Napięcie elektryczne

Napięcie elektryczne – różnica potencjałów elektrycznych między dwoma punktami obwodu elektrycznego lub pola elektrycznego. Symbolem napięcia jest U. Napięcie elektryczne jest to stosunek pracy wykonanej podczas przenoszenia ładunku elektrycznego między punktami, dla których określa się napięcie, do wartości tego ładunku. Wyraża to wzór


Napięcie dotykowe - napięcie między dwoma punktami jednocześnie dostępnymi nie należącymi do obwodu elektrycznego, które może dotknąć dwiema częściami ciała, np. dwiema rękami lub ręką i stopą.

Napięcie probiercze − napięcie(inaczej napięcie próbne) - napięcie stosowane w laboratoriach do badania poszczególnych urządzeń elektrycznych, układów izolacyjnych itp.

Transformator (z łac. transformare – przekształcać) – urządzenie elektryczne służące do przenoszenia energii elektrycznej prądu przemiennego drogą indukcji z jednego obwodu elektrycznego do drugiego, z zachowaniem pierwotnej częstotliwości. Zwykle zmieniane jest równocześnie napięcie elektryczne (wyjątek stanowi transformator separacyjny, w którym napięcie nie ulega zmianie).

Półogniwo to struktura zawierająca przewodzącą elektrodę oraz otaczający ją przewodzący elektrolit oddzielony przez naturalnie występującą podwójną warstwę Helmholtza. Reakcja chemiczna wewnątrz tej warstwy chwilowo pompuje ładunek elektryczny pomiędzy elektrodą a elektrolitem, w wyniku czego powstaje napięcie elektryczne pomiędzy nimi. Typowa reakcja anody wiąże atom metalu w elektrodzie i rozpuszcza się on i jest transportowany jako jon dodatni pomiędzy podwójną warstwą, powodując, że elektrolit potrzebuje dodatniego ładunku elektrycznego, podczas gdy anoda ujemnego ładunku. Rosnące napięcie elektryczne tworzy silne pole wewnątrz podwójnej warstwy i potencjał rośnie do momentu gdy pole zatrzyma reakcję pompowania ładunków. Ta samoograniczająca się operacja występuje niemal cały czas w izolowanym półogniwie. W praktycznych zastosowaniach dwa różne półogniwa są właściwie połączone ze sobą i tworzą ogniwo galwaniczne.

Napięcie sieciowe – napięcie elektryczne występujące w sieci niskiego napięcia danego kraju. Napięcie sieciowe posiada charakterystykę sinusoidalną i w zależności od kraju: częstotliwość 50 lub 60 Hz i napięcie od 110 do 230 V (w Polsce 230 V / 50 Hz - określa to Polska Norma PN-IEC 60038). Większość urządzeń powszechnego użytku jest zasilana z wykorzystaniem napięcia sieciowego lub napięciem przetworzonym z napięcia sieciowego, przy użyciu przekształtników napięcia.

Napięcie jonizacji w układach izolacyjnych z dielektrykami stałymi zawierajacymi szczeliny wypełnione gazem, jest to takie najniższe napięcie elektryczne, przy którym powstają wyładowania świetlące (wyładowania niezupełne) w tych szczelinach.

Napięcie sieciowe – napięcie elektryczne występujące w sieci niskiego napięcia danego kraju. Napięcie sieciowe posiada charakterystykę sinusoidalną i w zależności od kraju: częstotliwość 50 lub 60 Hz i napięcie od 110 do 230 V (w Polsce 230 V / 50 Hz - określa to Polska Norma PN-IEC 60038). Większość urządzeń powszechnego użytku jest zasilana z wykorzystaniem napięcia sieciowego lub napięciem przetworzonym z napięcia sieciowego, przy użyciu przekształtników napięcia.

Przetwornica napięcia, nazywana także konwerterem mocy lub przekształtnikiem napięcia – urządzenie elektryczne lub elektromechaniczne pozwalające na zasilanie odbiorników energii elektrycznej z układów zasilających, których parametry prądowo-napięciowe nie pozwalają na bezpośrednie połączenie z odbiornikiem. Zadaniem konwertera mocy jest zmiana wartości prądu i napięcia w sposób odpowiadający wymaganiom zasilanego odbiornika, z możliwie najmniejszymi stratami mocy. Niskie straty mocy są równoznaczne z wysoką sprawnością konwertera.

VRM (ang. Voltage Regulator Module) – podzespół dostarczający do procesora głównego lub graficznego odpowiedni poziom napięcia. Wymagany poziom napięcia jest ustalany w czasie uruchamiania przez odczytanie VID (ang. Voltage IDentificator). Początkowo VRM dostarcza standardowe napięcie do podukładu dostarczającego VID, będącego częścią procesora. Jego jedynym zadaniem jest udostępnienie VID dla VRM. Po otrzymaniu VID określającego potrzebne napięcie, VRM rozpoczyna dostarczanie wymaganego napięcia do pozostałej części procesora.

Napięcie powrotne − napięcie , wyższe od znamionowego, występujące na rozwartych stykach łącznika podczas wyłączania w obwodzie prądu przemiennego. Pojawia się w momencie gwałtownego przerwania prądu, kiedy gaśnie łuk elektryczny na stykach łącznika. Szybkość narastania napięcia powrotnego ma wpływ na ponowny zapłon łuku w przestrzeni między stykami. Czas wzrostu napięcia można zmniejszyć przez podłączenie do obwodu dodatkowej rezystancji.

Zasilacz – urządzenie służące do dopasowania dostępnego napięcia do wymagań zasilanego urządzenia. Ze względu na sposób zmiany wielkości napięcia wyróżnić można:

Napięcie magnetyczne - to różnica potencjałów magnetycznych skalarnych wyrażająca się całką liniową natężenia pola magnetycznego wzdłuż drogi między dwoma punktami w tym polu.

Rezystancja (opór, opór czynny, oporność, oporność czynna) – wielkość charakteryzująca relacje między napięciem a natężeniem prądu elektrycznego w obwodach prądu stałego. W obwodach prądu przemiennego rezystancją nazywa się część rzeczywistą zespolonej impedancji.

Stan sieci elektroenergetycznej - jest to zbiór wartości określonych na węzłach i łukach sieci, ustalający w sposób jednoznaczny stan pracy sieci. Do funkcji tych zaliczamy przede wszystkim: napięcia i moce (prądy) w łukach. Moce (prądy) i napięcia mogą odpowiadać stanowi pracy normalnej, awaryjnej (zwarciowej) lub poawaryjnej.

Rezystancja (opór, opór czynny, oporność, oporność czynna) – wielkość charakteryzująca relacje między napięciem a natężeniem prądu elektrycznego w obwodach prądu stałego. W obwodach prądu przemiennego rezystancją nazywa się część rzeczywistą zespolonej impedancji.

Napięcie zasilające – wartość skuteczna napięcia w określonej chwili w złączu sieci elektroenergetycznej, mierzona w określonym przedziale czasu.

Rezystancja (opór, opór czynny, oporność, oporność czynna) – wielkość charakteryzująca relacje między napięciem a natężeniem prądu elektrycznego w obwodach prądu stałego. W obwodach prądu przemiennego rezystancją nazywa się część rzeczywistą zespolonej impedancji.

Wytrzymałość elektryczna, wytrzymałość dielektryczna – największa wartość natężenia pola elektrycznego, jaka może istnieć w dielektryku (izolatorze) bez wywołania przebicia. Jednostką wytrzymałości elektrycznej jest V/m.

Przerwa w zasilaniu (ang. supply interruption lub interruption of supply) – stan, w którym napięcie w złączu sieci elektroenergetycznej jest mniejsze niż 1% napięcia znamionowego. Jest jednym z parametrów jakości energii elektrycznej, określany jako obniżenie wartości napięcia zasilania poniżej poziomu (określanego przez normę) użytecznego dla odbiorcy lub też jako spadek napięcia do wartości bliskiej zera w miejscu dostarczenia energii elektrycznej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja