Pismo węzełkowe – sposób zapisu z wykorzystaniem sznurka, na którym różnym rodzajom węzłów oraz ich kombinacjom przypisuje się odrębne znaczenia. Najbardziej znanym i najlepiej zbadanym przykładem jest
kipu, używane w
Ameryce Południowej przez Inków. Wiadomo jednak, że pismo węzełkowe używane było również w
Chinach (patrz:
chińskie pismo węzełkowe).
Alfabet arabski – alfabetyczne
pismo używane do zapisu
języka arabskiego. Powstało z nabatejskiej odmiany pisma
aramejskiego. Pismo arabskie rozpowszechnione jest w krajach muzułmańskich.
Pismo słowiańskie, pismo prasłowiańskie – hipotetyczne
pismo, które miało być używane przez
Słowian przed opracowaniem i wprowadzeniem
głagolicy oraz przyjęciem (przez Słowian zachodnich)
alfabetu łacińskiego.
Chữ nôm (𡦂喃 dosł. "Pismo Południowe") - to historyczne narodowe pismo
Wietnamu wywodzące się z
pisma chińskiego (
wietn. hán tự), zapożyczonego do tego kraju w
XIV wieku. Chữ nôm było używane do początku XX w., kiedy zostało zastąpione przez przystosowany do wietnamskiej wymowy alfabet łaciński (
wietn. quốc ngữ, chiń. 國語).
Chińska Olimpiada Narodowa (
uproszczone pismo chińskie: 中华人民共和国全国运动会,
tradycyjne pismo chińskie: 中華人民共和國全國運動動,
pinyin: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó Quánguó Yùndònghuì, znana także jako All China Games) – narodowe
chińskie "igrzyska", odbywające się co cztery lata (z pewnymi wyjątkami) od roku 1950. Podczas zawodów rywalizują ze sobą poszczególne prowincje kraju.
Pismo małopieczęciowe – rodzaj
pisma chińskiego ujednoliconego na potrzeby powstałego w 221 r. p.n.e.
Cesarstwa Chińskiego. Używane było przez ponad dwa wieki do schyłku
Zachodniej Dynastii Han (8 r. n.e.), kiedy zastąpiono je tzw.
pismem kancelaryjnym (隶书). Nazwa pisma małopieczęciowego wywodzi się od pieczęci urzędowych, które w cesarstwie były szeroko stosowaną formą autoryzacji i zabezpieczania korespondencji urzędowej.
Todo biczig (pismo kałmucko-ojrackie, dosł. "jasne pismo") – system pisma, używany do zapisu
języka kałmuckiego, stworzony w połowie XVII w przez mnicha
buddyjskiego o nazwisku Zaya Pandita Oktorguin Dalai. Został zaadaptowany z klasycznego
pisma mongolskiego. Wcześniej język kałmucki był zapisywany
pismem ujgurskim. Todo biczig jest nadal używane w
Chinach, natomiast
Kałmucy zamieszkujący
Rosję od 1924 roku posługują się
cyrylicą.
Pismo mon, pismo mońskie -
alfabet sylabiczny wywodzący się z południowo-indyjskiego
pisma Pallawa, używany do zapisu
języka mon na terenie
Birmy. Z dawnego pisma mon wywodzi się współczesne
pismo birmańskie oraz
pismo lanna w północnej
Tajlandii. Od pisma birmańskiego pismo mońskie odróżnia duża ilość tzw. ligatur, czyli kombinacji liter oddających zbitki spółgłoskowe.
Chińskie Muzeum Lotnictwa (
ang. China Aviation Museum,
uproszczone pismo chińskie 中国航空博物馆,
tradycyjne pismo chińskie 中國航空博物館,
hanyu pinyin Zhōngguó Hángkōng Bówùguǎn) – muzeum lotnictwa
chińskiego położone około 60 kilometrów na północ od
Pekinu. W muzeum prezentowane są samoloty i śmigłowce wojskowego lotnictwa Chin, uzbrojenie przeciwlotnicze, stacje radiolokacyjne oraz pociski klasy ziemia powietrze.
Rongo-rongo -
pismo używane dawniej do zapisu prawdopodobnie
języka rapanui używanego na
Wyspie Wielkanocnej. Jak dotąd nikomu nie udało się bezdyskusyjnie odszyfrować pisma Rongo-rongo.
Patyczki do liczenia (
chin. upr.: 籌;
chin. trad.: 筹;
pinyin: chóu;
japoński: 算木, sangi) to małe pręciki, zwykle mające 3–14 cm długości, używane przez matematyków w
Chinach,
Japonii,
Korei i
Wietnamie. Są one rozkładane poziomo lub pionowo aby przestawić dowolną liczbę lub ułamek.
Ketou (
chin. trad. 磕頭,
chin. upr. 磕头,
pinyin kētóu) lub koutou (
chin. trad. 叩頭,
chin. upr. 叩头,
pinyin kòutóu) – element etykiety w dawnych Chinach, polegający na okazaniu szacunku osobie stojącej wyżej w hierarchii społecznej poprzez uklęknięcie przed nią i trzykrotne oddanie pokłonu. Wykonywany był także podczas ceremonii religijnych jako oznaka uniżenia wobec bogów.
Pisma południowoindyjskie - spokrewnione ze sobą rodzaje
pism, używane do zapisywania języków południowodrawidyjskich:
pismo kannada (
język kannada,
język tulu),
pismo malajalam (
język malajalam),
pismo tamilskie (
język tamilski),
pismo telugu (
język telugu).
Kurrentschrift (
łac.: currere - biec) -
pismo ręczne używane do połowy
XX wieku jako pismo użytkowe w
Niemczech. W
Szwajcarii stosowano je w
XIX wieku również jako pismo urzędowe i protokołowe.
Typograficznie należy do pisma łamanego.
Pismo etiopskie (
amh. ፊደል fidäl) to pismo, które wykształciło się do zapisu
języka gyyz, a z czasem zaczęto w nim zapisywać także inne języki Etiopii (głównie semickie). Obecnie używane jest do zapisu
języków etiopskich (m. in.
amharskiego i
tigrinia) oraz
języków omockich. Próby zastosowania pisma etiopskiego do zapisu
języków kuszyckich nie przyniosły trwałych rezultatów, zapewne dlatego, że pismo to było postrzegane jako symbol amharskiej dominacji kulturowej.
Pismo złożone używane przez protomongolski lud
Kitanów, który ustanowił
dynastię Liao, panującą w latach
916-
1125 nad
Mandżurią,
Mongolią i północną częścią
Chin. Pismo stosowane było do zapisu
języka kitańskiego, dziś już wymarłego. Istniały dwa niezależne od siebie systemy pisma kitańskiego, które wpłynęły na późniejsze
pismo Dżurdżenów.
Nüshu - "Kobiece pismo" (
chiń. 女書
pinyin: nǚshū) – pismo używane w południowych
Chinach (prowincja
Hunan), o 400-letniej historii, posługiwały się nim wyłącznie kobiety w okolicach powiatu Jianyong w prowincji
Hunan. Był to otwarty
sylabariusz oparty na miejscowym dialekcie Chéngguān (城关土话), używanym przez lud
Yao.