Mur - budownictwo

Mur – pionowa część budowli wykonana z materiału ceramicznego, kamienia naturalnego, drewna itp. Mur może być zbudowany z prefabrykatów połączonych zaprawą budowlaną (np. kamienie, cegły, bloczki betonowe itp. połączone zaprawą wapienną, cementową lub inną podobną) lub też może być wykonany z materiału jednorodnego, np. odlany z betonu lub ulepiony z gliny. Szczególną postacią muru ze wzmocnieniami konstrukcyjnymi jest mur pruski.

Zaprawa cementowo-wapienna – rodzaj zaprawy murarskiej. Składnikami zaprawy są: cement, wapno, piasek i woda. Zaprawa używana jako materiał wiążący cegieł i kamieni oraz do tynkowania.

Zaprawa gipsowa nie ma wartości żrących jak zaprawa wapienna, dlatego znalazła zastosowanie w medycynie do sporządzania bandaży chirurgicznych i usztywniania złamanych kości. Stosuje się ją również w budownictwie jako tzw. Zaprawa Hydrauliczna, która twardnieje pod wpływem wody. Zaprawę hydrauliczną stosuje się do wyrównywania ścian lub jako dodatek do cementu. Dodanie gipsu do zaprawy znacznie skraca okres jej wiązania, w związku z czym do prac, np. tynkarskich, stosuje się często jako zaprawy gipsowo-wapienne.

Cegła – materiał budowlany w kształcie prostopadłościanu (także klina, wycinka pierścienia kołowego lub kształtki) uformowany z gliny, wapna, piasku, cementu (bloczki betonowe) lub innych surowców mineralnych, który wytrzymałość mechaniczną i odporność na wpływy atmosferyczne uzyskuje poprzez proces suszenia, wypalania lub naparzania parą wodną. Cegły służą m.in. do wznoszenia ścian, murów, filarów, słupów, a także fundamentów i ścian fundamentowych. Cegły mogą też być wypełnieniem stropów (strop Kleina).

Kastra (la. castra – czworobok obronny rzymskiego obozu – w średniowieczu nasze grody miały wały robione tzw. techniką skrzyniową) – skrzynia murarska wykonana z drewna, przeznaczona do przygotowywania i przechowywania zaprawy murarskiej. Ma płaskie dno i parzyste uchwyty po obu stronach, służące do przenoszenia. Uchwyty są zrobione z desek tworzących skrzynię i poza nią wystających. Ta wystająca część jest zwężana tak, że może służyć jako uchwyt. Kastrę ustawia się przy miejscu pracy murarza, tak aby mógł do niej sięgać kielnią. Gotową zaprawę donosi się do niej wiadrami. Kastry z zaprawą zwykle się nie przenosi, bowiem jest to konstrukcja dość słaba; ciężka zaprawa łatwo powoduje odrywanie desek obudowy. Bywało, że łączenia wzmacniano blachą.

Płyta detonacyjna, materac, w fortyfikacji płyta odpowiedniej długości wykonana z odpornego materiału (żelbet, kamień zalany zaprawą cementową, dwie warstwy szyn wypełnionych betonem itp.). Celem płyty jest spowodowanie wybuchu pocisku, aby zabezpieczyć właściwy strop, ścianę lub fundament obiektu. W związku z tym płyta detonacyjna może być usytuowana:

Zaprawa wapienna - rodzaj zaprawy murarskiej. Mieszanina wapna z piaskiem i wodą, używana jako materiał wiążący cegieł i kamieni oraz jako tynk. Zaprawa wapienna składa się z piasku, wody i wapna gaszonego Ca(OH)2. Otrzymywana jest poprzez zmieszanie jednej części objętościowej wapna gaszonego z trzema lub czterema częściami piasku. Woda jest dodawana odpowiednio w takiej objętości, aby uzyskać ciastowatą konsystencję zaprawy.

Mur pruski (tak potocznie określa się ścianę ryglową) jest to rodzaj ściany szkieletowej zwanej też szachulcową lub fachówką (z niem. Fachwerk), wypełnionej murem z cegły, gruzu, czasem gliny i trzciny. W przypadku zastosowania gliny, przestrzeń między belkami wypełniało się dodatkowo pionowymi szczapami, a glinę mieszało się z sieczką lub innym materiałem wiążącym. Jego konstrukcja drewniana jest widoczna, często impregnowana i może być traktowana jako element dekoracyjny.

Konsystencja (ciekłość) zaprawy, mieszanki betonowej - obrazuje zdolność do odkształceń (rozpływu) pod wpływem obciążenia. W zależności od metody badania, obciążeniem może być ciężar własny mieszanki lub dodatkowe oddziaływanie zewnętrzne. Konsystencja wpływa na łatwość przemieszczania się mieszanki w formie (szalunku) przy określonym sposobie jej układania. Zgodnie z normą PN-EN 206-1 rozróżniamy cztery metody badań konsystencji betonu:

Tunel stopowy - rodzaj tunelu wykonanego pod wzniesieniem, którego wlot i wylot znajduje się w stopie góry. Jest to budowla geotechniczna o znacznej długości, wymagająca specjalnego rozwiązania problemów wentylacji oraz wzmocnienia obudowy ze względu na duży nacisk górotworu. Ważnym elementem jest zastosowanie właściwych materiałów do obudowy tunelu. Dawniej używano kamienia naturalnego, tak zwanego kamienia łamanego. Zaletą jego była długowieczność, wadą duża przepuszczalność wody. Często stosowano materiał sztuczny, a mianowicie najwyższej jakości cegłę klinkierową. Obecnie do obudowy tuneli stosuje sie obudowy z materiałów takich jak: żelbet, stal, kompozyty gruntowo cementowe, materiały kompozytowe na bazie żywic epoksydowych.

Metoda opadu stożka – metoda badania konsystencji mieszanki betonowej i zapraw. Badanie polega na umieszczeniu mieszanki w formie w kształcie stożka (stożek Abramsa), a następnie zdjęciu tej formy. Różnica wysokości formy i opadłej mieszanki jest miarą konsystencji.

Kij hokejowy – jeden z ważniejszych elementów sprzętu hokejowego. Kij hokejowy zbudowany jest ze specjalnego rodzaju drewna, lub z materiału kompozytowego. Istnieje również jego odmiana, na którą mówi się popularnie rura. Jest ona zbudowana z metalu, lecz nie jest niczym wypełniona. Do rury przyczepia się łopatkę i może ona zastąpić tradycyjny kij hokejowy.

Kruszność – zdolność materiału wybuchowego do niszczenia struktury (kruszenia) otaczającego ośrodka (muru, betonu, metalu, drewna itp.). Przyczyną kruszenia jest fala uderzeniowa o bardzo wysokim ciśnieniu na froncie. Kruszność zależy przede wszystkim od prędkości detonacji materiału wybuchowego tzn. im większa prędkość detonacji, tym większa kruszność.

Cegła wapienno-piaskowa (wapienno-krzemianowa, silikatowa) - materiał budowlany otrzymywany z mieszaniny zmielonego piasku kwarcowego (ok. 90-92% masy) i wapna palonego (ok. 5 - 8% masy) z małą ilością wody. Mieszaninę formuje się pod ciśnieniem w podwyższonej temperaturze (autoklawizacja). Pod działaniem ciśnienia następuje silne zespojenie krzemionki z wapnem (powstają krzemiany wapna), z czasem następuje także reakcja, w wyniku której powstaje węglan wapnia. Otrzymany materiał cechuje się jasną barwą. Barwę można zmieniać przez dodanie pigmentów. Z masy wapienno-piaskowej produkowane są cegły pełne o wymiarach 6,5 x 12,0 x 25,0 cm; 10,4 x 12,0 x 25,0 cm oraz bloczki drążone o wysokości 13,8 cm i 22,0 cm, przy zachowaniu wymiarów podstawy 12,0 x 25,0 cm. Jest to podstawowy asortyment produkcji, wytwarzane są także innego rodzaju kształtki, płytki itp. Zaletą wyrobów wapienno-piaskowych jest ich znaczna wytrzymałość mechaniczna, mrozoodporność i niska cena (tańsza w produkcji od cegły ceramicznej). Metoda produkcji na skalę przemysłową opracowana w 1880 r.

Tadeusz Broniewski (ur. 1925, zm. 28 lipca 2011) - profesor nauk technicznych o specjalności chemia budowlana, ochrona budowli przed korozją, technologia materiałów budowlanych.

Jako model (łac. modulus) określa się w rzeźbiarstwie projekt plastyczny, tzw. bozzetto, który jest wykonany z materiału łatwego do obróbki: gliny, wosku, gipsu, rzadziej z drewna. Na podstawie modelu można wykonać odlew (równie duży lub większy) rzeźby, używając trwalszego materiału. Materiałami używanymi do wykonywania późniejszych oryginałów są: brąz, miedź, żelazo, aluminium, cyna, gips i marmur.

Epoksydowy materiał kompozytowy (CEM → composite epoxy material (ang.)) − materiał kompozytowy zazwyczaj wykonany z paru powierzchni tkanin szklanych, włókniny szklanej, jak i papieru połączonych żywicą epoksydową. Dla potrzeb elektroniki kompozyt pokrywa się jednostronnie, lub z obu stron warstwą miedzi np. 18, 35 lub 70 mikrometrów. Po naniesieniu (nadrukowaniu) ścieżek i punktów lutowniczych płytka zostaje wytrawiona. Tak obrobiony materiał jest obwodem drukowanym (PCB) i może być bazowym elementem konstrukcyjnym chassis dla urządzeń elektronicznych takich jak: telewizor, radioodbiornik, radiostacja, monitor i laptop.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja