Mitra - mitologia

Mitra (sankr. Mitráḥ, awest. Miθrō ميترا) — w mitologii indyjskiej bóg wedyjski z grupy Aditjów, najczęściej wymieniany w tekstach wraz z Waruną. W kręgu cywilizacji perskiej z czasem urósł do roli jednego z ważniejszych bóstw zaratusztrianizmu. Główne bóstwo mitraizmu, znane jako Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone), Kosmokratos (Władca Kosmosu), utożsamiane z Heliosem. Mimo to Mitra nie jest utożsamiany z Sol (Słońcem), pierwotnie nie był też bóstwem solarnym.

Mitra (sankr. Mitráḥ, awest. Miθrō ميترا) – w mitologii indyjskiej bóg wedyjski z grupy Aditjów, najczęściej wymieniany w tekstach wraz z Waruną. W kręgu cywilizacji perskiej z czasem urósł do roli jednego z ważniejszych bóstw zaratusztrianizmu. Główne bóstwo mitraizmu, znane jako Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone), Kosmokratos (Władca Kosmosu), utożsamiane z Heliosem. Mimo to Mitra nie jest utożsamiany z Solem (Słońcem), pierwotnie nie był też bóstwem solarnym.

Szachriwar (pahl. Šahrivar), Chszathra Wairja (awest. Xšathra Vairya „Królewskość Zwycięska”) - w mitologii perskiej trzeci z Amszaspandów (Amesza Spenta), emanacja Ormuzda, a zarazem jego pomocnik. Był symbolem królewskiego majestatu pochodzącego od Ormuzda. Parton nieba, które początkowo określano jako kamienne. Później niebo wyobrażano sobie jako posiadające metalową zbroję. Opiekun metali i metalurgów, ponieważ z metalu wykonuje się wszelką broń służącą do zdobycia i utrzymania królestwa. Posiadał pomocników, byli nimi: Duch Nieba, Chor, Mitra, Aniran. Jego przeciwnikami byli Drudż (demon kłamstwa) oraz Sauru.

Spandarmat (pahl.), Spenta Armaiti (awest. „Święta Cierpliwość"), Armaiti - w mitologii perskiej czwarta z Amszaspandów (Amesza Spenta), emanacja Ormuzda, a zarazem jego żona. Matka Aszi, Mitry, Sraoszy. Prarodzicielka życia, patronka ziemi, rolnictwa. Przewodzi duchom żeńskim w haremie Ormuzda. W religii przedzoroastryjskiej prawdopodobnie składano jej ofiary z ludzi.

Rasznu (awest. Prawda) – w mitologii perskiej jazata, wszechobecny geniusz sprawiedliwości i pobożności. Był bratem Mitry i Sraoszy. W zaświatach był sędzią ważącym dobre i złe uczynki. Zamieszkiwał szczyt góry nad rzeką Ranghą. Prawdopodobnie wywodzi się jeszcze z czasów przedzoroastryjskich. Późniejsze mity mówią, że pojawi się z Mitrą na końcu czasów, gdzie razem z bratem będą wtrącać rozpustników do piekła.

Herb powiatu gostynińskiego tarcza dwudzielna w pas. Pole górne dwudzielne w słup, w polu prawym orzeł czarny z literą R złotą, w polu drugim złotym mitra książęca czerwona, w polu dolnym błękitnym brama srebrna z trzema wieżami (herb Gostynina).

Sol Invictus (łac. Słońce Niezwyciężone) – bóstwo rzymskie, łączące cechy greckiego Apollona i indoirańskiego Mitry. Był to nowy kult synkretyczny, łączący w sobie elementy mitraizmu, kultu El Gabala, Baala, Asztarte i bóstwa solarnego Sol. Czcił słońce jako uosobienie wszystkich innych bóstw. Kult Sol Invictus sprawowany był u schyłku cesarstwa, wprowadzony przez cesarza Aureliana.

Herb powiatu buskiego przedstawia w polu błękitnym krzyż patriarchalny złoty, a nad nim mitrę książęcą czerwoną z obręczą złotą, wysadzaną kamieniami czerwonymi i niebieskimi.

Herb gminy Kołobrzeg przedstawia w polu czerwonym złote słońce wyłaniające się zza fal morskich, nad którym widnieją dwa pastorały, a nad nimi wznosi się mitra biskupia. Insygnia biskupie symbolizują przynależność tych ziem do biskupstwa kamieńskiego do 1534 roku, to jest do czasów przyjęcie protestantyzmu w księstwie Gryfitów. Słońce i fale morskie podkreślają wypoczynkowy charakter gminy. Herb ustanowiony został w roku 2004.

Bahram (również: Wahram, Warhran pahl. Whrmzd awest. Weretragna, wedyjski Wrtrahan) - epitet Indry, oznaczający zabójcę smoka Wrtry, jazata zwycięstwa , niszczyciel zła, boża broń, pomocnik jednego z Amszaspandów - Arta Wahiszta , strażnik prawdy na usługach Mitry i strażnik ognia.

Herb Lihuli przedstawia na czerwonej, trójkątnej tarczy herbowej białe mury miejskie z trzema blankami i białą mitrą biskupią powyżej. Na tle murów umieszczony jest czarny miecz, skierowany ostrzem w dół, ostrze jest ucięte.

Herb obwodu mikołajowskiego przedstawia na tarczy w polu błękitnym złote insygnia biskupie - mitrę i skrzyżowane za nią pastorały. U podstawy, oddzielonej falistą linią w polu srebrnym leżąca starożytna amfora na wino.

Andaj – suwerenny litewski bóg magii. Władca ciemnego nieba, opiekun kapłanów, utożsamiany z bogiem wężem. Odpowiednik wedyjskiego Waruny, podobnie rządzący wodami. Jego pruskim odpowiednikiem jest Patrimps. Utożsamiany też z Autrimpsem.

Herb Papowa Biksupiego został zatwierdzony 19 kwietnia 1991 roku . Przedstawia on ruiny zamku we wsi Papowo Biskupie oraz oznaki władzy biskupa (mitra, pastorał oraz krzyż).

Underworld: Bunt Lykanów (ang.: Underworld: Rise of the Lycans) amerykański horror. Jest to prequel filmów Underworld i Underworld 2 - Ewolucja. W głównych rolach występują Rhona Mitra, Bill Nighy i Michael Sheen.

Herb powiatu zambrowskiego - herbem powiatu zambrowskiego jest hiszpańska tarcza herbowa dwudzielna w słup. W polu prawym na czerwonym tle pół Orła Białego mazowieckiego. Pole lewe dwudzielne w pas. W polu górnym, także czerwonym, srebrna mitra książęca z czerwonymi wyłogami co stanowi nawiązanie do nadania praw miejskich miastu w czasach książęcych. W polu dolnym, czerwonym, czarna głowa żubra będącego herbem Zambrowa.

Makara - w mitologii indyjskiej stwór wodny przedstawiany z paszczą krokodyla i ogonem ryby. Może mieć cztery bądź dwie łapy. W ikonografii hinduskiej często występuje jako wahana (symboliczny wierzchowiec) bóstw związanych z wodą, np. Gangi, bogini rzeki Ganges lub boga wód Waruny. Motyw makary jest często wykorzystywany jako element zdobniczy.

Kult solarny (od łac. Sol, „Słońce”) a. heliolatria (od gr. helio-, „słońce” i latreía, „służba bogom”) – w dawnych kulturach oddawanie czci boskiej Słońcu oraz bóstwom solarnym z nim związanym bądź system wyznaniowy uznający Słońce jako prasiłę twórczą. Słońce było centralnym punktem wielu prehistorycznych i starożytnych religii. Słońce i jego ziemski przedstawiciel ogień były wówczas jedynymi źródłami światła i ciepła, a więc życia (było uważane za dawcę, ale też za niszczyciela życia). W konsekwencji często Słońce stawało się też symbolem nieskończoności, źródła energii i mocy życiowej, męskiego Stwórcy (zwykle Słońce utożsamiano z pierwiastkiem męskim), prawdy i oświecenia. Największą czcią Słońce darzyły ludy żyjące w strefie umiarkowanej Ziemi (w strefie podzwrotnikowej większym kultem otaczano Księżyc). Kult Słońca znano w Egipcie, Mezopotamii, Armenii. Słońce czcili starożytni Grecy, Persowie, Aztecy i Słowianie, a także Indianie Ameryki Północnej (Taniec Słońca). Prawie wszędzie Słońce występowało jednak jako bóstwo bezpośrednio podporządkowane lub tożsame głównemu bogu (lub też stanowiąc jego atrybut). W tym ostatnim przypadku następowała często personifikacja Słońca (jako całości lub jego stanów), w formie bóstwa solarnego – najpopularniejsi z nich to: egipski Ra, irański i indyjski, a także rzymski Mitra, nordycka Sol, słowiański Swaróg. Powszechnie uważa się, że kult słońca był punktem wyjścia wszystkich religii związanych z obrzędem całopalenia.

Arjaman – wedyjski bóg wschodzącego słońca, jeden z Aditjów. Jedno z najstarszych bóstw wedyjskich. Miłosierny, rycerski i gościnny nadzorca tradycji. Reprezentuje szlachetność Arjów i ich nadrzędność wobec rdzennej ludności Dekanu. Jego irańskim odpowiednikiem był Aryman, bóstwo opiekuńcze perskiego mazdaizmu .

Kuszuh to bóg w mitologii huryckiej. Było to bóstwo lunarne, którego kult powiązany był z bóstwem solarnym - Szimigi. Uznawany za boga przysięgi i jej gwaranta. Za jego małżonkę uznawano bóstwo zapożyczone z mitologii sumeryjskiej, Nikkal, która w Sumerze nosiła imię Ningal.

Surja (sanskr. सूर्य sūrya = słońce) – solarne bóstwo wedyjskie, personifikacja słońca wystepują ce również w późniejszych tekstach mitologii indyjskiej . Bóg Surja przemierza przestrzeń wokół góry Meru w swym rydwanie w okresie doby.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja