Nizina Mandżurska

Nizina Mandżurska - to największa nizina w północno-wschodnich Chinach o powierzchni 350 tys. km². Położona jest w dorzeczu Sungari i Liao He, nad Zatoką Liaotuńską. Otacza ją Wielki Chingan, Mały Chingan i Góry Wschodniomandżurskie. Na południu łączy się z Niziną Chińską. Wysokość 50-200 m n.p.m. Klimat umiarkowany, chłodny, kontynentalny i monsunowy. Średnia temperatura w styczniu od -8°C na wybrzeżu do -20°C w głębi lądu, minimalnie może osiągnąć -45°C. W lipcu powyżej +20°C, maksymalnie powyżej +35°C. Opady głównie w półroczu letnim, od 400 mm na północy do 700 mm na wschodzie. Wiosną na południu występują częste burze pyłowe. Roślinność leśno-stepowa, na północnym wschodzie znajdują się bagna.

Wyżyna Nadzowska (ukr.: Приазовська височина, Pryazowśka wysoczyna) – wyżyna na południowym wschodzie Ukrainy, na północ od Morza Azowskiego. Na północy graniczy z Niziną Naddnieprzańską, na północnym wschodzie z Wyżyną Doniecką, na południu i zachodzie z Niziną Czarnomorską. Najwyższy punkt, Mohyła-Belmak, osiąga 324 m n.p.m. Wyżyna nachylona jest z północy (średnio 200–230 m n.p.m.) na południe (50–100 m n.p.m.). Stanowi krawędź krystalicznego fundamentu przykrytego lessem. Pierwotna szata roślinna zachowała się w formie resztek stepu.

Liaotung (chiń. Liaodong Bandao) – półwysep w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning. Położony pomiędzy zatoką Liaotuńską na zachodzie i Zachodniokoreańską na wschodzie, na Morzu Żółtym. Powierzchnia półwyspu wynosi ok. 54 tys. km², długość ok. 225 - 250 km, szerokość 80 - 130 km, szerokość maksymalna u nasady ok. 150 km.

Nizina Andaluzyjska (hiszp. Depresión del Guadalquivir) – nizina w południowej części Półwyspu Iberyjskiego, w Hiszpanii, w regionie Andaluzja. Ograniczona od północy górami Sierra Morena, od południa Górami Betyckimi i Zatoką Kadyksu od południowego zachodu. Nizina rozciąga się na długości ok. 600 km a jej powierzchnia wynosi ok. 35 000 km². Średnia wysokość to ok. 100 m n.p.m. Zbudowana z osadów aluwialnych nanoszonych przez rzekę Gwadalkiwir, która tworzy u wylotu Niziny Andaluzyjskiej rozległą, zabagnioną deltę (Park Narodowy Doñana). Przeważającą część niziny stanowią tereny o charakterze równinnym.

Nizina Lenkorańska (azer.: Lənkəran ovalığı) – nizina w południowo-wschodnim Azerbejdżanie, nad Morzem Kaspijskim. Na południu rozciąga się na szerokości ok. 5–6 km, na północy szerokość dochodzi do 30 km. Zbudowana jest głównie z piasków, glin, żwirów i iłów. Leży w strefie klimatu podzwrotnikowego; średnia temperatura w lipcu wynosi ok. 25 °C, w styczniu natomiast oscyluje wokół 0 °C. Średnia roczna suma opadów wynosi tu 1400–1700 mm. Obszar częściowo zabagniony, porośnięty przede wszystkim dębami kasztanolistnymi, drzewami żelaznymi, igliczniami i olchami. Na nizinie uprawia się ryż, herbatę, warzywa, tytoń i drzewa owocowe.

Yilehuli Shan (Ilchuri Aliń; chin. upr.: 伊勒呼里山; chin. trad.: 伊勒呼裡山; pinyin: Yīlèhūli Shān) – pasmo górskie w północno-wschodnich Chinach, na granicy Mongolii Wewnętrznej i Heilongjiangu, przedłużenie Wielkiego Chinganu. Rozciąga się na długości ok. 200 km i łączy północną część Wielkiego Chinganu z Małym Chinganem. Najwyższy szczyt sięga 1290 m n.p.m. Pasmo zbudowane jest z gnejsów, granitów i młodych skał wulkanicznych. Wzdłuż północnych i południowych przedgórzy występują pasy uskoków tektonicznych. Zbocza południowe porośnięte są lasami brzozowymi i dębowymi, natomiast północne tajgą modrzewiową. Występuje także wieczna zmarzlina, która osiąga miejscami 50 m grubości.

Ülby (kaz.: Үлбі жотасы, Ülby żotasy; ros.: Ульбинский хребет, Ulbinskij chriebiet) – pasmo górskie w zachodniej części Ałtaju, w północno-wschodnim Kazachstanie. Rozciąga się na długości ok. 100 km, najwyższy szczyt osiąga 2371 m n.p.m. Zbudowane z piaskowców, wapieni, łupków i granitów. Dominują płaskie szczyty; zbocza mocno rozczłonkowane. Niższe partie porośnięte roślinnością stepową; wyżej roślinność mieszana. Na północnym wschodzie występują lasy iglaste.

Nizina Wenecka (wł.: Pianura Veneta) – nizina w północno-wschodnich Włoszech, nad Morzem Adriatyckim; najniżej położona i najbardziej płaska część Niziny Padańskiej. Nie wznosi się powyżej 100 m n.p.m. Zbudowana jest głównie z gliniastych i ilastych osadów. Stanowi ważny region rolniczy. Występuje gęsta sieć kanałów melioracyjnych. Główne miasta niziny to Wenecja, Padwa i Werona.

Zatoka Wschodniokoreańska – zatoka w północno-wschodniej części Półwyspu Koreańskiego, u wschodnich wybrzeży Korei Północnej, stanowi część Morza Japońskiego. Głębokość na otwartym morzu osiąga ok. 1800–2000 m, w pobliżu brzegu – 60 m. Główne miasta zlokalizowane nad zatoką to Hŭngnam na północy i Wŏnsan na południu.

Borohoro Shan (dawn. Borochoro; chin. upr.: 婆罗科努山; chin. trad.: 婆羅科努山; pinyin: Póluókēnǔ Shān; ujg.: Borohoro taĝ) – góry w północno-zachodnich Chinach, w regionie autonomicznym Sinciang, przy granicy z Kazachstanem. Rozciągają się równoleżnikowo na długości ok. 450 km pomiędzy Ałatau Dżungarskim a miastem Urumczi, w okolicach którego łączą się z pasmem Tienszan. Oddzielają dolinę rzeki Ili (na południu) od Dżungarii (na północy). Wschodnia część gór jest wyższa (wysokość powyżej 5000 m n.p.m.) od części zachodniej (wysokość 3000-4000 m n.p.m.), na wschodzie występują lodowce górskie. Najwyższy szczyt ma wysokość 5500 m n.p.m.

Nizina Milska, także Step Milski (azer.: Mil düzü) – nizina w południowym Azerbejdżanie, na prawym brzegu Kury, na zachód od dolnego biegu Araksu, część Niziny Kurańskiej. Stanowi półpustynną równinę, nieco wyniesioną na zachodzie, porozcinaną suchymi parowami, której północno-wschodnia część leży poniżej poziomu morza. Klimat suchy z gorącym latem. Średnia roczna suma opadów nie przekracza 300 mm. Nizina jest sztucznie nawadniana, uprawia się na niej m.in. bawełnę.

Naryn (kaz.: Нарын жотасы, Naryn żotasy) – góry w południowym Ałtaju, w północno-wschodnim Kazachstanie. Rozciągają się na długości ok. 120 km, najwyższy szczyt osiąga 2533 m n.p.m. Zbudowane z paleozoicznych piaskowców, zlepieńców, łupków ilastych i tufów, poprzecinanych intruzjami granitu. Do wysokości ok. 1300 m n.p.m. strome zbocza północne porośnięte są brzozami; wyżej rosną modrzewie. W dolinach występują lasy świerkowo-jodłowo-cedrowe. Stoki południowe porośnięte są krzewami i roślinnością stepową. Powyżej 1800 m n.p.m. znajdują się rzadkie lasy i łąki alpejskie.

Nizina Mugańska (Step Mugański; azer.: Muğan düzü; pers.: دشت مغان, Dasht-e Moghān) – część Niziny Kurańskiej położona w Azerbejdżanie i częściowo w Iranie, na południe od połączenia się Araksu z Kurą. Na południu przechodzi stopniowo w Nizinę Lenkorańską. Stanowi aluwialną równinę, w dużej części leżącą poniżej poziomu morza. Dominuje roślinność półpustynna – efemerydy, bylice, solanki. Występują uprawy bawełny i pastwiska zimowe. Obszar wydobycia ropy naftowej.

Niż Polski - polska część prowincji Niziny Środkowoeuropejskiej; pas nizin między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i pasem wyżyn na południu.

Święty Nos (ros.: Святой Нос, bur.: Хилмэн-Хушун) – półwysep wysunięty w głąb jeziora Bajkał, położony w środkowej części wschodniego brzegu jeziora. Od zachodu wcinają się między półwysep a Przesmyk Cziwirkujski dwie zatoki: Bagruzińska na południu i Cziwyrkujska na północy. Święty Nos ma 53 km długości i ok. 20 szerokości, zajmuje powierzchnię 596 km². W całości wchodzi w skład Buriacji. Połączenie ze stałym lądem stanowi Przesmyk Cziwyrkujski, stosunkowo wąski i bagnisty, na którym leży jezioro Arangatuj. Sam półwysep to zatopiony w jeziorze fragment grzbietu Gór Barguzińskich, najwyższy z nich, Glinka, osiąga wysokość 1877 m n.p.m. Poza skałami występują na nim lasy, a także piaszczyste plaże. Największą miejscowością półwyspu jest wioska rybaków i myśliwych Kurbylik.

Nizina Mieszczorska (ros. Мещёрская низменность, Mieszczorskaja nizmiennost´, także Мещёра, Mieszczora) – równinna nizina w europejskiej części Rosji, w środkowej części Niziny Wschodnioeuropejskiej, między rzekami: Klaźmą na północy, Moskwą na południowym-zachodzie, Oką na południu oraz Sudogdą i Kołp na wschodzie. Zbudowana z sandrów czwartorzędowych przykrywających gliny jurajskie. Występuje dużo jezior i bagien. Na piaskach rosną bory sosnowe, na piaskach gliniastych – lasy świerkowe, a w dolinach rzek – łąki.

Święty Nos (ros.: Святой Нос, bur.: Хилмэн-Хушун) – półwysep wysunięty w głąb jeziora Bajkał, położony w środkowej części wschodniego brzegu jeziora. Od zachodu wcinają się między półwysep a Przesmyk Cziwirkujski dwie zatoki: Bagruzińska na południu i Cziwyrkujska na północy. Święty Nos ma 53 km długości i ok. 20 szerokości, zajmuje powierzchnię 596 km². W całości wchodzi w skład Buriacji. Połączenie ze stałym lądem stanowi Przesmyk Cziwyrkujski, stosunkowo wąski i bagnisty, na którym leży jezioro Arangatuj. Sam półwysep to zatopiony w jeziorze fragment grzbietu Gór Barguzińskich, najwyższy z nich, Glinka, osiąga wysokość 1877 m n.p.m. Poza skałami występują na nim lasy, a także piaszczyste plaże. Największą miejscowością półwyspu jest wioska rybaków i myśliwych Kurbylik.

Nizina Pendżabska – rozległa nizina aluwialna w północno-wschodnich Indiach i Pakistanie, część Niziny Hindustańskiej. Zajmuje powierzchnię ok. 99 200 km² i obejmuje obszar Pendżabu, stanu Haryana oraz Terytorium Stołecznego Delhi bez Shahdary. Od północy nizinę ogranicza pasmo górskie Siwalik, od wschodu rzeka Jamuna, od południa suche tereny Radżastanu, a od północnego-zachodu i południowego-zachodu odpowiednio rzeki Ravi i Satledź.

Storczyk męski (Orchis mascula L.) – gatunek byliny należący do rodziny storczykowatych (Orchidaceae). Występuje w przeważającej części Europy bez jej krańców północnych i północno-wschodnich, poza tym w północno-zachodniej Afryce, w Azji Mniejszej i regionie Kaukazu sięgając na wschodzie do Iranu. Występuje w górach do wysokości około 2 600 m n.p.m., lecz jest rzadko spotykany. W Polsce występuje głownie na południu kraju, na północy bardzo rzadko.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja