Philip K. Hitti

Philip Khuri Hitti (ur. 1886, zm. 1978), urodzony w Szimlan, w rządzonej przez Turków osmańskich Syrii (ob. Liban), Libańczyk, maronita, pionier arabistyki w Stanach Zjednoczonych.

Kitab Futuh al-Buldan – napisana w języku arabskim książka perskiego historyka o imieniu Ahmad Ibn Jahja al-Balazuri opisująca historię Islamu. "Kitab futuh al-buldan" doczekała się w 1916 przekładu na język angielski przez wybitnego historyka libańskiego, Philipa Khuri Hittiego pt. "The Origins of the Islamic State".

Robert Iskandar Ghanem – libański prawnik i polityk, katolik-maronita, syn generała Iskandara Ghanema, wieloletni deputowany Zgromadzenia Narodowego Libanu, minister edukacji w drugim rządzie Rafika Haririego.

Al-Aszrafijja (arab.: الأشرفية‎, ang., fr.: Achrafieh, Ashrafieh) – dzielnica we wschodnim Bejrucie, zamieszkana przede wszystkim przez libańskich chrześcijan. W okresie wojny domowej w Libanie była bastionem prawicowych milicji na czele z Falangami Libańskimi (m.in. podczas "wojny stu dni").

Libańska Partia Komunistyczna (arab.: الـحـزب الشـيـوعـي اللبـنـانـي) – lewicowa partia polityczna, działająca w Libanie. Została założona w 1924 roku. Mimo że większość przywódców partii wywodziła się z rodzin chrześcijańskich, w okresie libańskiej wojny domowej należała ona do lewicowego, propalestyńskiego i w większości muzułmańskiego Libańskiego Ruchu Narodowego, a następnie Libańskiego Narodowego Frontu Oporu. Jej zbrojne ramię, Gwardia Ludowa walczyła zbrojnie z Siłami Libańskimi, Armią Południowego Libanu i Izraelem. Libańska Partia Komunistyczna nawiązała przyjazne stosunki z Syrią. Na początku XXI wieku część czołowych działaczy (m.in. George Hawi i Elias Atallah) opuściło ugrupowanie, tworząc w 2004 roku antysyryjski Demokratyczny Ruch Lewicy.

Syryjska Partia Socjalno-Narodowa (arab.: القومي الاجتماعي, al-Hizb as-Sūrī al-Qawmī al-Ijtimā`ī, ang.: Syrian Social Nationalist Party – SSNP, fr.: Parti Social Nationaliste Syrien - PSNS) – nacjonalistyczna, laicka partia polityczna, działająca głównie w Syrii i Libanie, założona w 1932 roku przez Antuna Saada. W swoim programie politycznym odwołuje się do idei tzw. Wielkiej Syrii. W okresie libańskiej wojny domowej należała do lewicowego Libańskiego Ruchu Narodowego, a następnie Libańskiego Narodowego Frontu Oporu, walcząc zbrojnie z prawicowymi Siłami Libańskimi, Armią Południowego Libanu i Izraelem. Członkowie partii byli zamieszani w zabójstwo premiera Libanu Rijada as-Sulha i prezydenta-elekta Beszira Dżemajela oraz próbę zamachu na gen. Michela Aouna. Obecnie Syryjska Partia Socjalno-Narodowa posiada członków w libańskim Zgromadzeniu Narodowym w ramach Bloku Rozwoju i Oporu, kierowanego przez Hezbollah. Jako konkurentka Partii Bass przez wiele lat była zdelegalizowana w Syrii, ale od 2005 roku ponownie działa jawnie w tym kraju.

Strida Tawk-Dżadża lub Sethrida Geagea (ur. 31 maja 1967 r. w Kumasi, Ghana) – libańska działaczka polityczna, maronitka, żona Samira Dżadży, przywódcy Sił Libańskich, deputowana Zgromadzenia Narodowego z okręgu Baszarri.

Fajez Karam (ur. 17 października 1948 r.) - emerytowany libański generał, maronita. W 1969 r. wstąpił do libańskiej armii, a trzy lata później ukończył akademię wojskową jako porucznik. Zajmował różne stanowiska kierownicze w armii, w tym szefa jednostek antyterrorystycznych i biura kontrwywiadu. Pod koniec wojny domowej w Libanie przebywał przez pięć miesięcy w syryjskiej niewoli. W 1990 r. przeszedł na emeryturę i wraz z gen. Michelem Aounem udał się na emigrację do Francji. Obaj powrócili do ojczyzny po wycofaniu się wojsk syryjskich w wyniku cedrowej rewolucji. Był prominentnym członkiem Wolnego Ruchu Patriotycznego. W 2005 r. kandydował do libańskiego parlamentu. 4 sierpnia 2010 r. został aresztowany przez libański wywiad pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Izraela. Wraz z nim zatrzymano kilkadziesiąt innych osób, w tym wielu wojskowych.

Habib Abu Szahla, Habib Abou Chahla - libański działacz niepodległościowy i polityk, prawosławny chrześcijanin, wicepremier w pierwszym rządzie Republiki Libańskiej. Od 22 października 1946 do 7 kwietnia 1947 sprawował funkcję Przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego Libanu.

Ajub Fahd Hmajed, Ajoub Hmayed, Ayoub Humayed - libański prawnik i polityk szyicki, wiceprezes Amalu. Ukończył prawnicze studia doktoranckie na Uniwersytecie Libańskim. W 1978 r. został członkiem Amalu. Od 1992 r. sprawuje mandat deputowanego libańskiego parlamentu, reprezentując dystrykt Bint Dżubajl. W trzecim gabinecie Rafika Haririego (1996-1998) kierował ministerstwem spraw socjalnych. W latach 2000-2003 był natomiast ministrem energii i wody.

Libańska Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (fr.: Union Chretienne Democrate Libanaise) - libańska partia polityczna o profilu chadeckim, założona przez Nimatallaha Abi Nasra. Związana jest Blokiem Zmian i Reform.

Selim al-Sajegh, Salim Sayegh, Sélim El Sayegh – libański politolog, prawnik, wykładowca akademicki i polityk, były wiceprezes Kataeb, katolik-maronita. W latach 2009-2011 kierował ministerstwem spraw socjalnych w rządzie Saada Haririego.

Szejk Farid Hajkal al-Khazen – libański prawnik i polityk, katolik-maronita. Ukończył prawo na Uniwersytecie św. Józefa w Bejrucie. W latach 2000-2005 był deputowanym libańskiego parlamentu, reprezentującym dystrykt Kasarwan. W 2004 roku został mianowany ministrem turystyki w rządzie Omara Karamiego. Zrezygnował ze stanowiska wkrótce po zabójstwie Rafika Haririego w proteście przeciwko brakowi bezpieczeństwa w Libanie.

Wybory parlamentarne w Libanie odbyły się w kwietniu 1972 roku. Przyniosły one zwycięstwo libańskiej lewicy. Były to ostatnie wybory parlamentarne przed wybuchem libańskiej wojny domowej.

Sojusz 8 Marca – sojusz libańskich partii politycznych, rywalizujących z prozachodnim Sojuszem 14 Marca. Cieszy się poparciem głównie ludności szyickiej oraz części społeczności chrześcijańskich. Wspierany jest przez Syrię i Iran.

Selim Takla – libański polityk, katolik-melchita. Był deputowanym libańskiego parlamentu w latach 1937-1945 oraz ministrem spraw zagranicznych w pierwszych trzech rządach niepodległego Libanu w latach 1943-1945.

Philippe Takla (1915-2006) – libański prawnik, dyplomata i polityk, katolik-melchita. W 1945, 1947 i 1957 był wybierany deputowanym libańskiego parlamentu. Siedmiokrotnie sprawował tekę ministra spraw zagranicznych Libanu. Kierował także ministerstwami finansów, ekonomii i turystyki. W 1964 mianowano go gubernatorem banku narodowego. W 1967 został stałym przedstawicielem Libanu przy ONZ, a w latach 1968-1971 był ambasadorem we Francji. W 1976 wycofał się z życia publicznego.

Rozejm izraelsko-libański - traktat rozejmowy o zawieszeniu broni podpisany przez Izrael i Liban w dniu 23 marca 1949 w Rosz HaNikra. Zawarcie umowy oficjalnie kończyło działania wojenne I wojny izraelsko-arabska na froncie północnym i ustanawiało linię demarkacyjną pomiędzy wojskami izraelskimi i libańskimi.

Port lotniczy Rene Mouawad – port lotniczy wojskowo-cywilny położony niedaleko miasta Al-Kulajat, w północnym Libanie, 6 kilometrów od granicy libańsko-syryjskiej. Jest używany przez Libańskie Siły Powietrzne. Powstał w 1966 jako baza lotnicza.

Marwan Fares Fares (ur. w 1947 r.) – libański polityk, katolik-melchita, wykładowca literatury francuskiej na Uniwersytecie Libańskim, wielokrotny deputowany libańskiego parlamentu z okręgu Baalbek-Hirmil, związany od 1969 r. z Syryjską Partią Socjalno-Narodową.

Stefan Nehmé, arab. يوسف نعم (ur. 8 marca 1889 w Lehfed, zm. 30 sierpnia 1938 w Kfifane) – libański maronita (baladyta), błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.

Beszir lub Baszir Dżemajel (fr. Bachir Gemayel, arab. بشير الجميل; ur. 10 listopada 1947 w Bejrucie, zm. 14 września 1982 w Bejrucie) – libański polityk, maronita, dowódca wojskowy; prezydent Libanu.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja