Linki:
Święty Ambroży,
Alfred Läpple,
Augustyn z Hippony,
Biblia Jerozolimska,
Biblia Paulistów,
Biblia Tysiąclecia,
Biblistyka,
Chrystus i jawnogrzesznica,
Comma Johanneum,
Cudzołóstwo,
Dłuższe zakończenie Ewangelii Marka,
Euzebiusz z Cezarei,
Ewangelia Łukasza,
Ewangelia Hebrajczyków,
Ewangelia Jana,
Faryzeusze,
Henryk Siemiradzki,
Hieronim ze Strydonu,
III wiek,
II wiek,
Jezus Chrystus,
Kanony Euzebiusza,
Kodeks Aleksandryjski,
Kodeks Bezy,
Kodeks Borgiański,
Kodeks Cypryjski,
Kodeks Kampiański,
Kodeks Macedoński,
Kodeks Monachijski,
Kodeks Naniański,
Kodeks Sangalleński 48,
Kodeks Seideliański I,
Kodeks Seideliański II,
Kodeks Synajski,
Kodeks Tischendorfa IV,
Kodeks Waszyngtoński,
Kodeks Watykański,
Lucas Cranach Starszy,
Nowy Testament,
OPZZ,
Papiasz,
Papirus Bodmer II,
Papirus Bodmer XIV-XV,
Perykopa,
Pieter Bruegel (starszy),
Prawo rzymskie,
Prostytucja,
Purpurowy Kodeks Petropolitański,
Rembrandt,
Rodzina Ferrara (f13),
Rodzina Lake'a (f1),
Rufin z Akwilei,
Tora,
Tycjan,
Umlaut,
Pericope adulterae (z łac.), albo Pericopa de Adultera,
Perykopa o kobiecie cudzołożnej – fragment
Ewangelii według św. Jana (J 7,53-8,11) przedstawiający konfrontację pomiędzy
Jezusem a
faryzeuszami i uczonymi w Piśmie.
Diatessaron (z gr. "To Dia Tessaron Euangelion" - "Ewangelia według czterech") jest najsłynniejszym zestawieniem czterech
ewangelii, tzw. harmonią ewangelijną (łac. harmonia evangelica). Oparty jest głównie na
Ewangelii Jana, której materiał przekazuje w ponad 90%. Nie zawiera
Pericope adulterae, opuszcza obie genealogie Jezusa
Mateuszową i
Łukaszową, Józef nigdy nie jest nazywany mężem Marii. Stworzył go
Tacjan Syryjczyk około roku
170 n.e. w Rzymie, w języku greckim. Przełożył go też na język syryjski. W XI wieku Abul Faraj Al Tayyeb przełożył Diatessaron z syryjskiego na arabski.
Rodzina Ferrara, znana też jako Rodzina 13, jest grupą greckich
rękopisów minuskułowych przekazujących tekst
Ewangelii, których daty przypadają na wieki
XI-
XV. Jej cechą charakterystyczną jest to, że
Pericope adulterae umieszcza jest w
Ewangelii Łukasza, a nie w
Ewangelii Jana. Ustalono, że wszystkie one pochodzą z jednego przekazującego Ewangelie
kodeksu majuskułowego, datowanego na
VII wiek. Na czele grupy stoi kodeks minuskułowy 13, przechowywany teraz w
Paryżu.
Sekcje Ammoniusza – podział tekstu czterech Ewangelii na około 1165
perykop umieszczanych na marginesie wielu rękopisów greckich i łacińskich. Dla
Ewangelii Mateusza jest to zazwyczaj 355 perykop, 233 lub 236 dla
Ewangelii Marka, 342 dla
Ewangelii Łukasza i 232 dla
Ewangelii Jana. Liczby te jednak nieznacznie się różnią w poszczególnych rękopisach. W greckich rękopisach numery Sekcji Ammoniusza oddawane były przy pomocy liter alfabetu greckiego, a pod nimi podawano zwykle numery odpowiadających im Kanonów Euzebiusza. We współczesnych krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu numery sekcji podawane są cyframi arabskimi, odniesienia do kanonów Euzebiusza – cyframi rzymskimi.
Perykopa, słowo pochodzące od
greckiego słowa περικοπή (perikope) – odcinek, oznacza fragment
Pisma Świętego przeznaczony do czytania i objaśniania podczas danego
nabożeństwa.
Nikodem (
gr. Νικόδημος) – jeden z dostojników żydowskich,
faryzeusz i członek
Sanhedrynu, który potajemnie spotkał się z
Jezusem i odbył z nim rozmowę opisaną w trzecim rozdziale
Ewangelii Jana. Później stanął w jego obronie przed
sanhedrynem. Po śmierci Jezusa, wraz z
Józefem z Arymatei wziął pod swą pieczę jego zwłoki i zorganizował mu pochówek. Przypisuje mu się również autorstwo jednej z
Ewangelii apokryficznych.
Kodeks Egberta (Codex Egberti, Ewangelistarz Egberta) –
ottoński rękopis, będący zbiorem
perykop. Obecnie przechowywany jest w Bibliotece Miejskiej (niem. Stadtbibliothek) w
Trewirze (Ms. 24).
Dłuższe zakończenie Ewangelii Marka — 12-wierszowe zakończenie
Ewangelii Marka (Mk 16, 9-20), którego pochodzenie od autora Ewangelii podważa część współczesnych badaczy.
Drugi List św. Jana [2 J lub 2 Jan] - księga
Nowego Testamentu przypisywana
św. Janowi Apostołowi, autorowi
Ewangelii Jana, autor podobnie jak w
3. Liście św. Jana nazywa siebie prezbiterem. List skierowany do "Wybranej Pani" - co zapewne oznacza nieznaną nam gminę chrześcijańską. Z 13 wersów 7 znajduje się w
1. Liście św. Jana. List zaleca miłość braterską i przestrzega przed "zwodzicielami" "którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim" (wers 7).
Passio et Mors Domini Nostri Jesu Christi secundum Lucam (Pasja według św. Łukasza) – jedno z najważniejszych dzieł polskiej muzyki
XX wieku, napisane przez
Krzysztofa Pendereckiego w latach
1963-
66, na zamówienie niemieckiej stacji
Westdeutscher Rundfunk. Autor wykorzystał w tej
pasji fragmenty łacińskiego tekstu
Ewangelii Łukasza, a także, w mniejszym stopniu,
Ewangelii Jana oraz
wielkopostnych hymnów,
psalmów i
trenów.
Drugi List św. Jana [2 J lub 2 Jan] - księga
Nowego Testamentu przypisywana
św. Janowi Apostołowi, autorowi
Ewangelii Jana, autor podobnie jak w
3. Liście św. Jana nazywa siebie prezbiterem. List skierowany do "Wybranej Pani" - co zapewne oznacza nieznaną nam gminę chrześcijańską. Z 13 wersów 7 znajduje się w
1. Liście św. Jana. List zaleca miłość braterską i przestrzega przed "zwodzicielami" "którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim" (wers 7).
Dłuższe zakończenie Ewangelii Marka — 12-wierszowe zakończenie
Ewangelii Marka (Mk 16, 9-20), którego pochodzenie od autora Ewangelii podważa część współczesnych badaczy.
Drugi List św. Jana [2 J lub 2 Jan] - księga
Nowego Testamentu przypisywana
św. Janowi Apostołowi, autorowi
Ewangelii Jana, autor podobnie jak w
3. Liście św. Jana nazywa siebie prezbiterem. List skierowany do "Wybranej Pani" - co zapewne oznacza nieznaną nam gminę chrześcijańską. Z 13 wersów 7 znajduje się w
1. Liście św. Jana. List zaleca miłość braterską i przestrzega przed "zwodzicielami" "którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim" (wers 7).
Dłuższe zakończenie Ewangelii Marka — 12-wierszowe zakończenie
Ewangelii Marka (Mk 16, 9-20), którego pochodzenie od autora Ewangelii podważa część współczesnych badaczy.
Ewangelia Dzieciństwa Łacińska (EwDzŁac) lub "Księga o narodzeniu Zbawiciela, i o Maryi, i o położnej" to
apokryf Nowego Testamentu, należący do gatunku
Ewangelii dzieciństwa. Utwór powstał prawdopodobnie w czasach
karolińskich.
Trzeci List św. Jana [3 J lub 3 Jan] - księga
Nowego Testamentu przypisywana
św. Janowi Apostołowi, autorowi
Ewangelii Jana, autor nazywa siebie
prezbiterem.
Crwn Thy Frnicatr – trzeci studyjny album
amerykańskiego zespołu
aggrotechowego Psyclon Nine wydany w
2006 roku za pośrednictwem wytwórni
Metropolis Records. Tytuł albumu to zniekształcona sentencja "Crown the Fornicator", co w
języku polskim znaczy "Ukoronować
cudzołożnika".
Wideo z Jezusem to powieść z
1997 roku autorstwa
Andreasa Eschbacha. Opowiada o perypetiach związanych z poszukiwaniem ukrytej kamery wideo, która zawiera cyfrowy film z Jezusem nagrany przez podróżnika w czasie.
Kana Galilejska – znana z
Ewangelii świętego Jana [J 2, 1-12] miejscowość, w której
Jezus Chrystus miał dokonać swojego pierwszego cudu na "godach weselnych".