Obodryci

Obodryci, Obodrzycy, Obodrzyce to grupa plemion słowiańskich należąca do Słowian połabskich. Do grupy tej zaliczano: Obodrzyców właściwych (Reregów), Połabian, Wagrów, Warnów, Glinian, Bytyńców, Smolińców, Morzyczan.

Związek obodrycki – grupa-związek słowiańskich plemion połabskich. Założycielami związku na przełomie VIII i IX wieku były plemiona Obodrzyckie: Obodrzyce właściwi, Połabianie, Wagrowie i Warnowie.

Bytyńcy, Byteńcy, Beteńcy - wg. Geografa Bawarskiego Bethenici, w Chronicon Moissiacense zaś Bethenzi - plemię słowiańskie z grupy plemion połabskich. Należało do Związku obodryckiego. Zamieszkiwało wschodni brzeg dolnej Łaby, tereny obecnejMeklemburgii. Sąsiadowało od północy z Glinianami, od południa ze Smolińcami. W źródłach historycznych pojawia się w 811 w związku z wyprawą Karola Wielkiego. Podbite w IX -X wieku. Po raz ostatni wymienione w Geografie Bawarskim w IX wieku.

Wieleci, Wilcy, Lucice, Lutycy to grupa plemienna Słowian połabskich, zamieszkujących od VI wieku tereny między dolną Odrą a Łabą, wywodząca się z Pomorza Przedodrzańskiego. W źródłach pisanych za czasów Karola Wielkiego nazywani również: Wiltzi, Vultzi, Welatabowie. Wieleci obok Obodrzyców i Serbów należeli do Słowian zachodnich. Geograf Bawarski podaje, że na ziemiach Wieletów znajdowało się 95 grodów.

Wieleci, Wieletowie, Wilcy, Lucice, Lutycy – grupa plemienna Słowian połabskich, zamieszkujących od VI wieku tereny między dolną Odrą a Łabą, wywodząca się z Pomorza Przedodrzańskiego. W źródłach pisanych za czasów Karola Wielkiego nazywani również: Wiltzi, Vultzi, Welatabowie. Wieleci obok Obodrzyców i Serbów należeli do Słowian zachodnich. Geograf Bawarski podaje, że na ziemiach Wieletów znajdowało się 95 grodów.

Plemiona łużyckie – grupa plemion słowiańskich, która obok plemion czeskich i plemion lechickich wchodziła w skład plemion zachodniosłowiańskich.

Omówione w tym artykule języki to języki sztuczne, których twórcy oparli się na językach słowiańskich. Języki te łączy w zasadzie jedynie określenie ich przez autorów jako należących do języków północnosłowiańskich, fikcyjnej grupy języków słowiańskich. Tej fikcyjnej grupy języków północnosłowiańskich nie należy mylić z rzeczywiście istniejącą grupą języków północnosłowiańskich.

Bitwa nad rzeką Reknicą - bitwa pomiędzy wojskami słowiańskimi a siłami wschodniofrankijskiego (niemieckiego) króla Ottona I, która miała miejsce przypuszczalnie w pobliżu dzisiejszej miejscowości Pantlitz koło Ribnitz-Damgarten 16 października 955 roku. Według meklemburskiego historyka Wilhelma Gottlieba Beyera pole bitwy znajdowało się w rejonie położonym pomiędzy Plauer See oraz Lenzer Reke. Bitwa zakończyła się porażką wojsk słowiańskich Obodrytów dowodzonych przez Stoigniewa. Po bitwie nastąpił trwający blisko 30 lat okres pokoju ze Słowianami zakończony wybuchem wielkiego powstania Słowian połabskich w 983 roku.

Związek obodrycki – grupa-związek słowiańskich plemion połabskich. Założycielami związku na przełomie VIII i IX wieku były plemiona Obodrzyckie: Obodrzyce właściwi, Połabianie, Wagrowie i Warnowie.

Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich lub grupa bułgarsko-macedońska - grupa dwóch blisko spokrewnionych ze sobą języków południowosłowiańskich, którą stanowią język bułgarski i macedońskiego. Stoi ona w opozycji do grupy zachodniej, którą stanowią języki diasystemu serbsko-chorwackiego i język słoweński. Grupa ta posiada nie tylko swoiste cechy słowiańskie, ale też takie, które powstały pod wpływem języków niesłowiańskich, co tłumaczone jest sąsiedztwem tych języków również z niesłowiańskimi językami Bałkanów, należą zatem do tzw. bałkańskiej ligi językowej.

Hrabstwo Schwerina – niemieckie hrabstwo założone w 1160 roku po podbiciu Słowian połabskich z plemienia Obodrytów i zdobyciu ich zamku Skwierzyn przez Henryka Lwa. Przekazane pod panowanie Guncelinowi I, który konsolidował swoją władzę na tych terenach przez kolejne lata. W 1357 weszło w skład ziem Wielkiego Księstwa Meklemburgii.

Gadczanie – jedno z południowo-słowiańskich plemion tworzących obok Obodrytów i Morawian bałkańskich: Duklan, Narentan, Timoczan, Trawunian, Zahlumian przyszłą Chorwację i Serbię.

Grupa zachodnia języków południowosłowiańskich lub grupa serbochorwacko-słoweńska - podgrupa języków południowosłowiańskich, którą stanowią język słoweński i języki powstałe na bazie języka serbsko-chorwackiego. Stoi w opozycji do grupy wschodniej, którą tworzą języki bułgarski i macedoński.

Chutycy, Chutyzi - średniowieczne plemię słowiańskie należące do grupy plemion serbsko-połabskich. Na południu sąsiadujące z plemionami: Pliśni, Puonzów; na północy z plemionami: Susłów, Nieleciców i Nudziców. Byli najsłabszym plemieniem w Polsce.

Języki słowiańskie – grupa języków w obrębie rodziny języków indoeuropejskich (podrodzina bałtosłowiańska). Składa się z trzech zespołów językowych: zachodnio-, wschodnio- i południowosłowiańskiego. Najstarsze zachowane manuskrypty z tekstami słowiańskimi pochodzą z X wieku. Do zapisu języków słowiańskich używane są lub były alfabety: głagolicki, cyrylicki i łaciński (w niewielkim zakresie również arabski). Wywodzą się z języka prasłowiańskiego używanego przez dawnych Słowian, który uległ ostatecznemu rozbiciu na dialekty regionalne w wyniku ekspansji Słowian na Bałkany w VI wieku naszej ery.

Opolanie – plemię słowiańskie należące do Słowian zachodnich. Zamieszkiwało tereny nad górną Odrą, głównym ich grodem było Opole. Wzmiankowani w poł. X w. w tzw. Geografie Bawarskim. Wymieniani wśród 6 innych plemion śląskich, obok Dziadoszan, Ślężan, Gołęszyców, Bobrzan, Trzebowian i Głupczyców.

Zachodniosłowiański Związek Wyznaniowy "Słowiańska Wiara" – rodzimowierczy związek wyznaniowy, nawiązujący do etnicznych, przedchrześcijańskich wierzeń Słowian (wyznający rodzimowierstwo słowiańskie). Decyzją Ministra Spraw Wewnętrzych i Administracji z dnia 9 października 2009 roku, związek został wpisany do Rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych pod numerem 172. Siedzibą związku jest miasto Opole. Pod obecną nazwą wymieniony po raz pierwszy w 2006 r. we Wrocławiu, w głównej mierze w wyniku wyodrębnienia się części członków z lokalnej grupy Rodzimej Wiary oraz scalenia się kilku innych miejscowych, niezależnych, nieformalnych grup rodzimowierczych.

Książę Obodrzyców był nie tylko władcą plemienia Obodrytów, lecz także stał na czele Związku obodryckiego, będąc de facto politycznym władcą północnego Połabia.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja