Linki:
Żmija,
Alef,
Bukłak,
Chet,
Dżed,
Fala,
Fonetyka,
Goleń,
Greka,
Hieratyka,
Hieroglif,
Hieroglify,
Ideogram,
Język angielski,
Język egipski,
Język koptyjski,
Język wymarły,
Kartusz (hieroglif),
Knot,
Kobra egipska,
Kosz,
Logogram,
Międzynarodowy alfabet fonetyczny,
Palatalizacja,
Pisma egipskie,
Placenta,
Przepiórka,
Przydech,
Rygiel,
Sęp,
Słój,
Samogłoska przymknięta przednia niezaokrąglona,
Samogłoska przymknięta tylna zaokrąglona,
Sowa,
Spółgłoska boczna dziąsłowa,
Spółgłoska nosowa dwuwargowa,
Spółgłoska nosowa zębowa,
Spółgłoska półotwarta dziąsłowa boczna,
Spółgłoska półotwarta podniebienna,
Spółgłoska półotwarta wargowo-miękkopodniebienna,
Spółgłoska szczelinowa dwuwargowa dźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa dziąsłowa bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa gardłowa bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa gardłowa dźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa krtaniowa bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa miękkopodniebienna dźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa podniebienna bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa wargowo-zębowa bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa zębowa bezdźwięczna,
Spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna,
Spółgłoska uderzeniowa dziąsłowa,
Spółgłoska zwarta dwuwargowa bezdźwięczna,
Spółgłoska zwarta dwuwargowa dźwięczna,
Spółgłoska zwarta dziąsłowa dźwięczna,
Spółgłoska zwarta ejektywna języczkowa,
Spółgłoska zwarta ejektywna miękkopodniebienna,
Spółgłoska zwarta języczkowa bezdźwięczna,
Spółgłoska zwarta miękkopodniebienna bezdźwięczna,
Spółgłoska zwarta zębowa bezdźwięczna,
Spółgłoska zwarta zębowa dźwięczna,
Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna,
Starożytny Egipt,
Stopa (anatomia),
Taboret,
Transliteracja,
Trzcina,
Ubranie,
Usta,
Waw (litera alfabetu hebrajskiego),
Zwarcie krtaniowe,
Pismo
starożytnego Egiptu opiera się na 3 rodzajach
hieroglifów:
znakach fonetycznych,
ideograficznych oraz
determinatywach. Odpowiedni ich układ pozwala tworzyć domyślny lub precyzyjny układ zdania mówionego. W razie potrzeby (zwłaszcza przy zapisywaniu obcojęzycznych nazw) starożytni Egipcjanie używali alfabetu - grupy znaków jednospółgłoskowych reprezentujących 24 dźwięki. Samogłoski nie były zapisywane.
Pismo pahlavi - system pisma używany do zapisywania różnych odmian
języka średnioperskiego w czasach panowania dynastii
Sasanidów (III-VII w.). Wywodzi się z
pisma aramejskiego i podobnie jak ono, zapisywane było od strony prawej do lewej. Posiadało kilka różnych wariantów. Pismo pahlavi zalicza się do tzw.
abdżadów, tzn. nie jest pełnym alfabetem, gdyż samogłoski nie są zapisywane. Dodatkowa trudność polegała na tym, że język średnioperski posiadał znacznie więcej spółgłosek, niż język aramejski, wobec czego niektóre litery reprezentowały różne dźwięki. Z pisma pahlavi powstał znacznie doskonalszy system pisma, tzw.
alfabet awestyjski, używany do zapisywania religijnych tekstów
zoroasztryjskich, gdzie wymagana była większa precyzja zapisu, oraz kilka innych systemów pisma.
Alfabet muzyczny – zestaw liter
alfabetu łacińskiego, którymi oznacza się w obrębie
oktawy dźwięki skali diatonicznej (
c,
d,
e,
f,
g,
a,
h), a także ich obniżenie lub podniesienie o
półton albo
cały ton, co uzyskuje się dodaniem właściwej końcówki (-is, -isis, -es, -eses). Dźwięk
H w niektórych krajach nazywany jest B. W Polsce
B oznacza dźwięk H obniżony o pół tonu. System alfabetu muzycznego jest znany od wczesnego średniowiecza i jest starszy od
nazw solmizacyjnych.
Ґ, ґ (ukr. ge) — piąta litera
alfabetu ukraińskiego, czasami nieoficjalnie stosowana także w ortografii
białoruskiej. Oznacza rzadko w tych językach występujący dźwięk [
g], spotykany wyłącznie w wyrazach zapożyczonych i
transkrypcji nazw obcojęzycznych.
Samogłoska półprzymknięta przednia niezaokrąglona - typ
samogłoski spotykany w
językach naturalnych.
Symbol, który przedstawia ten
dźwięk w
Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to e (zwykłe
e).
Samogłoska prawie przymknięta tylna scentralizowana zaokrąglona jest to typ
samogłoski spotykany w
językach naturalnych.
Symbol, który przedstawia ten
dźwięk w
Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to ʊ (podkowiaste
u).
Samogłoska prawie przymknięta przednia scentralizowana niezaokrąglona jest to typ
samogłoski spotykany w
językach naturalnych.
Symbol, który przedstawia ten
dźwięk w
Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to ɪ (
kapitalik i).
Witaj! Zdaje się, że znasz mechanizmy Wikipedii z wersji obcojęzycznych, ale w razie problemów i pytań służymy pomocą - wpisuj się w dyskusjach innych wikipedystów. Życzę Ci miłej pracy w imieniu administratorów polskiej Wikipedii. Pozdrawiam, Selena
17:26, 30 maj 2005 (CEST)
UCS-2 – jest zdefiniowanym w
ISO 10646 16-bitowym kodowaniem znaków
Unicode. Wszystkie znaki zapisywane są za pomocą 2 bajtów. Kodowanie to pozwala na zapisanie tylko 65536 początkowych znaków Unikodu.
TIPA – wolne oprogramowanie umożliwiające stosowanie
międzynarodowego alfabetu fonetycznego (MAF,
ang. IPA) oraz innych znaków
fonetycznych dla systemów
TeΧ oraz
LaTeX.
System fonetyczny języka szwedzkiego charakteryzuje się silnie rozwiniętym systemem samogłosek, liczącym 22 fonemy oraz równie obfitym systemem spółgłosek. Rekompensatą tak bogatego systemu samogłoskowego jest brak
dyftongów. Zarówno samogłoski jak i spółgłoski podlegają zjawisku
iloczasu. Intonacja języka jest specyficzna, oprócz akcentu uderzeniowego i ogólnego akcentu zdaniowego występuje również
akcent toniczny. który ma wartość dystynktywną, tzn. może wpływać na zmianę znaczenia wyrazów.
Zarówno
Esperanto jak i
Novial są zapisywane łacińskim alfabetem. Alfabet języka Esperanto ma 28 liter: 22 bez znaków diakrytycznych i 6 z diakrytyką typową dla Esperanto: ĉ, ĝ, ĥ, ĵ, ŝ i ŭ. Novial używa standardowego zestawu 26 liter alfabetu łacińskiego bez znaków diakrytycznych.
Hangul, hangŭl, hangeul (
koreańskie 한글) to
alfabet koreański; składa się z 24 znaków, 14 spółgłosek i 10 samogłosek. Jest jednym z niewielu alfabetów, który został stworzony sztucznie a nie wyewoluował z hieroglifów czy ideogramów, jak to się działo w przypadku większości nowoczesnych języków. Każda
sylaba zapisywana jest jako blok, na polu kwadratu, składający się ze znaków alfabetu (tzw. jamo). Słowa w tym alfabecie zapisywać można poziomo lub pionowo.
GoldWave - program służący do zaawansowanej obróbki dźwięku cyfrowego. Pozwala na edycję, odtwarzanie, miksowanie oraz analizowanie plików audio. Aplikacja posiada wiele przydatnych efektów i filtrów (np. equalizer, doppler, flanger). Funkcja CD audio extraction pozwala na zgrywanie ścieżek audio do popularnych formatów dźwiękowych.
Bopomofo (
chiń. trad. 注音符號,
chiń. upr. 注音符号,
pinyin Zhùyīn fúhào czyli "system nauki poprawnej wymowy") – oparte na piśmie chińskim pismo fonetyczne służące do zapisywania wymowy znaków
języka chińskiego, stosowane zwłaszcza do zapisu wymowy tzw. dialektów chińskich (faktycznie: języków chińskich, różnych od urzędowego, standardowego języka mandaryńskiego) oraz niechińskich języków Chin. Alternatywna nazwa bopomofo pochodzi od nazw pierwszych czterech znaków tego systemu pisma (ㄅㄆㄇㄈ bo-po-mo-fo).
Hapi (czasem zapisywane jako Hapy), był w religii starożytnego Egiptu bóstwem dorocznych wylewów
Nilu, nanoszących na brzegi rzeki żyzny muł, pozwalający Egipcjanom na uprawę roślin. Jego imię oznacza Biegnący, co prawdopodobnie odnosi się do nurtu Nilu. Miał wiele tytułów, m.in. Pan Ryb i Ptactwa Wodnego oraz Pan Rzeki Niosącej Życie. Przedstawiany zazwyczaj jako mężczyzna z dużym brzuchem, ubrany w przepaskę na biodrach, z długimi włosami i zwisającym, kobiecym biustem. Coroczne wylewy Nilu bywały nazywane Przybyciem Hapi. Ponieważ tworzyły żyzny grunt na obszarach, które bez tego byłyby jałowe, Hapi, jako ich patron, symbolizował żyzną ziemię. Dlatego, chociaż był rodzaju męskiego, malowano go z dużym brzuchem przedstawiającym płodność Nilu. Zwykle miał też niebieską lub zieloną skórę, przypominającą Nu (męski aspekt
Nun) i przedstawiającą wodę. Wskutek płodnej natury był czasem uważany za "ojca bogów" oraz opiekuńczego ojca, pomagającego utrzymać równowagę kosmosu.
Rozwój architektury starożytnego Egiptu, a w nieco szerszym pojęciu sztuki
starożytnego Egiptu, obejmuje okres od
czwartego tysiąclecia p.n.e. do
IV wieku naszej ery. Całą tę epokę cechowała jedność artystycznych form, ciągłość rozwoju oraz funkcja służebna wobec władców i religii. Sztuka pomagała w utrzymaniu i utrwalaniu ustalonego porządku społecznego. W dzisiejszych czasach jest źródłem do poznania historii Egiptu.