezentacje zakwalifikowane do Mistrzostw Świata 2010 (Hiszpania, Turcja, Serbia, Grecja, Słowenia, Francja, Chorwacja, Niemcy i Rosja). W kwalifikacjach bierze udział 15 reprezentacji.

W eliminacjach Mistrzostw Europy w Koszykówce Mężczyzn 2009 wystartowało 17 drużyn grających w Dywizji A Mistrzostw Europy. Losowanie grup eliminacyjnych odbyło się w lutym 2008 roku w Wenecji. Z czterech grup, na jakie podzielono zespoły, awans do turnieju finałowego uzyskali zwycięzcy poszczególnych grup oraz 3 najlepsze zespoły z drugich miejsc. Pozostałe zespoły, poza czterema najsłabszymi, które rywalizowały o utrzymanie w Dywizji A, walczyły o dodatkowe miejsce w turnieju kwalifikacyjnym, z którego awans wywalczyła reprezentacja Francji.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1982 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1983, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju. Z ligi spadł jeden klub, a ponieważ nikt nie awansował, liga zmniejszona została z 14 do 13 klubów.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1981 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby rozgrywały ze sobą mecze każdy z każdym u siebie i na wyjeździe, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela. Miejsce w końcowej tabeli mistrzostw nie decydowało o prawie gry w międzynarodowych pucharach – o tym zadecydował oddzielny turniej zwany Liguilla Pre-Libertadores, rozegrany na koniec sezonu. Najlepszy klub w tym turnieju uzyskał prawo gry w Copa Libertadores 1982, a drugi miał stoczyć pojedynek barażowy z mistrzem Urugwaju. Z ligi spadł jeden klub, a ponieważ nikt nie awansował, liga zmniejszona została z 15 do 14 klubów.

Mistrzostwa Urugwaju w roku 1933 były mistrzostwami rozgrywanymi według systemu, w którym wszystkie kluby trzykrotnie rozegrały ze sobą mecze każdy z każdym, a o tytule mistrza i dalszej kolejności decydowała końcowa tabela.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja