Paekche – jedno ze starożytnych państw leżących na terenie dzisiejszej
Korei. Królestwo założył w
18 p.n.e. Onjo, syn Dongmyeonga, założyciela królestwa
Koguryŏ. W
660 roku zostało podbite przez
Silla.
Silla była jednym z
Trzech Królestw Korei dawnej
Korei. w
VII w. Silla podbiła pozostałe królestwa:
Paekche w
660 roku oraz
Koguryŏ w
668. Okres po podbiciu czasem nazywany jest przez historyków Zjednoczoną Sillą.
Koguryŏ, znane także jako Goguryeo (
37 p.n.e. -
668) było starożytnym imperium obejmującym terytoria dzisiejszej
Mandżurii i północnej części
Półwyspu Koreańskiego. Razem z
Paekche i
Sillą tworzyło
Trzy Królestwa Korei.
Trzema Królestwami Korei zwano królestwa
Koguryŏ,
Paekche i
Silla, które zajmowały tereny
Półwyspu Koreańskiego i
Mandżurii między
I wiekiem p.n.e. a
VII wiekiem n.e. Przed okresem Trzech Królestw i podczas jego trwania istniały też mniejsze królestwa i państwa plemienne, takie jak Kaya,
Tongye,
Okchŏ,
Puyŏ, Usan, Tamna i inne. Nazwa "Samguk" lub "Trzy Królestwa" pojawia się w tytułach klasycznych dzieł koreańskiej literatury
Samguk Sagi i
Samguk Yusa.
Onjo - pierwszy władca
koreańskiego państwa
Paekche (18 p.n.e. - 29 n.e.). Syn Ko Chumonga, brat Piryu. Według tradycji założył pierwszą stolicę królestwa, Wiryesong, doprowadził również do powiększenia swego władztwa o przyległe tereny. Nadał także założonej przez siebie dynastii nazwę Puyo, upamiętniając w ten sposób kraj, z którego pochodził jego ojciec.
Król Koguryŏ Yuri (?? p.n.e. – 18 n.e.) był drugim królem
Koguryŏ, największego spośród
Trzech Królestw Korei. Panował w latach 19 r. p.n.e. – 18. Był najstarszym synem założyciela państwa króla
Dongmyeonga. O jego życiu wiemy głównie z koreańskich kronik
Samguk Sagi i
Samguk Yusa.
Bunseo lub Punsǒ (ur. ?, zm.
304), dziesiąty władca państwa
Paekche, jednego z
Trzech Królestw Korei, najstarszy syn dziewiątego władcy królestwa, Chaekgye. Panował w latach
298–
304. Kontynuował wojnę przeciwko
chińskiej komandorii Lelang, w czasie której zginął jego ojciec.
Król Koguryŏ Mobon (30 – 53) był piątym królem
Koguryŏ, największego spośród
Trzech Królestw Korei. Panował w latach 48 – 53. Był synem trzeciego króla
Daemusina. Tak jak w przypadku innych władców Koguryŏ o informacje o jego panowaniu czerpiemy głównie z
Samguk Sagi i
Samguk Yusa.
Król Koguryŏ Minjung (? – 48) – czwarty król
Koguryŏ, największego spośród
Trzech Królestw Korei. Panował w latach 44-48. Był piątym synem drugiego władcy króla
Yuriego. Informacje o jego życiu pochodzą głównie z koreańskich kronik
Samguk Sagi i
Samguk Yusa.
Okchŏ było małym państwem plemiennym powstałym na ziemiach wybrzeża
Morza Japońskiego. Zajmowało teren dzisiejszej prowincji Hamgyŏng dzisiejszej
Korei Północnej, od południa granicząc z innym małym państwem
Tongye. Założone było na terenie administrowanym przez chiński Lintun a poprzednio okupowanym przez lud Imdun. Oba państwa Okchŏ oraz Tongye zostały w późniejszym okresie wchłonięte przez
Koguryŏ.
Król Koguryŏ Daemusin (4 – 44) był trzecim królem
Koguryŏ, największego spośród
Trzech Królestw Korei. Panował w latach 18 – 44. Był trzecim synem drugiego władcy króla
Yuriego. Informacje dotyczące jego panowania czerpiemy głównie z koreańskich kronik
Samguk Sagi i
Samguk Yusa.
Król Koguryŏ Dongmyeong
kor. 東明聖王 (58 p.n.e. - 19 p.n.e.), znany także jako Jumong był założycielem Królestwa
Koguryŏ, największego spośród
Trzech Królestw Korei. W steli króla Gwanggaeto jest wymieniony jako Chumo-wang (król Chumo).
Samguk Sagi i
Samguk Yusa określają go jako Go Jumonga. Samguk Sagi dodaje, że był on znany także jako Chumo lub Sangae.
Ida z Bernicji (data urodzenia nieznana; zm. ok.
559) – pierwszy znany król
anglosaskiego królestwa Bernicji, rządzący od 547 do śmierci ok. 559 roku. Niewiele wiadomo o jego życiu, ale uważany jest za założyciela
dynastii, która władała pograniczem dzisiejszej Anglii i Szkocji i ostatecznie założyła potężne
królestwo Nortumbrii.
Początki obecności żydów w Indiach sięgają czasów starożytnych. Są oni tam obecni do dziś i stanowią mniej niż pół procent populacji. Trudno jednak dokładnie określić ich liczebność, ponieważ poszczególne gminy żydowskie bardzo się między sobą różnią i mają różne pochodzenie. Niektórzy przybyli do Indii w czasach królestwa Judei, inni uważają się za potomków jednego z dziesięciu zaginionych plemion izraelskich, które odłączyły się pod wodzą Jeroboamaa od Judy i założyły królestwo Izrael, a potem zostały uprowadzone w niewolę przez Asyryjczyków. Połowa populacji indyjskich żydów zamieszkuje Manipur i Mizoram, a kolejna ćwierć - Mumbaj.