Muzyka konkretna

Muzyka konkretna – kierunek w muzyce współczesnej, w którym oprócz dźwięków instrumentów lub śpiewu wykorzystuje się realne dźwięki – dźwięki przyrody, odgłosy fabryczne, dźwięki ruchu ulicznego, przypadkowe głosy ludzkie itp. Dźwięki takie są rejestrowane, a następnie preparowane i miksowane w celu osiągnięcia zamierzonego efektu estetycznego.

Teoria stopniowości dźwięków - jedna z teorii dotyczących zjawiska interwałów harmonicznych w muzyce. Została ona przedstawiona w XIX wieku przez niemieckiego psychologa i muzykologa Carla Stumpfa. Twierdzi ona iż dwa współbrzmiące dźwięki są tym bardziej konsonansowe (zgodnie brzmiące) im więcej nieposiadających wykształcenia muzycznego niezależnych słuchaczy postrzega je jako jeden dźwięk.

Teoria stopliwości dźwięków - jedna z teorii dotyczących zjawiska interwałów harmonicznych w muzyce. Została ona przedstawiona w XIX wieku przez niemieckiego psychologa i muzykologa Carla Stumpfa. Twierdzi ona iż dwa współbrzmiące dźwięki są tym bardziej konsonansowe (zgodnie brzmiące) im więcej nieposiadających wykształcenia muzycznego niezależnych słuchaczy postrzega je jako jeden dźwięk.

Skala – szereg dźwięków ułożonych według stałego schematu. Kolejne dźwięki skali oznacza się cyframi rzymskimi, tworząc stopnie. Zależnie od rodzaju skali, każdy stopień pełni inną funkcję. Skale mogą być budowane w kierunku wznoszącym (od najniższego dźwięku do najwyższego) lub opadającym (od najwyższego do najniższego).

Realizator dźwięku - osoba zajmująca się realizacją strony elektroakustycznej lub postprodukcją przedsięwzięcia związanego z dźwiękiem, zapewniająca właściwe jego parametry techniczne i estetyczne, czyli np. miksowaniem dźwięków w całość, nagrywaniem, obróbką i rekonstrukcją dźwięku, masteringiem, montażem, nagłaśnianiem itp.

Alfabet muzyczny – zestaw liter alfabetu łacińskiego, którymi oznacza się w obrębie oktawy dźwięki skali diatonicznej (c, d, e, f, g, a, h), a także ich obniżenie lub podniesienie o półton albo cały ton, co uzyskuje się dodaniem właściwej końcówki (-is, -isis, -es, -eses). Dźwięk H w niektórych krajach nazywany jest B. W Polsce B oznacza dźwięk H obniżony o pół tonu. System alfabetu muzycznego jest znany od wczesnego średniowiecza i jest starszy od nazw solmizacyjnych.

Muzyka akusmatyczna – forma muzyki elektroakustycznej stosującej jako składową kompozycji głównie dźwięk akusmatyczny. Praktyka historycznie wywodzi się z muzyki konkretnej. Może być tworzona przy użyciu technologii nie-akustycznej, istnieć tylko w formie nagrania, i być komponowana do odbioru przez głośniki. Materiał kompozycyjny nie jest ograniczony koniecznością użycia dźwięków pochodzących z instrumentów muzycznych lub nagrań głosowych, ani do elementów tradycyjnie uznawanych za muzyczne (melodia, harmonia, rytm, metrum itd.) – stosowane są wszelkie dźwięki, akustyczne lub syntetyczne. Za pomocą np. narzędzi do cyfrowego przetwarzania dźwięku, materiał może być dowolnie przekształcany, zamieniany miejscami, transformowany. W tym kontekście metoda kompozycji może być uważana za proces organizowania dźwięku: terminu tego po raz pierwszy użył francuski kompozytor Edgard Varèse.

Przejrzystość – właściwość dźwięku pozwalająca słuchaczowi rozróżniać podstawowe składowe informacyjne. Jest ona zależna od tego, w jakim stopniu dźwięk jest wolny od wszelkiego rodzaju zniekształceń.

Klucz dyszkantowy (lub starofrancuski, francuski, francuski klucz wiolinowy) – klucz typu G, umieszczony na pierwszej linii pięciolinii (o tercję niżej, niż klucz wiolinowy) i przypisuje pierwszej linii pięciolinii dźwięk g. Położenie dźwięków na pięciolinii jest takie same jak w przypadku klucza basowego.

W technikach kodowania przestrzennego dźwięku takimi jak stereo czy surround źródło dźwięku leży na linii pomiędzy głośnikami tworząc obraz dźwiękowy. Natomiast metoda WFS umożliwia stworzenie wirtualnej przestrzeni akustycznej

Ais (A♯) - dźwięk, którego częstotliwość dla ais¹ wynosi około 466,2 Hz. Stanowi tonikę gam Ais-dur i ais-moll. Jest to podwyższony za pomocą krzyżyka dźwięk a. Dźwięki o tej samej wysokości to: b i ceses.

Izolator akustyczny – struktura, mająca na celu zapobieżenie niepożądanemu przenikaniu dźwięków (najczęściej hałasów i tym podobnych zakłóceń) rozchodzących się w przestrzeni (w powietrzu) przez fale dźwiękowe. Przy pomocy izolatorów akustycznych osłania się m.in. wnętrza (np. mieszkalne, szpitalne, biurowe) przed hałasami zewnętrznymi (np. hałasem ulicznym), a także zapobiega się wydostawaniu się hałasu z wnętrz (np. z takich, w których hałasują pracujące maszyny) na zewnątrz.

Pentatonika to skala złożona z pięciu stopni zbudowana w obrębie oktawy. Jest popularna między innymi w polskiej muzyce ludowej. Pentatonika pochodzi z języka greckiego i oznacza właśnie pięć dźwięków. Przykładem pentatoniki mogą być dźwięki pięciu kolejnych, czarnych klawiszy fortepianu.

Aureal 3-Dimensional (A3D) – technika rozwinięta przez firmę Aureal, która pozwala uzyskiwać trójwymiarowy dźwięk za pomocą dwóch głośników. Wiele nowoczesnych kart dźwiękowych i gier obsługuje tę technikę.

Zakres dynamiki dźwięku - to różnica głośności między dźwiękiem najcichszym a najgłośniejszym w sygnale audio. Wartość zakresu jest podawana w decybelach (dB). Zakres dynamiki zależy od rozdzielczości - im większa rozdzielczość, tym większy zakres dynamiki. Jeśli rozdzielczość bitowa jest ograniczona możliwościami przetwornika, to sygnał jest odwzorowywany niedokładnie, a niedokładność ta jest słyszalna przez ludzkie ucho jako szum.
Muzyka zapisana na płycie CD z rozdzielczością 16-bitową ma zakres dynamiki ok. 96dB. Często jednak w wyniku kompresji dynamiki zakres ten wynosi zaledwie około 12dB. Kompresja dynamiki to wyrównywanie różnic głośności sygnału dźwiękowego. Polega to na zwiększaniu głośności cichszych fragmentów nagrania oraz pozostawianiu bez zmian, lub wyrównaniu do jednego poziomu, fragmentów głośniejszych. Ułatwia to prawidłowy odbiór muzyki w warunkach, w których cichsze dźwięki mogłyby zostać zagłuszone np. przez niepożądane odgłosy z zewnątrz.

Knebel – przedmiot wkładany do ust lub przykrywający je, mający na celu utrudnienie lub uniemożliwienie przez osobę kneblowaną mowy oraz wydawania innych dźwięków ustami. Czynność taką nazywa się zakneblowaniem.

Eis – dźwięk, którego częstotliwość dla eis wynosi około 349,2 Hz. Stanowi tonikę gam Eis-dur i eis-moll. Jest to podwyższony za pomocą krzyżyka dźwięk e. Dźwiękami enharmonicznie równoważnymi z eis są: f i geses.

Teoria pokrewieństw dźwiękowych - jedna z teorii dotyczących zjawiska interwałów harmonicznych w muzyce. Została ona przedstawiona w XIX wieku przez niemieckiego fizyka Hermanna von Helmholtza. Twierdzi ona iż para dźwięków jest konsonansująca (zgodnie brzmiąca) wtedy gdy ich składowe harmoniczne pokrywają się (dotyczy to tylko składowych szeregu harmonicznego do ósmej składowej bez uwzględnienia siódmej).

Pistonfon – (często zawyczajowo nazywany "Pistofonem"). Nazwa pochodzi od angielskiego słowa tłok - piston. Urządzenie wytwarzające w sposób mechaniczny za pomocą tłoka ton (najczęściej o częstotliwości 1000 Hz) o stałym poziomie dźwięku, a dokładniej ciśnienia akustycznego (najczęściej 94dB lub 114dB). Służy do kalibracji mierników poziomu dźwięku.

Dźwięcznik, czara głosowa - wylot (zakończenie) instrumentu dętego, które nadaje dźwiękom wydawanym przez poszczególne instrumenty dęte specyficzną barwę, w zależności od kształtu i materiału, z którego został wykonany.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja