Palisada

Palisada, ostrokół, częstokół – to ogrodzenie z drewnianych, ostro zakończonych pali, wbitych jeden przy drugim używane jako defensywna struktura. Jest jedną z prymitywnych konstrukcji obronnych, wykorzystywanych nieprzerwanie do XIX w. W średniowieczu palisady były stosowane w obronie grodów. W warunkach ustabilizowanych frontów lub w wypadku obrony wąskich przejść odgrywały rolę fortyfikacyjnej zapory przeciwpiechotnej, niekiedy wyposażonej w strzelnice. Łatwa w konstrukcji, tania, ale podatna na ogień i raczej nietrwała palisada szczególnie często służyła jako tymczasowe zabezpieczenie lub element fortyfikacji polowych. Palisady wykonywano jako pojedyncze, podwójne (palanki) lub wieloszeregowe. Typowa konstrukcja palisady składa się z małych lub średnich pni drzew wyrównanych pionowo, bez rozmieszczania po środku. Pnie są naostrzone i są czasem wzmacniane dodatkową konstrukcją. Wysokość palisady może sięgać od kilku stóp do prawie dziesięciu. Jako defensywna struktura, palisady często zostały użyte w połączeniu z robotami ziemnymi. Palisady były doskonałą opcją dla małych fortów lub innych doraźnie zbudowanych fortyfikacji. Palisady były budowane bardzo chętnie w pobliżu lasów, ponieważ budowało się je szybko i z łatwo dostępnego budulca. Okazały się one efektywną ochroną podczas ówczesnych konfliktów i były efektywnym środkiem zapobiegającym małym siłom. Jakkolwiek z powodu ich drewnianej konstrukcji były bardzo wrażliwe na bronie oblężnicze. Zarówno Grecy jak i Rzymianie stawiali palisady, by chronić wojskowe obozy.

Baszta Czarownic w Słupsku - jest basztą starego, wybudowanego w okresie od początku XIVw. do połowy XVw. obwarowania miasta, które powstało w miejscu wzmiankowanej już w 1325 roku występującej tu palisady.

Turbulizatory są to urządzenie służące do poprawy opływu skrzydła lub innej części statku powietrznego, poprzez generacje wiru (zturbulizowanie) w warstwie przyściennej zapobiegają lub opóźniają jej oderwanie. Umieszczone są zwykle na górnej powierzchni skrzydła, w postaci palisady rozciągającej się wzdłuż rozpiętości, najczęściej przed lotkami celem zapewnienia sprawności ich działania.

Stare Miasto – najstarszy, historyczny obszar Mrągowa, otoczony wodami jeziora Czos (od wschodu), Magistrackiego Małego (od południa) i nie istniejącego już jeziora Magistrackiego Dużego (od zachodu). Przestrzeń między jeziorami zamykały kanały, które pełniły funkcje fosy miejskiej. Fortyfikacje miejskie posiadały również wały ziemne i palisady. Centralnym punktem Starego Miasta jest plac Michała Kajki (dawny Duży Rynek).

Wał - w fortyfikacji budowla ziemna w kształcie podłużnego usypiska o różnym profilu, wzniesiona sztucznie z ziemi, kamieni, piasku itp, lub powstała w wyniku działania sił przyrody. Wał wykorzystywano w celu osłony obiektu chronionego przed ostrzałem wroga oraz umożliwienia, obrony fortyfikacji przed wrogiem. Kształt poprzeczny wału, wysokość, długość i szerokość wynosiły od kilku do kilkudziesięciu metrów i uzależnione były od warunków geotechnicznych terenu i typu chronionego obiektu. Najczęściej spotykanym przekrojem poprzecznym wału jest przekrój trapezowy i owalny. Często wały wzmacniane były murami, palisadami itp. W średniowieczu wały budowane były dla ochrony grodzisk. W zależności od spełnianego zadania w założeniu fortyfikacyjnym wał nosi różne określenia np.

Konstrukcja sochowa, więźba sochowo-ślemieniowa - rodzaj drewnianej konstrukcji dachów. Konstrukcja składała się z wbitych w ziemię soch, czyli drewnianych słupków z rozwidleniem u góry. Na rozwidleniu opierano ślemię, czyli poziomą belkę. Na ślemieniu mocowano żerdzie, tzw. kluczyny, drugi koniec żerdzi opierał się o belkę wieńczącą ścianę (oczep). Żerdzie układane były w płaszczyźnie połaci dachowej. Dach kryto strzechą. Ściany budynku wykonywane były najczęściej jako wieńcowe.

Tuckabatchee – w XVIII i XIX w. jedno z sześciu głównych miast konfederacji plemiennej Krików, niekiedy określane jako jej stolica. Położone było w pobliżu rzeki Tallapoosa na terenach obecnego hrabstwa Elmore w stanie Alabama. Miasto obwarowane było palisadą z pni drzew. Oprócz zwykłych wigwamów posiadało domy wzniesione na wielkich kopcach usypanych z ziemi, przypominających piramidy.

Rozpórka – w technice: element dystansowy, "rozpierający", mający za zadanie utrzymywanie innych elementów konstrukcji w pewnej odległości od siebie, zwykle usztywniający konstrukcję.

Plaustrum, rodzaj wozu używanego w okresie Republiki Rzymskiej i Cesarstwa rzymskiego. Konstrukcja składała się z płyty drewnianej umieszczonej na osiach kół. Pełne koła obracały się razem z osiami. Była to jedna z najprostszych konstrukcji, używana najczęściej do prac polowych, czasami do transportu ciężkiego w miastach. W czasach późniejszych na bazie plaustrum zbudowany został pilentum używany jako wóz w trakcie obrzędów religijnych.

Pylonowa stacja metra - rodzaj konstrukcji stacji metra, gdzie hala peronowa składa się z trzech tuneli (centralny i dwa boczne z peronami), rozgraniczonych masywnymi kolumnami (pylonami). Pomiędzy nimi znajdują się przejścia umożliwiające poruszanie się po peronie wyspowym (charakterystycznym dla tej konstrukcji). Stacje takie są preferowane w przypadku trudnych warunków geologicznych, ponieważ niezwykle dobrze zachowują się pod działaniem dużych sił. Jednakże ograniczona liczba przejść między pylonami ogranicza przepustowość.

Klemm Kl 35 – niemiecki samolot sportowy i szkoleniowy, opracowany jako następca Kl 25. Konstrukcja Klemm Leichtflugzeugbau Gmbh oparta była na tym samym pojedynczym silniku i dolnopłatowej konstrukcji skrzydeł, co wcześniejsze maszyny, jednak zasadniczą cechą odróżniającą ten model było zastosowanie konstrukcji wzorowanej na odwróconych skrzydłach mewy.

HMS Nautilus – doświadczalny okręt podwodny zamówiony przez Royal Navy w 1913. Zaprojektowany w zakładach Vickersa „Nautilus” był największym okrętem podwodnym Royal Navy ze wszystkich dotychczasowo zbudowanych, był prawie dwa razy większy od innych ówczesnych konstrukcji. „Nautilus” został zaprojektowany jako „pełnomorski” (ocean-going) okręt podwodny o dużej dzielności morskiej nawet w trudnych warunkach pogodowych. Miał także spełniać założenia tzw. fleet submarine – okrętu podwodnego współpracującego z głównymi siłami floty. Z powodu wybuchu I wojny światowej prace nad okrętem zakończono dopiero w 1917 i nie wziął on udziału w działaniach wojennych.

Vis-à-vis to typ nadwozia o bardzo prostej konstrukcji, prawie zawsze z odkrywanym dachem. Pasażerowie siedzą twarzami do siebie. Jako pojęcie - naprzeciw, naprzeciwko.

Cięgno sprężające – element konstrukcji sprężonej służący do realizacji siły sprężającej, pracujący tylko na rozciąganie. Cięgno sprężające wykonane jest ze stali o wytrzymałości na rozciąganie rzędu 1800 MPa, włókien szklanych lub włókien aramidowych o wytrzymałości na rozciąganie powyżej 3000 MPa. W zależności od przyjętej technologii jako cięgien używa się:

Konstrukcja strunobetonowa, strunobeton – rodzaj żelbetowej konstrukcji sprężonej charakteryzującej się naciągiem cięgna sprężającego przed zabiegiem betonowania oraz przekazaniem siły sprężającej z cięgna na beton przez przyczepność. Polska nazwa technologii pochodzi od zarzuconego już w praktyce stosowania jako cięgien stosunkowo cienkich (do 3 mm) drutów. Obecnie do sprężania konstrukcji strunobetonowych stosuje się sploty wielodrutowe oraz pręty sprężające.

Konstruktor - osoba, najczęściej inżynier, zajmująca się projektowaniem maszyn, urządzeń, konstrukcji, budynków, instalacji przemysłowych lub innych obiektów inżynierskich, jak również sporządzaniem modeli konstrukcji i ich badaniem. Jest to człowiek wykonujący wszelką dokumentację rysunkową w 2 lub 3D.

Hornwerk - element fortyfikacji nowożytnych. Składał się z dwóch półbastionów połączonych kurtyną, które to półbastiony były połączone długim bokiem z frontem bastionów głównej fortyfikacji. Był używany do poszerzenia obszaru warownego na określonym kierunku, tak aby uniemożliwić oblegającym zajęcie wyżej położonych pozycji względem fortyfikacji głównej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja