Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Forma extraordinaria, pot. Msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (, pot. Msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Forma extraordinaria, pot. Msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.

Zwyczajna forma rytu rzymskiego, Nowy porządek mszy (łac. Novus Ordo Missae, pot. Msza, msza posoborowa) - w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1969 przez papieża Pawła VI konstytucją apostolską Missale Romanum i przyjęty za podstawowy (zwyczajny) w Kościele zachodnim. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana Pawła II z 2002.

Zwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Novus Ordo Missae, pot. Msza, msza posoborowa) - w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1969 przez papieża Pawła VI konstytucją apostolską Missale Romanum i przyjęty za podstawowy (zwyczajny) w Kościele zachodnim. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana Pawła II z 2002.

Msza wiernych – druga część mszy nadzwyczajnego formy rytu rzymskiego (pierwszą jest msza katechumenów.) Na mszę wiernych składają się następujące obrzędy:

Rozesłanie – ostatnia część katolickiej mszy świętej, w zwyczajnej formie rytu rzymskiego umiejscowiona po błogosławieństwie końcowym, natomiast w formie nadzwyczajnej rytu rzymskiego przed błogosławieństwem.

Digitus to rodzaj wskaźnika mszalnego, używanego podczas liturgii rytu rzymskiego aż do reformy liturgicznej wprowadzonej w życie po Soborze watykańskim II w latach 60. dwudziestego wieku.

Kanon rzymski to część Mszy świętej. W formie zwyczajnej rytu rzymskiego kanon jest jedną z dopuszczalnych modlitw eucharystycznych (tzw. pierwsza modlitwa eucharystyczna), a w jego formie nadzwyczajnej jest to jedyna modlitwa eucharystyczna.

Offertorium (inaczej Ofiarowanie) to część Mszy Świętej. W rycie trydenckim następuje po Credo (wyznaniu wiary). W nowym rycie Mszy świętej (po roku 1969) zostaje zastąpione Przygotowaniem darów.

The Latin Mass: A Journal of Catholic Culture, Latin Mass Magazine – amerykański kwartalnik katolicki, prezentujący tradycjonalistyczny punkt widzenia i wydawany przez organizację Keep the Faith. Autorzy opowiadają się za Mszą Trydencką i krytycznie odnoszą się do liturgii i reform wprowadzonych przez Sobór watykański II i papieża Jana XXIII i Pawła VI.

Mszał Rzymski (łac. Missale Romanum) - najważniejsza księga liturgiczna w Kościele katolickim obrządku rzymskiego, zawierająca teksty stałych i zmiennych części Mszy. Mszał zawiera wskazówki potrzebne do sprawowania tej Najświętszej Ofiary oraz dotyczące szczególnych celebracji związanych z poszczególnymi obchodami i okresami roku liturgicznego.

Dies iræ lub Dies irae (łac. Dzień gniewu) – początek napisanej na przełomie XII i XIII w. (prawdopodobnie przez Tomasza z Celano) rymowanej sekwencji, która od XIV w. włączona została do mszału, a od czasu reformy trydenckiej śpiewana jest w liturgii Kościoła rzymskokatolickiego w mszach żałobnych w klasycznym rycie rzymskim, najczęściej jest to również określenie całej tej sekwencji, a przy ściślejszym podziale – jej początku (drugim fragmentem sekwencji jest wtedy Tuba mirum). W nowym obrządku nie jest już powszechnie używana (ma charakter opcjonalny).

Ks. Wojciech P. Grygiel FSSP (ur. 1969 w Świdnicy) – filozof i chemik, prodziekan Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Obronił doktorat z chemii na State University of New York w Binghamton, w USA (1997), oraz doktorat z filozofii na Uniwersytecie Jana Pawła II w Krakowie (2007). Święcenia kapłańskie przyjął w 2003 roku. Jest członkiem Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra, które na mocy przywileju papieskiego sprawuje Eucharystię w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.

Oremus et pro perfidis Judaeis – jedno z wezwań łacińskiej modlitwy powszechnej, używanej podczas Liturgii Wielkiego Piątku w Nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.

Modlitwa eucharystyczna (łac. Prex eucharistica; nazwa stosowana w Kościele rzymskokatolickim), anafora (nazwa powszechna w Kościołach Wschodnich) jest centralnym elementem mszy; stanowiąc część liturgii eucharystycznej. Następuje po przygotowaniu darów ofiarnych, a poprzedza obrzędy komunijne.

Proprium Missae - pojęcie odnoszące się do rytu liturgicznego, oznaczające części zmienne mszy, a więc pojawiające się w zależności od okazji, miejsca i czasu wykonywania takiej mszy. Na części zmienne składają się:

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja