Monofizytyzm

Monofizytyzm - kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że w Chrystusie jest tylko jedna natura boska, a ludzka natura zaraz po wcieleniu została wchłonięta przez boską. Pogląd ten został sformułowany przez mnicha z Konstantynopola, Eutychesa. Według niego ludzka natura Chrystusa była jak plaster miodu, boską naturę można natomiast porównać do morza. Po Wcieleniu ludzka natura wrzucona w boską została w niej rozpuszczona jak plaster miodu w wodach morza.

Monofizytyzm, eutychianizm – doktryna teologiczna, według której Chrystus posiada naturę ludzką i boską, jednak nie istnieje w dwóch naturach. Natura boska Chrystusa wchłonęła jego naturę ludzką. Doktryna została ogłoszona przez archimandrytę konstantynopolitańskiego Eutychesa i poparta przez duchownych aleksandryjskich w pierwszej połowie V wieku. Eutyches, głosząc swoje poglądy na naturę Chrystusa, dążył do obalenia nestorianizmu, który został potępiony na soborze w 431 roku.

Tomus ad Flavianum zwany Listem dogmatycznym lub Listem 28. Papież Leon I wysłał go w roku 449 do biskupa Konstantynopola Flawiana w sprawie błędu, który archimandryta konstantynopolitański Eutyches popełnił co do natury Osoby Chrystusa. Eutyches twierdził, wyprowadzając błędne wnioski z nauki, którą propagował Cyryl Aleksandryjski, że natura Boska i natura ludzka w Chrystusie utworzyły nową jakość. Tak więc ludzkie cechy, jakie miała Osoba Chrystusa, nie były takie same jak u wszystkich ludzi. Pogląd będący podstawą monofizytyzmu. List Papieża Leona Wielkiego przyjęty dwa lata później przez Sobór Chalcedoński nabrał charakteru uroczystego orzeczenia wiary i jest do dziś najlepszym streszczeniem nauki Kościoła na temat tajemnicy Wcielenia. Podstawowa prawda, którą sformułował papież, brzmi następująco: Jezus Chrystus jest jedną osobą, działającą w dwóch naturach połączonych ze sobą bez pomieszania. Jedność osoby implikuje współorzekanie przymiotów (łac. communicatio idiomatum), czyli mówienie o cechach ludzkich, które ma Chrystus jako Bóg, Druga Osoba Trójcy Świętej, i o cechach Boskich, które ma Chrystus jako człowiek, syn Maryi, Bogurodzicy.

Prakryti ( pra - przed + kr - tworzyć, produkować, ang. Prakrti ) - oznacza początkową, pierwotną substancję stworzenia (natura). W hinduizmie występuje obok puruszy – tego, kto raduje się tą naturą.

Aftartodoketyzm (gr. “niezniszczalność, mniemanie, przypuszczenie, pozór”). Powstała w VI wieku herezja monofizycka, założona przez Juliana z Halikamasu. Głosiła ona, że od momentu wcielenia natura ludzka Jezusa została wchłonięta przez naturę boską, co spowodowało że ciało Chrystusa było niezniszczalne i nieśmiertelne, Jezus jednak przyjął dobrowolnie cierpienia dla naszego dobra. Wg. aftartodoketów Jezus jadł i spał tylko na pokaz, a cierpienie udawał.

Murawy w Haćkach (PLH200015) – obszar mający znaczenie dla Wspólnoty (planowany specjalny obszar ochrony siedlisk) sieci Natura 2000 obejmujący siedliska murawowe pod Bielskiem Podlaskim (157,3 ha). Teren ten jest ponadto w zainteresowaniu archeologów. Pod koniec roku 2010 otrzymał plan zadań ochronnych, jako pierwszy w Polsce obszar Natura 2000. Jako że stwierdzono brak uzgodnienia projektu aktu prawa miejscowego z wojewodą, został on uchylony 15 kwietnia 2011 r., jednak po usunięciu nieprawidłowości formalnych został ponownie przyjęty 27 maja 2011 roku.

Cud - (z łac. mirari = dziwić się) - w wielu religiach określenie niecodziennego, nieprawdopodobnego wręcz zjawiska lub zdarzenia, którego nie da się racjonalnie wyjaśnić przez odwołanie do przyczyn naturalnych, a które będąc niepojętym i niewyjaśnionym przez znane człowiekowi prawa natury, uważane bywa za sprzeczne z tymi prawami i za wyraz ingerencji Boga lub sił nadprzyrodzonych należącej do białej magii.

Prakryti ( pra - przed + kr - tworzyć, produkować, ang. Prakrti ) - oznacza początkową, pierwotną substancję stworzenia (natura). W hinduizmie występuje obok puruszy – tego, kto raduje się tą naturą.

Banketje (niderl. przekąska) – martwa natura śniadaniowa; typ martwej natury rozwinięty w Holandii w XVII w., przedstawiający zwykle stół nakryty do śniadania, z różnymi potrawami i naczyniami.

Martwa natura: wazon z irysami – to tytuł dwóch obrazów, namalowanych jednocześnie przez Vincenta van Gogha w maju 1890 roku podczas jego pobytu w miejscowości Saint-Rémy, mających za temat martwą naturę z bukietem irysów.

Matka Boska z Coromoto (hiszp. Nuestra Señora de Coromoto) – obraz Matki Bożej czczony od połowy XVII w. Według tradycji miał zostać przekazany wodzowi plemienia Coromoto przez Maryję w czasie objawienia w dniu 8 września 1652. Matka Boska z Coromoto została ogłoszona przez papieża Piusa XII patronką Wenezueli.

Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς , łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, opierająca się na nauczaniu i życiu Jezusa Chrystusa przedstawionego w Nowym Testamencie i wyznająca jego dwie natury: boską i ludzką.

Organizowana przez Komisję Europejską procedura weryfikacji, czy proponowana przez państwo członkowskie UE sieć specjalnych obszarów ochrony siedlisk, przewidywana do włączenia do sieci Natura 2000 jest wystarczająca.

Teodor z Rhaithu (z Faran, VI/VII wiek) – wczesnośredniowieczny pisarz, mnich i biskup. Członek wspólnoty monastycznej w Raithu na półwyspie Synaj. Autor dzieła Proparaskeue (Przygotowanie). Składa się ono z dwóch części. W pierwszej omówionych jest osiem herezji, a druga zawiera filozoficzne zapiski dotyczące chrystologii. W dziele tym Teodor usiłował pogodzić nauki Cyryla Aleksandryjskiego z nauką Soboru Chalcedońskiego. Zostało ono napisane między 580 a 620 rokiem jako objaśnienie traktatu patriarchy Antiochii Anastazego I. Niektórzy badacze utożsamiają Teodora z Raithu z Teodorem, biskupem Faran. Teodor z Faran był twórcą monoenergetyzmu - poglądu chrystologicznego, głoszącego , że w Chrystusie działa tylko natura boska, zaś ludzka była jedynie narzędziem. Teodor z Faran prowadził korespondencję z Sergiuszem, patriarchą Konstantynopola. Prosił go o zajęcie stanowiska w sprawie monoenergetyzmu. Został potępiony przez III Sobór Konstantynopolitański (680-681). Zmarł przed 649 lub 638 rokiem.

Antropologia filozoficzna (filozofia człowieka) − dział filozofii zajmujący się kwestiami natury człowieka, jego bytem osobowym, działalnością, wyjaśnieniem jego miejsca we wszechświecie, przyrodzie i społeczeństwie.

Elafonisi (Elafonissi, Elafonissos) – niewielka wyspa położona tuż przy południowo-zachodnim brzegu Krety w prefekturze Chania. Na wyspę można dostać się pieszo przez otaczającą wyspę płytką lagunę. Sama wyspa jest obiektem o unikatowych walorach przyrodniczych i została wpisana na listę Natura 2000 jako jedno z najcenniejszych przyrodniczo miejsc w Europie.

Geokrata (geosiatka komórkowa) – przestrzenny geosyntetyk zbudowany z szeregu komórek, który po ułożeniu w miejscu wbudowania przypomina swoim wyglądem plaster miodu.

Purusza ( dewanagari पुरुष , ang. Purusha ) - w hinduizmie ten, kto kontroluje i raduje się prakryti (naturą), czyli inaczej Iśwara – znawca, który kontroluje zarówno naturę materialną, Maję, jak i duszę indywidualną Dźiwę oraz panuje nad nimi.

Antropologia filozoficzna (filozofia człowieka) − dział filozofii zajmujący się kwestiami natury człowieka, jego bytem osobowym, działalnością, wyjaśnieniem jego miejsca we wszechświecie, przyrodzie i społeczeństwie.

Artyficjalizm - przekonanie charakterystyczne dla myślenia wczesnodziecięcego polegające na tym, że według dziecka wszystko na świecie łącznie z naturalnymi bytami i zdarzeniami jest przez kogoś wykonany lub wykonywane. Dzieci uważają, że ludzie są odpowiedzialni za wszystkie zdarzenia na świecie

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja