Linki:
Ada (informatyka),
Adres pamięci,
Algol (język programowania),
Andrzej Marciniak (matematyk),
Argument,
Argument (informatyka),
Asembler,
BASIC,
Basic,
Biblioteka Inżynierii Oprogramowania,
Biblioteka Użytkownika Mikrokomputerów,
Biblioteka WASC,
Brian Kernighan,
C++,
C (język programowania),
C Sharp,
Clipper,
Cobol,
Comal,
Deklaracja (informatyka),
Dennis Ritchie,
Dyrektywa (informatyka),
Elektronizacja,
Etykieta (informatyka),
Forth,
Fortran,
Fraza (programowanie),
Icon,
Identyfikator (programowanie),
Informatyka mikrokomputerowa,
Ingresja,
Instrukcja powrotu,
Instrukcja wywołania,
Język polski,
Język programowania,
Język wysokiego poziomu,
Jan Bielecki,
Java,
JavaScript,
Jean,
Komentarz (informatyka),
Konsolidator,
Korutyna,
Liczba całkowita (typ danych),
Literał,
Logo (język programowania),
MCPL,
Mikrokomputery,
Mnożenie,
Modula-2,
Nagłówek podprogramu,
Niklaus Wirth,
Oprogramowanie,
PHP,
PL/I,
PL/M,
Parametr (informatyka),
Pascal (język programowania),
Podprogram główny,
Podprogram standardowy,
Podprogram wbudowany,
Podprogram zagnieżdżony,
Predykat,
Program komputerowy,
Programowanie logiczne,
Programowanie proceduralne,
Prolog (język programowania),
Przeciążanie funkcji,
Python,
Referencja (informatyka),
Rejestr procesora,
Rezultat podprogramu,
Simula,
Snobol,
Stała (informatyka),
Stos (informatyka),
Turbo Pascal,
Turbo Prolog,
Typ danych,
Visual Basic,
Współprogram,
Wywołanie podprogramu,
Zmienna (informatyka),
Podprogram (inaczej funkcja lub procedura) - termin związany z
programowaniem proceduralnym. Podprogram to wydzielona część
programu wykonująca jakieś operacje. Podprogramy stosuje się, aby uprościć program główny i zwiększyć czytelność kodu.
Formatowanie kodu — mniej lub bardziej sformalizowany zestaw reguł i zaleceń określający, jak powinien wyglądać
kod źródłowy programu od strony jego czytelności i wyglądu. Wśród obszarów zainteresowania można wyróżnić np. zasady tworzenia wcięć czy nazewnictwo
zmiennych i
funkcji. Formatowanie kodu nie ma wpływu na sposób
interpretacji lub
kompilacji programu, lecz jest bardzo ważne dla
programistów, którzy go rozwijają. Czytelność poszczególnych zasad jest subiektywna, dlatego nie istnieje jedna, uniwersalna konwencja. Ponadto, przyjęte reguły zależą od wybranego
języka programowania.
Język proceduralny (
ang. procedural language) –
język programowania umożliwiający tworzenie oprogramowania w postaci programu głównego oraz wielu
procedur (lub
podprogramów), z których każda realizuje określoną funkcję i może być wywoływana wielokrotnie przez program główny.
Programowanie kontraktowe (
ang. Design by contract, DbC) – w
programowaniu, metoda organizowania
kodu źródłowego programu w taki sposób, aby wynikało z niego nie tylko jak program ma działać, ale też w jaki sposób zweryfikować poprawność działania konkretnych elementów programu (
funkcje,
struktury,
klasy,
moduły, itp.). Programowanie kontraktowe jest związane z
programowaniem obiektowym.
UDF (
ang. User-Defined Function) -
funkcja zdefiniowana przez użytkownika, w odróżnieniu od funkcji wbudowanych w
program komputerowy czy
środowisko programistyczne. Termin obecnie najczęściej używany w zastosowaniach
bazodanowych.
Podprogram zagnieżdżony (podprogram lokalny, podprogram wewnętrzny), to w
programowaniu konstrukcja programistyczna umożliwiająca tworzenie
podprogramów zawartych w innych podprogramach, a więc o ograniczonym
zasięgu widoczności. Podprogramy takie są więc podprogramami lokalnymi w stosunku do podprogramu nadrzędnego. Podprogram zagnieżdżony może zostać
wywołany wyłącznie w bloku podprogramu, w którym został zagnieżdżony. Wszystkie podprogramy zagnieżdżone mają dostęp do obiektów zdefiniowanych lokalnie w podprogramie nadrzędnym (tj. elementów takich jak np.
zmienne,
stałe,
typy lub inne, które może w danym języku programowania
deklarować i
definiować lokalnie).
Funkcja globalna to
funkcja widziana z każdego miejsca w programie ( w przeciwieństwie do funkcji lokalnej, której możliwość wywołania - widoczność jest ograniczona do modułu czy też klasy).
Prototyp — struktura oprogramowania, która informuje kompilator lub interpreter języka programowania o możliwościach
podprogramu (funkcja, procedura, metoda) lub klasy. Prototyp jest więc
deklaracją oddzieloną od definicji.
Terminator (programowanie), to element składni w określonym
języku programowania, kończący w
kodzie źródłowym określoną jednostkę kodu, taką jak:
instrukcja,
moduł,
program, pakiet,
podprogram itd..
Moduł (pakiet, unit - ang.) to oddzielny (względem aplikacji go wykorzystujących) twór, zawierający dostępne w nim implementacje typów wartości, zmiennych, stałych oraz treści procedur i funkcji. Moduł (module) - procedura, która realizuje w systemie komputerowym jedną lub kilka
funkcji przedsiębiorstwa lub części tych funkcji. W konsekwencji moduł będzie często
wdrażany jako
program komputerowy.
Licznik programu, inaczej wskaźnik instrukcji, jest
rejestrem procesora przechowującym informację o tym, w którym miejscu sekwencji
instrukcji znajduje się aktualnie procesor. W zależności od modelu procesora w rejestrze tym przechowywany jest
adres aktualnie wykonywanej lub częściej następnej instrukcji. W tym drugim wypadku licznik programu jest zwiększany zaraz po odebraniu instrukcji i przeniesieniu jej do
rejestru instrukcji. Poprzez modyfikację tego rejestru implementuje się
skoki, w tym skoki warunkowe,
pętle i
podprogramy.
Licznik programu (skr. PC), inaczej wskaźnik instrukcji (skr. IP) lub licznik rozkazów, jest
rejestrem procesora przechowującym informację o tym, w którym miejscu sekwencji
instrukcji znajduje się aktualnie procesor. W zależności od modelu procesora w rejestrze tym przechowywany jest
adres aktualnie wykonywanej lub częściej następnej instrukcji. W tym drugim wypadku licznik programu jest zwiększany zaraz po odebraniu instrukcji i przeniesieniu jej do
rejestru instrukcji. Poprzez modyfikację tego rejestru implementuje się
skoki, w tym skoki warunkowe,
pętle i
podprogramy.
Generator liczb pseudolosowych (Pseudo-Random Number Generator, lub PRNG) to
program lub
podprogram, który na podstawie niewielkiej ilości
informacji (ziarno, zarodek, ang. seed) generuje deterministycznie ciąg
bitów, który pod pewnymi względami jest nieodróżnialny od ciągu uzyskanego z prawdziwie losowego źródła.
Podprogram główny, to zdefiniowany z
kodzie źródłowym, wybrany
podprogram, od którego rozpocznie się wykonanie gotowego
programu. Wyróżnienie więc podprogramu głównego spośród innych bloków, ma na celu wskazanie programowi
łączącemu tej
ingresji, która ma być wejściową dla gotowej
aplikacji. Różne
języki programowania w zależności od swojej specyfiki posługują się różną
nomenklaturą dla określenia tego pojęcia oraz we własny, specyficzny sposób definiują metodę wskazania podprogramu głównego. Można jednak wyróżnić kilka najczęściej spotykanych konstrukcji.
Dynamic Channel Index - Jest to
funkcja niektórych
telewizorów (zwłaszcza nowej generacji}). Umożliwia podgląd 12
stacji jednocześnie. Środkowy obraz jest największy i ruchomy. Funkcja ta ułatwia dostęp do programów telewizyjnych i ich wybór.
Wywołania zwrotne (
ang. callback) jest to technika programowania będąca odwrotnością wywołania funkcji. Zwykle korzystanie z właściwości konkretnej biblioteki polega na wywołaniu
funkcji (
podprogramów) dostarczanych przez tę bibliotekę. W tym przypadku jest odwrotnie: użytkownik jedynie rejestruje funkcję do późniejszego wywołania, natomiast funkcje biblioteki wywołają ją w stosownym dla siebie czasie.
Generator liczb pseudolosowych (Pseudo-Random Number Generator, lub PRNG) to
program lub
podprogram, który na podstawie niewielkiej ilości
informacji (ziarno, zarodek, ang. seed) generuje deterministycznie ciąg
bitów, który pod pewnymi względami jest nieodróżnialny od ciągu uzyskanego z prawdziwie losowego źródła.