Philippe de Vitry

Philippe de Vitry (Filip z Vitry), ur. 31 października 1291, zm. 9 czerwca 1361 – francuski kompozytor i teoretyk muzyki. Muzyka zajmowała jedynie nieznaczną część w jego życiu: był także dyplomatą, doradcą politycznym, administratorem, zaś w 1351 roku został mianowany biskupem Meaux. Jego utwory często zawierają aluzje do ówczesnych problemów politycznych i są dowodem na to, że muzyka może być wykorzystywana jako metoda komentowania bieżących wydarzeń.

Patrick Louis (ur. 22 października 1955 w Vitry-le-François) – francuski polityk, wykładowca akademicki, poseł do Parlamentu Europejskiego VI kadencji.

Izorytmia (z gr. równy rytm) – technika kompozytorska, która pojawiła się we Francji w XIV wieku. Opisana jest w traktacie Ars antiqua Filipa de Vitry (ok. 1320). Polega na zastosowaniu tzw. ordo – periodycznego powtarzania schematu rytmicznego (czyli tzw. talea) i melodycznego (color) lub tylko jednego z nich. Rytmikę izorytmiczną stanowiło 6 modi – schematów rytmicznych opartych na greckich stopach metrycznych.

Muzyka akusmatyczna – forma muzyki elektroakustycznej stosującej jako składową kompozycji głównie dźwięk akusmatyczny. Praktyka historycznie wywodzi się z muzyki konkretnej. Może być tworzona przy użyciu technologii nie-akustycznej, istnieć tylko w formie nagrania, i być komponowana do odbioru przez głośniki. Materiał kompozycyjny nie jest ograniczony koniecznością użycia dźwięków pochodzących z instrumentów muzycznych lub nagrań głosowych, ani do elementów tradycyjnie uznawanych za muzyczne (melodia, harmonia, rytm, metrum itd.) – stosowane są wszelkie dźwięki, akustyczne lub syntetyczne. Za pomocą np. narzędzi do cyfrowego przetwarzania dźwięku, materiał może być dowolnie przekształcany, zamieniany miejscami, transformowany. W tym kontekście metoda kompozycji może być uważana za proces organizowania dźwięku: terminu tego po raz pierwszy użył francuski kompozytor Edgard Varèse.

Lemnis Vitry, Maria Lemnis i Henryk Vitry to pseudonimy pseudonim pisarza i publicysty muzycznego, Tadeusza Żakieja, pod którym publikował artykuły kulinarne w miesięczniku "Ty i Ja" oraz wydał dwie ksiażki kucharskie. Tadeusz Żakiej (13 I 1915 we Lwowie - 6 X 1994 w Warszawie), w roku 1966 założył i do 1984 kierował jako redaktor naczelny kwartalnik „Polish Music–Polnische Musik” (wyd. przez Agencję Autorską ZAIKS w jęz. ang. i niem.). Ważniejsze prace: Schubert (Kraków 1952), Współczesna muzyka pol. 1945–56 (Kraków 1956), Poematy symf. Karłowicza (Kraków 1959), Fryderyk Chopin. Listy – výber z korešpondencje (Bratysława 1960); ponadto opracowania utworów muz., liczne audycje radiowe (wg Encyklopedii Muzyki PWN)

Philippe Sarde (ur. 21 czerwca 1945) – francuski kompozytor muzyki filmowej. Był jedenastokrotnie nominowany do Cezara za najlepszą muzykę, co zaowocowało jedną statuetką (za ścieżkę dźwiękową do filmu Barok). Otrzymał również nominację do Oscara za film Tess.

Guy Georges (ur. 15 października 1962 w Vitry-le-François) - francuski seryjny morderca zwany Bestią z Bastylii. W latach 1991 - 1997 zgwałcił i zamordował 7 kobiet.

René Gâteaux (René-Eugène Gâteaux, ur. 1889 w Vitry-le-François, zm. 3 października 1914 w Rouvroy) – matematyk francuski. Zajmował się zagadnieniami analizy funkcjonalnej (zob. pochodna Gâteaux).

Salomon Jadassohn (ur. 13 sierpnia 1831, zm. 1 lutego 1902) – niemiecki kompozytor i teoretyk muzyki. Od roku 1871 pracował w konserwatorium w Lipsku, gdzie uczył między innymi Stanisława Niewiadomskiego. Autor cennych naukowo podręczników harmonii, kontrapunktu i fugi.

Jean Titelouze (znany również jako Jehan Titelouze) (ur. ok. 1562/3 - zm. 24 października 1633) - francuski kompozytor, poeta i organista wczesnego baroku. Styl Titelouze był mocno zakorzeniony w tradycji Renesansu i odbiega od wyraźnego francuskiego stylu muzyki organowej, który rozwinął się w połowie XVII wieku. Uznawany jest za pierwszego kompozytora francuskiej szkoły organowej. Jego hymny oraz Magnificat są najwcześniejszymi znanymi kolekcjami muzyki organowej, które zostały wydane we Francji.

Andreas Vollenweider (ur. 4 października 1953 w Zurychu) – szwajcarski muzyk, kompozytor i multiinstrumentalista. Jego utwory były uznawane za różne rodzaje muzyki w tym world music, jazz, new age czy nawet muzykę poważną; dwa z jego albumów zajmowały pierwsze miejsce na liście Billboard równocześnie w kategoriach utworów poważnych, jazzowych i muzyki pop.

Rhys Chatham (ur. 1952) – amerykański kompozytor, którego ekscentryczna i często trudno dostępna twórczość zaliczana jest do najważniejszych dzieł awangardowych i eksperymentalnych XX wieku. Jego utwory zainspirowane No waveem i minimalizmem podważają tradycyjne rozumienie muzyki, podkreślają też niedoceniane dotąd elementy wykonawcze dzieła muzycznego.

Glenn Branca (ur. 1948) – amerykański kompozytor, którego ekscentryczna i często trudno dostępna twórczość zaliczana jest do najważniejszych dzieł awangardowych i eksperymentalnych XX wieku. Jego utwory zainspirowane No waveem i minimalizmem podważają tradycyjne rozumienie muzyki, podkreślają też niedoceniane dotąd elementy wykonawcze dzieła muzycznego.

Jimmy Briand (wym. [dʒimi bʁiɑ̃]; ur. 2 sierpnia 1985 w Vitry-sur-Seine) – francuski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Obecnie gra w Olympique Lyon.

Muzyka programowa - rodzaj muzyki o treści pozamuzycznej która wskazana jest przez tytuł lub program utworu programowego (pobudzający wyobraźnię kompozytora) - jej przeciwieństwem jest muzyka absolutna. Treścią muzyki może być ciąg zdarzeń, sytuacji obrazów lub myśli. Muzyka taka ma za zadanie wywołać pewne skojarzenia i wyobrażenia - fantazje słuchaczy prowadzone są w określonym kierunku. Termin ten jest stosowany niemal wyłącznie do dzieł muzyki poważnej (zwłaszcza w muzyce romantycznej powstałej w XIX wieku).

Giambattista Padre Martini (1706-1784) – włoski kompozytor, pedagog, teoretyk muzyki. Jeden z pierwszych historyków muzyki. Jego dzieło pt. Storia della Musica obejmuje historię muzyki starożytnej. Był nauczycielem m.in. Johanna Christiana Bacha i Wolfganga Amadeusza Mozarta, który studiował u niego kontrapunkt wokalny.

Olof Gustafsson (znany jako Blaizer/The Silents) – szwedzki kompozytor muzyki do gier komputerowych. Od czasu przyjęcia do demogrupy The Silents zaczął tworzyć i publikować swoje utwory muzyczne.

Stigand (zm. w 1072) – angielski duchowny przed inwazją Normanów na Anglię. Jego data narodzin jest nieznana, ale w 1020 roku służył jako kapelan królewski i doradca. W 1043 roku był mianowany biskupem Elmham, a później biskupem Winchesteru i arcybiskupem Canterbury. Stigand działał jako doradca kilku członków anglosaskiej i normandzkiej dynastii królewskiej z Anglii, służąc sześciu kolejnym królom. Ekskomunikowany przez kilku papieży za piastowanie jednocześnie dwóch biskupstw (w Winchesterze i Canterbury), został ostatecznie usunięty z urzędu w 1070 roku, a jego posiadłości i majątek osobisty zostały skonfiskowane przez Wilhelma Zdobywcę. Stigand został uwięziony w Winchesterze, gdzie zmarł, nie odzyskawszy wolności.

Daniel Duval (ur. 28 listopada 1944 roku w Vitry-sur-Seine, w regionie Île-de-France, w departamencie Dolina Marny) - francuski aktor, reżyser i scenarzysta filmowy.

François-Joseph-Victor Broussais (ur. 17 grudnia 1772 w Saint-Malo, zm. 17 listopada 1838 w Vitry-sur-Seine) - francuski lekarz, profesor patologii ogólnej (od 1831), twórca teorii "podrażnienia" (brusseizmu), stanowiącego wg niego przyczynę wszelkich chorób.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja