Nubia

Nubia - kraina historyczna znajdująca się w północno-wschodniej Afryce, w południowym Egipcie i północnym Sudanie. Zajmuje środkowy bieg Nilu pomiędzy Asuanem a Chartumem (między VI a I kataraktą). W starożytności zwana Kusz, zamieszkana była przez lud spokrewniony z Egipcjanami, który w połowie II tysiąclecia p.n.e. uległ wymieszaniu z napływającymi od południa plemionami.

Kerma (z gr.; arab. Karma an-Nuzul) - starożytne miasto nubijskie znajdujące się w środkowym biegu Nilu, nieco powyżej III Katarakty w dzisiejszym Sudanie. W starożytności była to stolica i siedziba władców państwa Kerma, ważny punkt na szlaku handlowym z północny na południe, przez Egipcjan nazywany był "Murami Amenemhata". Miasto zniszczył faraon Totmes I, który podporządkował sobie Nubię i Kusz i rozszerzył Egipt aż do IV Katarakty.

Hatti (Ha-at-ti) - nazwa krainy historycznej z epoki brązu zamieszkanej przez lud Hatti (czasem zwany Protohetytami lub Hatytami) w okresie od trzeciego tysiąclecia p.n.e. do drugiego tysiąclecia p.n.e., później wyparci przez Hetytów. Stolicą w obu okresach było miasto Hattusa, którego ruiny znajdują się obecnie w północno-centralnej Turcji.

Amara – starożytne egipskie miasto w Nubii, na terenie obecnego północnego Sudanu, ok. 400 km na południe od egipskiego Asuanu. Położone pomiędzy II a III kataraktą. Rozróżnia się Amara Zachodnie i Amara Wschodnie, odpowiednio na zachodniej i wschodniej stronie Nilu.

Języki nilo-saharyskie – grupa języków używanych przez około 11 milionów ludzi w Afryce, głównie na terytorium Czadu i w górnym dorzeczu Nilu, a także w Sudanie na terenach historycznej Nubii.

Lugenda – rzeka w północnym Mozambiku, przepływająca przez prowincję Niassa. Rzeka wypływa z północnej części jeziora Amaramba i płynie w kierunku północno-wschodnim aż do ujścia, znajdującego się na rzece Rovuma, w pobliżu wsi Negomano. Rzeka liczy ok. 650 km długości.

Jonglei (d. arab. جونقلي – Dżunkali) to stan w Sudanie Południowym, w północno-wschodniej Afryce. Populacja stanu wynosi 1358602 osób (dane wg spisu z 2008 roku). Stolicą jest miasto Bur w hrabstwie Būr South na południu stanu. Mapa nie odzwierciedla nowego (wymienionego poniżej) podziału administracyjnego.

Alara - władca kuszycki około 780 - 760 p.n.e.. Pierwszy potwierdzony w źródłach historycznych króla Kusz. Zjednoczył górną Nubię i ustanowił stolice w Napacie.

Sipylos – góra w starożytnej Lidii (obecnie Turcja) znajdująca się pomiędzy dolnym biegiem rzeki Hermos (obecnie Gediz) i północno-wschodnim wybrzeżem Zatoki Smyrneńskiej (Izmir Körfezi).

Zaćmienie Słońca z 12 października 1996 widoczne było jako zaćmienie częściowe w całej Europie, w Afryce Północnej, na Grenlandii i w północno-wschodniej Kanadzie. W miejscu największego zaćmienia - na północnych krańcach Półwyspu Skandynawskiego - Księżyc zakrywał ponad 75% tarczy słonecznej. Na terytorium Polski przesłonięciu uległo ponad 60% tarczy Słońca.

Marmaryka (łac. Marmarica) - kraina historyczno-geograficzna w Afryce Północnej na wybrzeżu Morza Śródziemnego, na północnym zachodzie Egiptu i północnym wschodzie Libii. Nazwa krainy, którą nadali Rzymianie, pochodzi od berberskiego plemienia Marmarydów. Marmaryka i sąsiednia Cyrenajka były głównym teatrem działań wojennych w czasie II wojny światowej w Afryce.

Zaćmienie Słońca z 12 października 1996 widoczne było jako zaćmienie częściowe w całej Europie, w Afryce Północnej, na Grenlandii i w północno-wschodniej Kanadzie. W miejscu największego zaćmienia - na północnych krańcach Półwyspu Skandynawskiego - Księżyc zakrywał ponad 75% tarczy słonecznej. Na terytorium Polski przesłonięciu uległo ponad 60% tarczy Słońca.

Datowanie sotisowe leży u podstaw tradycyjnej chronologii starożytnego Egiptu, gdyż jest jedyną metodą pozwalającą na możliwie precyzyjne umiejscowienie w czasie królów egipskich rządzących w II tysiącleciu przed Chrystusem. Jako że praktycznie cała chronologia starożytna tego okresu (dla państw Żyznego Półksiężyca oraz basenu Morza Śródziemnego) opiera się na chronologii egipskiej można stwierdzić, iż cała chronologia starożytna II tysiąclecia p.n.e. została opracowana pośrednio przy użyciu datowania sotisowego. Daty uzyskane tą metodą mają oczywiście wpływ także na chronologię 2. połowy III tysiąclecia p.n.e. oraz 1. połowy I tysiąclecia p.n.e.

Bączanka – potok, lewy dopływ Homerki. Cała jego zlewnia znajduje się w Paśmie Jaworzyny Beskidu Sądeckiego. Najwyżej położone, na wysokości około 750 m źródła znajdują się w północnych stokach Ostrej, skąd Bączanka spływa w północnym kierunku. Drugi, dłuższy, ale mający niżej położone źródła (na wysokości 742 m) potok spływa spod polany Wilcze Doły w północno-zachodnim, a niżej północno-wschodnim kierunku. Trzeci ciek Bączanki ma źródła na wysokości 720 m na północno-wschodnich stokach Ostrej na osiedlu Koci Rynek. Te trzy potoki Bączanki płyną głębokimi dolinami rozcinającymi północne stoki Ostrej na trzy grzbiety.

Kasyci, lud o niezidentyfikowanym pochodzeniu, napływali do południowej Mezopotamii z gór Zagros od przełomu III i II tysiąclecia p.n.e. W połowie II tysiąclecia p.n.e. założyli dynastię i panowali w Babilonii przez około 400 lat. Prawdopodobnie początkowo posiadali własny panteon, jednak ulegli asymilacji i przejęli miejscową religię, zachowując nieznaczną odrębność kulturową.

Semna (Semne) – miasto w południowym Egipcie, leżące na południowy zachód od jeziora Nasera, pomiędzy I a III kataraktą. Liczba mieszkańców: do 10 000 osób.

Tymfaja (gr.: Τυμφαία, Tymphaίa) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii na południe od rzeki Haliakmon, zamieszkałe przez plemię Tymfajów (gr.: Τυμφαίοι, Tymphaίoi), graniczące z Parauają na północnym zachodzie, Orestis na północy, Elimeją na północnym wschodzie oraz Perrajbią na wschodzie.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja