Linki:
Anegdota,
Benedykt Chmielowski,
Blemmjowie,
Chińska Republika Ludowa,
Cyklop,
Encyklopedia,
Język (mowa),
Japonia,
Oświecenie (okres),
Pliniusz Starszy,
Polska,
Polska w czasach saskich,
Polskie encyklopedie,
Smok,
Starożytność,
Zbiór potrzebniejszych wiadomości,
Blemmjowie (
łac. Blemmyes) to
mitologiczni ludzie bez głowy, z oczami, ustami i nosem na klatce piersiowej. Informacje o nich znajdują się w Historii Naturalnej
Pliniusza Starszego, a także w
Nowych Atenach Benedykta Chmielowskiego, choć ten ostatni autor wątpi w ich istnienie. Bezgłowe istoty lokowano najczęściej w
Afryce lub w
Indiach. Nazwa Blemmyes pochodzi prawdopodobnie z
hebrajskiego, gdzie בלי מובו ma oznaczać bez mózgu.
Anegdota (
gr. anekdota – nieopublikowane) – krótka forma literacka, zawierające prawdziwe lub zmyślone opowiadanie o zdarzeniu z życia znanej postaci, żyjącej lub historycznej, lub z życia określonego środowiska czy grupy społecznej. Anegdota ma wydźwięk humorystyczny, może jednak zawierać również pierwiastki dydaktyczne. Charakterystyczną cechą gatunku jest wyraziste zakończenie i obecność niespodziewanej
pointy. Anegdoty mogą być fragmentami większych utworów literackich, np. wspomnień, listów i biografii. W średniowieczu często stanowiły część kazań.
Konferansjer (fr. conférencier) - osoba prowadząca przedstawienie, zapowiadająca poszczególne punkty programu, nadająca kształt widowiskom artystycznym o charakterze estradowym. Zadaniem konferansjera jest przedstawianie artystów, przygotowanie publiczności na ich występ, urozmaicanie przedstawień
anegdotami i
dowcipami.
Apoftegmata – zbiór 23
anegdot i
facecji Jana Kochanowskiego, opublikowanych po śmierci poety we Fragmentach albo pozostałych pismach nakładem krakowskiej
Drukarni Łazarzowej w 1590 r.
Śmieszne miłości – zbiór siedmiu
anegdot, autorstwa
Milana Kundery, po raz pierwszy opublikowany w
1970 roku. Przedstawiają specyficzny rodzaj
poczucia humoru, prezentowany przez pisarza. Łączy w nim sytuacje tragiczne z komicznymi.
Raptularz (
łac. raptularius, od raptus – porwanie, gwałtowne zabranie czegoś) – rodzaj
brudnopisu czy notatnika, który dawniej służył do zapisywania różnych bieżących spraw, np. domowych, finansowych, urzędowych. Określeniem tym nazywano także spis myśli,
wierszy czy zasłyszanych
anegdot.
Zbiór potrzebniejszych wiadomości – druga po
Nowych Atenach Benedykta Chmielowskiego polska encyklopedia, napisana przez
Ignacego Krasickiego, a wydana po raz pierwszy w
1781 roku nakładem
Michaela Grölla w
Warszawie.
Parafia św. Brata Alberta w Busku-Zdroju – została powołana do istnienia
20 grudnia 1983 r. dekretem ordynariusza diecezji kieleckiej, ks. biskupa dr
Stanisława Szymeckiego. Patronem parafii został, wówczas błogosławiony,
Brat Albert – Adam Chmielowski. Proboszczem ks. biskup mianował ks. kanonika Franciszka Beraka.
Benon —
imię męskie, powstałe jako zdrobnienie Bennon od
germańskiego Bernhard (
Bernard). W Polsce jest to prawdopodobnie skrót Bień od
imienia Benedykt.
Piotr Chmielowski (ur.
9 lutego 1848 w Zawadyńcach na
Podolu, zm.
22 kwietnia 1904 we
Lwowie), polski historyk literatury, profesor
Uniwersytetu Lwowskiego. Ojciec
Janusza Chmielowskiego.
Audycja podzwrotnikowa –
audycja muzyczna
Wojciecha Cejrowskiego, nadawana od stycznia
2007 roku przez
Program III Polskiego Radia („Trójkę”) w soboty między godziną 11 a 12. Cejrowski w swoim programie opowiada przede wszystkim o piosenkach
muzyki latynoamerykańskiej, a także opowiada historie i
anegdoty ze swoich podróży. Obecnie, w związku z powrotem na antenę
Marka Niedźwieckiego emisja programu została do marca
2010 tymczasowo zawieszona.
Kalendarz i klepsydra – utwór
prozatorski Tadeusza Konwickiego, opublikowany w kwietniu
1976 r. Zawierał refleksje pisarza na temat współczesnej literatury, czasów
stalinizmu,
Wileńszczyzny, kondycji ówczesnej i dawnej literatury,
anegdoty z życia towarzyskiego i literackiego, portrety prywatne ludzi kultury, uwagi dotyczące własnej twórczości, sylwetkę kota Iwana (który pojawił się później w książce dla dzieci Dlaczego kot jest kotem? autorstwa Konwickiego, z ilustracjami jego żony, Danuty), relacje z podróży do Chin i Ameryki, recenzje filmów i książek.
Pan raczy żartować, panie Feynman! jest zbiorem wspomnień
noblisty w dziedzinie
fizyki,
Richarda Feynmana. Ukazuje on bardziej ludzką stronę tego wielkiego
fizyka za pomocą osobistych i w większości humorystycznych
anegdot. W książce Feynman opisuje tajniki otwierania
sejfów, wizyty w barach
topless, a także poważne tematy, jak prace nad
bombą atomową i śmierć jego pierwszej żony Arline Greenbaum na
gruźlicę.
Benedykt -
imię męskie pochodzenia
łacińskiego. Wywodzi się od słowa benedictus, oznaczającego "tego, o którym się dobrze mówi"; "tego, któremu się dobrze życzy". Używane od czasów
Benedykta z Nursji, założyciela
opactwa benedyktyńskiego na
Monte Cassino.
Hit Dekady – program rozrywkowy, emitowany w
TVP 2 od
marca 2010, w
sobotę o godz. 20.10. W każdym odcinku prezentowane są hity innego
dziesięciolecia -
przedmioty,
zjawiska, które w szczególny sposób kojarzą się z daną
dekadą. Z pięciu hitów zaproponowanych widzowie w studio wybierają jeden. Do programu zapraszani są goście którzy mówią
anegdoty i
wspomnienia , oraz prezentowane są najbardziej charakterystyczne dla dekady
utwory, często w nowych wykonaniach.
Hit dekady – program rozrywkowy, emitowany w
TVP 2 od
marca 2010, w
sobotę o godz. 20.10. W każdym odcinku prezentowane są hity innego
dziesięciolecia -
przedmioty,
zjawiska, które w szczególny sposób kojarzą się z daną
dekadą. Z pięciu hitów zaproponowanych widzowie w studio wybierają jeden. Do programu zapraszani są goście, którzy mówią
anegdoty i
wspomnienia, oraz prezentowane są najbardziej charakterystyczne dla dekady
utwory, często w nowych wykonaniach.
Benedykt XVI w dniach 12 - 15 września 2008 odwiedził Francję, by wziąć udział w obchodach 150. rocznicy Objawień Maryjnych w
Lourdes. Papież pierwszy dzień pielgrzymki spędził w
Paryżu.
Fanon - dodatkowa chusta, w formie okrągłego kołnierza, który uzupełnia
humerał papieski. Przeznaczony tylko dla papieża. Ostatnim papieżem, który używał fanonu był
Benedykt XVI.
Pozytywizm warszawski – prąd umysłowy oraz ruch społeczny rozwijający się w
Polsce po klęsce
powstania styczniowego. Jako koncepcję światopoglądową przyjął założenia
pozytywizmu. Głównym ośrodkiem kształtowania się ideologii pozytywizmu warszawskiego w Polsce była
Warszawa (stąd nazwa), do twórców zaś należeli m.in.:
Aleksander Świętochowski,
Bolesław Prus,
Piotr Chmielowski,
Julian Ochorowicz.
Benedykt Joachim Chmielowski
herbu Nałęcz (ur.
20 marca 1700 w
Łucku, zm.
7 kwietnia 1763 w
Firlejowie) –
polski ksiądz katolicki,
kanonik kijowski,
pisarz dewocyjny, autor
Nowych Aten, pierwszej polskiej
encyklopedii (
1754–
1764).
Medal
Św. Brata Alberta - wyróżnienie ustanowione w 1997 roku. Corocznie przyznaje go Kapituła ludziom szczególnie zasłużonym w niesieniu pomocy osobom niepełnosprawnym.
Adam Hilary Bernard Chmielowski h.
Jastrzębiec, znany jako święty Albert Chmielowski oraz święty Brat Albert (ur.
20 sierpnia 1845 r. w
Igołomii k.
Krakowa, zm.
25 grudnia 1916 r. w
Krakowie) – polski zakonnik, założyciel zgromadzenia albertynów, powstaniec
styczniowy, artysta,
malarz,
święty Kościoła katolickiego. Znany z pełnej poświęcenia pracy dla biednych i bezdomnych.