Pismo jawajskie, hanacaraka, alfabet jawajski, kawi - stary
alfabet sylabiczny pochodzenia indyjskiego używany aż do XVI w.do zapisywania
języka jawajskiego a także w uproszczonej wersji
języka sundajskiego.
Pismo tajskie, alfabet tajski (
język tajski:อักษรไทย àksŏn thai) -
alfabet sylabiczny używany do zapisu głównie
języka tajskiego. Posiada 44 znaki spółgłoskowe, 15 podstawowych znaków samogłoskowych oraz 4 znaki do oznaczania tonów.
Pismo birmańskie -
alfabet sylabiczny pochodzenia indyjskiego, wywodzący się z pisma mon, przystosowany do zapisywania
języka birmańskiego. Podstawowym elementem pisma jest spółgłoska z domyślną samogłoską "a". Inne samogłoski zapisuje się za pomocą znaków diakrytycznych. Najstarsze zachowane inskrypcje pochodzą z XI w.
Varang Kshiti -
alfabet sylabiczny opracowany przez wodza Lako Bodra dla
języka ho we wschodnich Indiach, jako alternatywa dla systemów pisma stosowanych przez misjonarzy. Lako Bodra twierdził, że pismo to wymyślił już w XIII w. Dhawan Turi, zaś on je otrzymał w wizji szamańskiej i jedynie zmodernizował .
Sorang sompeng -
alfabet sylabiczny opracowany w 1936 roku przez przywódcę nie-chrześcijańskich Sorów, Mangei Gomango dla indyjskiego języka
sora. W celu promocji tego alfabetu założył on nawet organizację religijną skupioną wokół kultu Akszara Brahmy (Boga Pisma). Pismo to jest do tej pory wykorzystywane w szkolnictwie i różnych publikacjach.
Pismo balijskie, alfabet balijski (
język balijski: aksara bali) -
alfabet sylabiczny tradycyjnie używany do zapisywania
języka balijskiego. Obecnie, mimo że nadal jest on nauczany na
Bali, jego zastosowanie ograniczone jest do tekstów religijnych.
Pismo czamskie –
alfabet sylabiczny wywodzący się pośrednio ze starożytnego indyjskiego pisma
brahmi, używany w przeszłości do zapisu
języka czamskiego na terenie obecnego
Wietnamu i
Kambodży.
Pismo syngaleskie, pismo sinhala –
alfabet sylabiczny używany do zapisu
języka syngaleskiego na
Cejlonie. Na
Sri Lance służy również do zapisu buddyjskich tekstów w języku
palijskim.
Pismo saurasztra -
alfabet sylabiczny, tradycyjnie używany do zapisu indoaryjskiego
języka saurasztryjskiego w południowych
Indiach. Powstał pod koniec XIX w., obecnie najczęściej używa się zmodyfikowanej wersji
pisma tamilskiego. Podobnie jak inne alfabety indyjskie, obowiązuje kierunek pisma od lewej do prawej, w liniach poziomych.
Pismo ahom -
alfabet sylabiczny wywodzący się z pisma
brahmi, używany w przeszłości do zapisywania
języka ahom na terenie dawnego
królestwa Ahom (dzisiejszy
Asam).
Język orija – język z podgrupy wschodniej
grupy indoaryjskiej języków
indoeuropejskich. Posługuje się nim ok 32 mln osób zamieszkujących indyjski stan
Orisa, gdzie jest językiem urzędowym. Posiada własny system pisma, tzw.
alfabet sylabiczny orija.
Pismo sundajskie (
język sundajski: Aksara Sunda) -
alfabet sylabiczny używany do zapisu
języka sundajskiego w pewnym zakresie również obecnie, oparty na dawnym sundajskim systemie pisma zwanym Aksara Sunda Kuna (stare pismo sundajskie) używanym od XIV do XVIII w.
Język orija – język z podgrupy wschodniej
grupy indoaryjskiej języków
indoeuropejskich. Posługuje się nim ok 32 mln osób zamieszkujących indyjski stan
Orisa, gdzie jest językiem urzędowym. Posiada własny system pisma, tzw.
alfabet sylabiczny orija.
Dehong dai -
alfabet sylabiczny pochodzący od staroindyjskiego pisma
brahmi, wykorzystywany do zapisu języka tai ne z grupy
tajskiej używanego w południowo zachodniej części prowincji
Yunnan w
Chinach. Po drugiej wojnie światowej wprowadzono dodatkowe znaki dla oznaczenia tonów.
Pismo modi -
alfabet sylabiczny, powstały w XVII w. i stosowany do zapisu języka
marathi w środkowych
Indiach. Po uzyskaniu przez Indie niepodległości został zastąpiony przez pismo
dewanagari.
Pismo takri -
alfabet sylabiczny, powstały w północnych Indiach w XVI w. . Stosowany był w kilku odmianach jako oficjalny system pisma w różnych regionach
Indii i
Nepalu do zapisu m. in. języka
dogri oraz w dawnym himalajskim królestwie Chamba. Wyszło z użycia na rzecz
dewanagari na początku XX w.
Śāradā (
sanskryt: शारदा śāradā) -
alfabet sylabiczny wywodzący się ze starożytnego pisma
brahmi, używany w
Kaszmirze od VIII w.. Najstarsze zachowane manuskrypty pochodzą z XII w. Obecnie jego wykorzystanie jest minimalne, czasem posługują się nim
panditowie kaszmirscy w celach ceremonialnych.
Pismo czakma (
język czakma: (Ajhā pāṭh)) –
alfabet sylabiczny wywodzący się ze staroindyjskiego pisma
brahmi, używany tradycyjnie do zapisywania
języka czakma. Obecnie do zapisu języka czakma stosuje się najczęściej
pismo bengalskie, natomiast alfabet czakma zaadoptowano na potrzeby blisko spokrewnionego języka tanchangya. Pismo czakma wykazuje duże podobieństwo do
alfabetu birmańskiego.
Pismo kayah li -
alfabet sylabiczny stworzony w 1962 roku dla zapisu
języka kayah używanego w stanach Kayah i
Karen w
Birmie. Kształt liter wzorowany jest na
piśmie birmańskim oraz
tajskim, jednak większość liter powstała w sposób niezależny.
Pismo gudżarati (
język gudźarati: ગુજરાતી લિપિ gujǎrātī lipi) -
alfabet sylabiczny, odmiana północnoindyjskiego pisma
dewanagari, używana do zapisywania
języka gudżarati.