Platon

Platon (gr. Πλάτων, Plátōn, ur. 427 p.n.e. prawdopodobnie w Atenach (według niektórych świadectw na wyspie Eginie), zm. 347 p.n.e. w Atenach) (inne źródła podają, że żył 428-348 p.n.e.) – grecki filozof. Był twórcą systemu filozoficznego zwanego obecnie idealizmem platońskim.

Speuzyp z Aten (gr. Σπεύσιππος Speusippos) (ur. ok. 410 p.n.e. w Atenach, zm. 339 p.n.e. w Atenach), starożytny filozof i matematyk, siostrzeniec Platona i drugi scholarcha jego Akademii.

Epimenides z Krety (gr. Επιμενίδης), grecki kapłan, wieszcz, poeta i filozof grecki, czczony w Atenach jako cudotwórca, żył na przełomie VII i VI wieku p.n.e., ostatni z „siedmiu mędrców”, według podania zapadł w 57 r. życia w trwały sen. Około 596 r. przed Chrystusem został wezwany do Aten nawiedzonych wówczas przez zarazę, celem przebłagania bogów. Ułamki jego pism („Teogonia” i „Kretika”) zachowały się jako cytaty u innych autorów. Według Epimenidesa świat rozwijał się w pięciu etapach, a pramaterią tego było powietrze i noc. Według legendy Epimenides z Krety miał dożyć 157 lat.

Złoty wiek - V i IV w. p.n.e. w starożytnych Atenach, dawna, wspaniała epoka, podczas której nastąpił potężny rozkwit filozofii (m.in. Platon, Arystoteles), literatury (zwłaszcza dramatu oraz dzieł pozostawionych przez filozofów), architektury i rzeźby.

Plotyn (gr. Πλωτῖνος Plotinos, ur. ok. 204 w Likopolis w Egipcie, zm. 269) – filozof starożytny, twórca systemu filozoficznego zwanego neoplatonizmem. Młodość spędził w Aleksandrii. Tam w 28 roku życia rozpoczął studia filozoficzne pod okiem Ammoniosa Sakkasa. 12 lat później, ok. 244 roku, przeniósł się do Rzymu, gdzie założył własną szkołę (najpierw w Mitylenie, potem w Atenach).

Uniwersytet Narodowy im. Kapodistriasa w Atenach (gr. Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών) - najstarszy uniwersytet grecki (zarazem najstarszy na Półwyspie Bałkańskim), założony w 1837.

Kanada (sanskryt: कणाद Kaṇāda Kāśyapa) – filozof indyjski, żył prawdopodobnie w VI wieku p.n.e.. Jeden z twórców systemu filozoficznego wajśeszika, autor "Wajśeszikasutry". Nosił przydomek Uluka (sowa).

Marmury egineckie – zespół 17 starożytnych greckich rzeźb architektonicznych o tematyce zaczerpniętej z historii wojny trojańskiej, odkrytych w 1811 i 1901 w ruinach świątyni Afai na Eginie, a znajdujących się obecnie w Gliptotece monachijskiej oraz w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Atenach. Postacie przedstawione na tympanonach świątyni nazwano Eginetami.

Kanada (sanskryt: कणाद Kaṇāda Kāśyapa) – filozof indyjski, żył prawdopodobnie w VI wieku p.n.e.. Jeden z twórców systemu filozoficznego wajśeszika, autor "Wajśeszikasutry". Nosił przydomek Uluka (sowa).

Timoteos z Miletu (międy końcem V a początkiem III w. p.n.e.) - poeta i muzyk grecki, twórca liryki chóralnej. Żył przede wszystkim w Atenach, miał spędzić też jakiś czas na dworze władcy Macedonii Archelaosa I.

Cerkiew katedralna Zwiastowania Matki Bożej w Atenach, znana także jako Katedra Metropolitarna (gr. Καθεδρικός Ναος Ευαγγελισμού της Θεοτόκου) - główna świątynia Greckiego Kościoła Prawosławnego w Atenach, siedziba arcybiskupa Aten i całej Grecji. Została wybudowana w latach 1842-1863. Obecnie jest remontowana.

Marinos z Neapolis (w Samarii) - grecki filozof ze szkoły ateńskiej, neoplatonik. Urodził się w Neapolis (Sychem w Samarii). Następca Proklosa od 485 r n.e. w kierowaniu szkołą. Był Żydem, który przeszedł na pogaństwo, i autorem niezachowanych komentarzy do Platona.

Numenios z Apamei - grecki filozof z pogranicza pitagoreizmu i platonizmu, działał w II wieku n.e. Wraz z Numeniosem neopitagoreizm zanika, łącząc się ideologicznie z platonizmem (medioplatonizmem). Uważał, że spadkobiercami PitagorasaSokrates i Platon, a ich nauka bezpośrednio pochodzi od samego mistrza. Głosił bezwzględną wyższość tego, co niecielesne. Rozdzielił i uznał za byt jedynie to, co nie cielesne (niematerjalene), a to, co zmysłowe (cielesne) nie jest bytem, lecz stawaniem. Próbuje połączyć nauki teologiczno-metafizyczne medioplatoników z nauką o Monadzie, Diadzie i liczbach. To, co niecielesne dzielił hierarchiczno-hipostatycznie.

Ioannis Persakis (gr. Ιωάννης Περσάκης; ur. 1877 w Atenach, zm. 1943) – grecki lekkoatleta urodzony w Atenach, uczestnik igrzysk olimpijskich w 1896

Arkezylaos (Ἀρκεσίλαος) z Pitane (Eolia) (ur. ok. 316 p.n.e. zm. 241 p.n.e) - grecki filozof, twórca Średniej Akademii. Łączył dziedzictwo platońskie z wpływami sceptyckimi.

Akademia (gr. akademeia) – szkoła założona w Atenach ok. 387 p.n.e. przez Platona, istniała do 529, kiedy została zlikwidowana przez cesarza bizantyjskiego Justyniana. Mieściła się w gaju poświęconym herosowi ateńskiemu Akademosowi, od którego imienia pochodzi jej nazwa. Zajmowano się w niej przede wszystkim filozofią i matematyką, a także retoryką i naukami przyrodniczymi. Legenda głosi, że widniał na niej napis ἀγεωμέτρητος μηδεὶς εἰσίτω (gr. niech nie wchodzi nikt nieobeznany z geometrią).

Idea (gr. ιδέα) – pojęcie filozoficzne. Jedno z głównych pojęć filozofii wprowadzone przez Platona rozumiane przez niego jako niematerialny byt, który nie jest nam bezpośrednio dany. W metafizyce platońskiej (ontologii) przez występujące w liczbie mnogiej idee rozumie się tożsame z sobą, niezłożone, niezmienne i doskonałe byty duchowe, poznawalne rozumowo i będące realnymi odpowiednikami pojęć powszechnych oraz wzorami zmiennych rzeczy materialnych.



       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja