Nałęcz - herb szlachecki

Nałęcz (Choczennica, Łęczuch, Nalancz, Nalencz, Nałęczyta, Nałonie, Pomłość, Toczennica, Toczenica) — polski herb szlachecki, związany z zawołaniami Nałęcz i Nałęcz Jezioro. Jeden z najstarszych herbów polskich – zachował się na pieczęci z 1293, zaś legendy herbowe umieszczają jego początek w czasach pierwszych Piastów. Występował głównie w gnieździe rodu Nałęczy – Wielkopolsce. Spośród ponad 900 rodów używających Nałęcza (Tadeusz Gajl podaje 932 nazwiska), największe znaczenie uzyskali Małachowscy, Ostrorogowie, Raczyńscy i Czarnkowscy (Czarnkowscy używali odmiany herbu, Nałęcz III, ale ukształtowała się ona na wzór pierwotnych wersji podstawowego Nałęcza, szczegóły niżej). Wysoki status tych rodów został potwierdzony nadaniem tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbach (patrz sekcja odmiany, alternatywne wizerunki i wersje utytułowane).

Nałęcz (Choczennica, Łęczuch, Nalancz, Nalencz, Nałęczyta, Nałonie, . Spośród ponad 900 rodów używających Nałęcza (Tadeusz Gajl podaje 932 nazwiska), największe znaczenie uzyskali Małachowscy, Ostrorogowie, Raczyńscy i Czarnkowscy (Czarnkowscy używali odmiany herbu, Nałęcz III, ale ukształtowała się ona na wzór pierwotnych wersji podstawowego Nałęcza, szczegóły niżej). Wysoki status tych rodów został potwierdzony nadaniem tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbach (patrz sekcja odmiany, alternatywne wizerunki i wersje utytułowane).

Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego. Spośród ponad 800 rodów używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki.

Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego. Spośród ponad 800 rodów używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki.

Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego[1]. Spośród ponad 800 rodów[2] używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki[3].

Czarnkowscy - polski ród szlachecki herbu Nałęcz III (Nałonie). Nazwisko mieli przybrać od gniazda rodowego - Czarnkowa. Tradycja przypisuje wspólne pochodzenie Czarnkowskim i innym ważniejszym rodom Nałęczytów od książąt Dzierżykrajów na Człopie, bądź od Gniewomira - nakłonionego do przyjęcia chrztu w X wieku.

Działosza (Działoska, Działoszyn) – polski herb szlachecki. Spośród 69 rodów używających Działoszy do największego znaczenia doszli Hińczowie i pochodzący od nich Rogowscy. Znaczącym rodem byli też Giełgudowie, ale oni posługiwali się odmianą herbu (patrz herb Giełgud).

Książęta I Rzeczypospolitej – przedstawiciele rodów i instytucji, którzy pomimo zasady równości wszystkich przedstawicieli stanu szlacheckiego uzyskali prawo stosowania tytułu książęcego w życiu publicznym I Rzeczypospolitej oraz zachowały pewne przywileje.

Fratria - część plemienia powstała prawdopodobnie z podziału z jednego rodu na kilka rodów. Termin wprowadzony przez L.H. Morgana na oznaczenie związku rodów składających się na plemię. Utożsamiana bywa z moiety.

Kuce te nie wyróżniają się spośród innych ras. Głowa jest typowa dla kuca, szyja średniej długości, kłoda zwarta. Kończyny suche o mocnych kopytach. Dominują trzy rodzaje umaszczenia: jasnogniade, ciemnogniade i bułane, wskazujące na dzikich przodków rasy. Białe odmiany są bardzo rzadkie i niewielki. Częściej występuje pręga grzbietowa i pręgowanie na stawach kończyn-typowe cechy koni prymitywnych. Dzielność użytkowa tych koni jest duża. Są wśród nich dobre konie wierzchowe i zaprzęgowe. Wysokość w kłębie 103-145 cm.

Gumowscy – nazwisko używane przez kilka polskich rodów szlacheckich. Domów tego nazwiska jest w Polsce kilka i nie zawsze można dojść do tego, który z Gumowskich znajdujących się w aktach należy do jakiego herbu. Generalnie w herbarzach spotyka się:

Jastrzębiec (Accipiter, Bolesta, Boleszczyc, Boleszyc, Boleszycz, Boleścic, Jastrząb, Jastrząbek, Jastrzęby, Kamiona, Kaniowa, Kudborz, Kudbrzyn, Lubrza, Ludbrza, Łazanki, Łazęka, Nagóra, Zarazy) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Bolesta, Kamiona, Lubrza, Łazęka, Łazęki, Nagody, Nagora, Nagóra, Nagórę, Zarazy. Występował głównie na Mazowszu, w ziemi krakowskiej, poznańskiej, lubelskiej, sieradzkiej i sandomierskiej. Aktem unii horodelskiej przeniesiony na Litwę. Był to jeden z najpowszechniej używanych herbów polskich – według obecnego stanu wiedzy używało go 1740 rodów. Spośród nich największe znaczenie uzyskali Myszkowscy, którzy, adoptowani przez książąt Gonzagów z Mantui, otrzymali tytuł margrabiów na Mirowie i dodatek do herbu. Wysokie pozycje w państwie sprawowała też, obecnie wymarła w Polsce, rodzina Zborowskich. Z Jastrzębczyków wywodzili się m.in. Andrzej Frycz Modrzewski, Józef Ignacy Kraszewski i Bartosz Paprocki. Jastrzębiec przysługiwał też jednemu z głównych bohaterów Trylogii Henryka Sienkiewicza – Janowi Skrzetuskiemu.

Wyodrębnienie się rodów ze wspólnot neolitycznych przypisuje się dotarciu na Wyspy Japońskie metod uprawy ryżu i idącej za tym możliwości gromadzenia i przechowywania towaru stanowiącego podstawę bogacenia się. W czasach epoki Kofun rody składały się z rodzin zasiedlających określone terytorium, wywodzących swoje pochodzenie od wspólnego przodka, a także czczących wspólne bóstwo rodowe ujigami. Część rodów wywodzi się z ugrupowań zawodowych zajmujących się dziedzicznie określonymi funkcjami, m.in. kapłańskimi, wróżbiarskimi, rytualnymi. Jeden z rodów - ród cesarski - uzyskał supremację nad pozostałymi, które zaczęły zajmować dziedziczne pozycje na dworze cesarskim i w systemie państwowym. W późniejszych czasach rody powstawały z wyodrębnienia gałęzi genealogicznych potomków cesarzy - w okresie Heian książętom krwi, dla których zabrakło stanowisk w aparacie administracyjnym, nadawano nazwiska i ziemię. Do najczęściej nadawanych nazwisk należały: Taira (Heishi) i Minamoto (Genji). Poszczególne gałęzie rodów noszących wspólne nazwisko rozróżnia się poprzez dodanie imienia cesarza, od którego pochodzą, np. Daigo-Genji. W języku japońskim dla oznaczenia szlachectwa do nazwiska rodowego wraz partykułą dopełniacza no dodawane jest słowo Uji (jap. 氏) np. Taira-no-uji (平氏), Minamoto-no-uji (源氏).

Książęta I Rzeczpospolitej – przedstawiciele rodów i instytucji, którzy pomimo zasady równości wszystkich przedstawicieli stanu szlacheckiego uzyskali prawo stosowania tytułu książęcego w życiu publicznym I Rzeczpospolitej oraz zachowały pewne przywileje.

Puk (Uran XV) - największy wewnętrzny księżyc Urana. Spośród wszystkich księżyców odkrytych przez zespół Voyagera 2, jedynie Puk został odkryty na tyle wcześnie, by sonda mogła zostać zaprogramowana w celu szczegółowego sfotografowania go.

Insei (jap. 院政, Insei) – system rządów cesarzy japońskich, którzy mimo abdykacji dalej sprawowali władzę w państwie lub mieli decydujący wpływ na politykę urzędujących cesarzy. Po abdykacji władcy w stanie spoczynku przeważnie zostawali mnichami buddyjskimi i przejmowali tytuł najwyższego kapłana. Rządy ex-cesarzy trwały od ósmej dekady XI wieku do początku lat dziewięćdziesiątych XII wieku. System insei charakteryzował się wzrostem potęgi rodów arystokratycznych Taira i Minamoto, które przez ponad stulecie toczyły walki o wzmocnienie swojej pozycji politycznej w kraju.

Owczarek belgijski - nazwa stosowana w odniesieniu do czterech odmian rasy psa pasterskiego, pochodzącego z Belgii. Odmiany te zarejestrowane są w Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI), jako jedna rasa o numerze wzorca 15, podzielona na cztery odmiany:

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja