Linki:
Żywioły,
Andrzej Maryniarczyk,
Arthur de Gobineau,
Arystotelizm,
Bóg,
Byt,
Byt konieczny,
Chińska filozofia,
Cywilizacja,
Dżinizm,
Definicja,
Dobro (etyka),
Encyklopedia,
Estetyka,
Etyka,
Filozofia,
Filozofia arabska,
Filozofia buddyjska,
Filozofia chińska,
Filozofia grecka,
Filozofia indyjska,
Filozofia islamska,
Filozofia japońska,
George Mead,
Gnozeologia,
Hermann Ebbinghaus,
Historia filozofii,
Indyjska filozofia,
Ireneusz z Lyonu,
Istnienie,
Istota,
Katolicki Uniwersytet Lubelski,
Kultura,
Logika,
Lublin,
Metafizyka klasyczna,
Mieczysław Albert Krąpiec,
Muhammad Iqbāl,
Naród,
Nauka,
Obiektywizm metafizyczny,
Państwo,
Piękno,
Pierre Abelard,
Pierre Cabanis,
Poznanie,
Prawda,
Realizm (filozofia),
Scjentyzm,
Sebastian Petrycy,
Teoria poznania,
Tomizm,
Władysław Mieczysław Kozłowski,
Wszechświat,
Filozofia świata islamu, filozofia muzułmańska (zwłaszcza dla średniowiecza używa się także niedokładnych określeń filozofia arabska, klasyczna filozofia arabska, średniowieczna filozofia arabska) - zespół tradycji
filozoficznych kultywowanych na terenach objętych przez
islam, przy czym nie zawsze zgodnych z islamską ortodoksją religijną.
Filozofia świata islamu, filozofia muzułmańska (zwłaszcza dla średniowiecza używa się także niedokładnych określeń filozofia arabska, klasyczna filozofia arabska, średniowieczna filozofia arabska) - zespół tradycji filozoficznych kultywowanych na terenach objętych przez
islam, przy czym nie zawsze zgodnych z islamską ortodoksją religijną.
Stworzenie świata – w
filozofii oraz
teologii pojęcie określające
akt, w którym Bóg, najwyższa istota transcendentna, praprzyczyna, arché, powołuje do istnienia
materię,
przestrzeń i czas.
Filozofia świata islamu, filozofia muzułmańska (zwłaszcza dla średniowiecza używa się także niedokładnych określeń filozofia arabska, klasyczna filozofia arabska, średniowieczna filozofia arabska) - zespół tradycji filozoficznych kultywowanych na terenach objętych przez
islam, przy czym nie zawsze zgodnych z islamską ortodoksją religijną.
Stworzenie świata – w
filozofii oraz
teologii pojęcie określające
akt, w którym Bóg, najwyższa istota transcendentna, praprzyczyna, arché, powołuje do istnienia
materię,
przestrzeń i czas.
Energia (
gr. Ενεργεια) - w
filozofii Arystotelesa oraz
scholastycznej przeciwieństwo
potencji. Tak jak energia jest właściwością
formy, tak potencja jest właściwością
materii.
Akt – w
filozofii Arystotelesa oraz
scholastycznej urzeczywistnienie możliwości istnienia, wg
tomizmu dokonuje się poprzez połączenie
materii z
formą.
Forma substancjalna – w
filozofii Arystotelesa oraz
scholastycznej pierwszy
akt, który udoskonala
materię pierwszą i wraz z nią stanowi treść
bytu. Jest racją jedności bytu, określoności jego treści, decyduje o przynależności do danego gatunku. Forma przysposabia byt do istnienia (warunkuje zaistnienie bytu), umożliwia działanie, określa naturę bytu, wyznacza cele, które byt ma realizować.
Opuszczenie - termin funkcjonujący w
filozofii egzystencji, oznaczający w niej brak źródeł wartości moralnych przekraczających poszczególne jednostki ludzkie.
Maciej Stanisław Zięba (ur.
1957 w
Gdańsku, gdzie mieszkał do 1981 w dzielnicy
Brzeźno), polski
filozof, historyk
filozofii orientalnych (
indyjskiej, tybetańskiej,
chińskiej,
japońskiej,
koreańskiej, wietnamskiej, malajo-indonezyjskiej itp.), oraz
afrykańskiej etnofilozofii.
Filozofia pokoju – dział
filozofii politycznej, a także studium różnych dziedzin nauki noszącym wspólną nazwę: nauki o pokoju (ang. Peace Research).
Filozofia japońska - filozofia uprawiana w Japonii, pozostająca pod silnym wpływem
filozofii chińskiej i wywierająca w pewnych okresach (zwł. w XIX - XX wieku) wpływ odwrotny - a także
filozofii koreańskiej. W XIX-XX wieku ulegała wpływom idealistycznej filozofii niemieckiej, którą próbowała łączyć z buddyzmem.
Filozofia koreańska - filozofia uprawiana w Korei, pozostająca pod silnym wpływem
filozofii chińskiej, wywierająca w pewnych okresach wpływ odwrotny - a także na
filozofię japońską. Za jej naczelną zasadę uznaje się irenizm, czyli pokojowe współistnienie doktryn.
Historiozofia, filozofia dziejów, filozofia
historii - refleksja nad
sensem i istotą
dziejów rozumianych jako całość uporządkowanych lub nieuporządkowanych zmian zachodzących w czasie.
Nowoczesność (
ang. Modernity,
fr. Modernité) – w
filozofii, postawa zakładająca prymat rozumu jako
transcendentalnej normy społecznej. Okresem rozkwitu idei związanych z nowoczesnością jest okres
Oświecenia. Powstanie
postmodernizmu (po-nowoczesność) wiązane jest z klęską lub odrzuceniem projektu nowoczesności.
Historiozofia, filozofia dziejów, filozofia
historii - refleksja nad
sensem i istotą
dziejów rozumianych jako całość uporządkowanych lub nieuporządkowanych zmian zachodzących w czasie.