Pracownik naukowy

Pracownik naukowy – to specjalista z określonej dziedziny nauki pracujący na stanowisku naukowym lub naukowo-dydaktycznym w uczelni lub instytucie badawczym.

Samodzielny pracownik nauki - pracownik naukowy lub naukowo-dydaktyczny posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora, który prowadzi samodzielne badania naukowe lub kieruje samodzielnym zespołem naukowym. Osiągnięcie pozycji samodzielnego pracownika nauki uprawnia do uczestnictwa w głosowaniach w sprawie nadania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego, niekiedy także do uczestnictwa w Radach Naukowych instytutów badawczych i/lub Radach Wydziałów na wyższych uczelniach.

Język dziedzinowy, także język dedykowany, język specjalizowany (ang. domain-specific language, DSL) to język programowania przystosowany do rozwiązywania określonej dziedziny problemów, określonej reprezentacji problemu lub określonej techniki ich rozwiązywania. Przeciwieństwem języków dziedzinowych są języki programowania ogólnego zastosowania.

Asystent (łac. assistens - towarzyszący; potocznie "asystent profesora") – najniższe rangą stanowisko w szkołach wyższych dla pracowników naukowych lub naukowo-dydaktycznych posiadających tytuł zawodowy magistra (ew. magistra inżyniera) lub stopień naukowy doktora (ew. dr inż.). W przeciwieństwie do samodzielnych pracowników nauki określani są czasem mianem pomocniczych pracowników nauki. Jedynym znanym dotychczas w dziejach nauki polskiej przykładem asystenta ze stopniem naukowym doktora habilitowanego jest na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu dr hab. Dariusz Matelski.

Karolina Targosz (ur. 1938) - historyk, historyk nauki. Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego - mgr historii (1961), mgr historii sztuki (1962), dr nauk humanistycznych w zakresie historii kultury (1965), od 1962 pracownik naukowy w Zakładzie, obecnym Instytucie Historii Nauki PAN – dr habilitowany z zakresu historii nauki, prof. nadzwyczajny (1988), prof. PAN (1997), długoletni członek Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN i Komisji Historii Nauki PAU.

Profesor zwyczajny (skrót: Prof. zw. / z łac. professor ordinarius, z niem. ordentlicher Professor, skrót: o. Prof.) - stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114, ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem - jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wybijającym się naukowo tzw. tytularnym profesorom. Profesor zwyczajny jest wyższą rangą niż profesor nadzwyczajny.

Adiunkt (łac. adiunctus – dołączony) – stanowisko w szkołach wyższych i placówkach naukowo-badawczych dla pracowników naukowych lub naukowo-dydaktycznych posiadających stopień naukowy doktora lub doktora habilitowanego. W przeciwieństwie do samodzielnych pracowników nauki określani są czasem mianem pomocniczych pracowników nauki. Na niektórych polskich uczelniach jest przyjętym zwyczajem, że po obronieniu habilitacji naukowiec uzyskuje stanowisko profesora, jednak na wielu (zwłaszcza państwowych) uczelniach nie jest to automatyczne i zależy bardziej zarówno od polityki wydziału, jak i dostępności etatów (finansowania).

Prof. nzw. dr hab. Marian Kozielski – profesor i wieloletni pracownik naukowo-dydaktyczny w Instytucie Fizyki Politechniki Warszawskiej. Autor licznych podręczników akademickich i dla szkół średnich.

Prodziekan do spraw nauki, zastępca dziekana wydziału uczelni wyższej, na którym prócz edukacji, prowadzona jest działalność naukowo-badawcza. Ponieważ każda uczelnia akademicka ma autonomię, zakres obowiązków na tym stanowisku może się nieco różnić. Powinien obejmować:

Prodziekan ds. nauki, zastępca dziekana wydziału uczelni wyższej, na którym prócz edukacji, prowadzona jest działalność naukowo-badawcza. Ponieważ każda uczelnia akademicka ma autonomię, zakres obowiązków poszczególnym profesorów na tym stanowisku może się nieco różnić. Powinien obejmować:

Jędrzej Kotarbiński (ur. 1935 - zm. 2001) - geolog, specjalista w dziedzinie geomorfologii, wieloletni pracownik naukowy i dydaktyczny na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej.

Prorektor ds. nauki, zastępca rektora uczelni wyższej, która prócz edukacji prowadzi działalność naukowo-badawczą. Ponieważ każda uczelnia akademicka ma autonomię, zakres obowiązków poszczególnym profesorów na tym stanowisku może się nieco różnić. Powinien obejmować:

Status quaestionis (łac. stan pytania) - termin określający rozpoznanie aktualnego stanu rzeczy, wiedzy dotyczącego określonego tematu. Oznacza zapoznanie się z tym co inni na dany temat powiedzieli, napisali zanim samemu podejmie sie próbę dalszego, głębszego omówienia określonej dziedziny.

Profesor wizytujący (z ang. visiting professor lub sessional instructor) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora i jest na stałe pracownikiem innej uczelni.

Jerzy Róziewicz (ur. 4 stycznia 1939 w Osinach k/Grójca, zm. 10 marca 2009 w Konstancinie) – historyk, historyk nauki i bibliotekoznawca. Absolwent Katedry Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Warszawskiego (1965). Od 1959 r. pracownik Biblioteki Narodowej w Warszawie. Od 1966 r. pracownik naukowy w Zakładzie Historii Nauki i Techniki PAN. W latach 1984-1990 pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Historii Nauki PAN (wówczas Instytutu Historii Nauki, Oświaty i Techniki PAN).

Jerzy Róziewicz (ur. 4 stycznia 1939 w Osinach k. Grójca, zm. 10 marca 2009 w Konstancinie) – historyk, historyk nauki i bibliotekoznawca. Absolwent Katedry Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Warszawskiego (1965). Od 1959 r. pracownik Biblioteki Narodowej w Warszawie. Od 1966 r. pracownik naukowy w Zakładzie Historii Nauki i Techniki PAN. W latach 1984-1990 pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Historii Nauki PAN (wówczas Instytutu Historii Nauki, Oświaty i Techniki PAN).

Gospodarka Materiałowa i Logistyka - polski miesięcznik wydawany przez PWE. Miesięcznik dla osób zajmujących się zawodowo zarządzaniem zakupami, menedżerów działów logistyki i firm świadczących usługi logistyczne, a także wykładowców i studentów kierunków ekonomicznych wyższych uczelni. Publikowane w nim artykuły zawierają wyniki badań, opisy najlepszych praktyk oraz dorobek naukowy z dziedziny zarządzania łańcuchami dostaw zakupami oraz szeroko pojętego zarządzania logistyką. Zawiera także teksty o zastosowaniu najnowszych technologii w tych obszarach oraz analizy rynków materiałowych, zajmuje się też ekologicznymi, społecznymi i prawnymi aspektami logistyki, infrastrukturą logistyczną i transportową oraz logistyką miejską. Autorami tekstów są wykładowcy uczelni ekonomicznych i praktycy zatrudnieni w dużych polskich przedsiębiorstwach. "Gospodarka Materiałowa i Logistyka" jest czasopismem naukowym punktowanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (9 punktów).

Maciej Bernhardt (ur. 1923) – profesor dr inż., emerytowany wykładowca Politechniki Warszawskiej i pracownik naukowy Instytutu Transportu Samochodowego. Wcześniej wykładał także m.in. w Wojskowej Akademii Technicznej, Centralnym Ośrodku Konstrukcyjno-Badawczym i na Politechnice Gdańskiej. Specjalista z dziedziny motoryzacji, autor i współautor 16 pozycji książkowych (m.in. Doładowanie silników spalinowych; Samochodowe silniki turbospalinowe; Teoria silników spalinowych; Techniczny Poradnik Samochodowy) i ponad 200 artykułów naukowych w czasopismach naukowych polskich, francuskich, niemieckich i rosyjskich. Od 1987 roku profesor nadzwyczajny i (do 1990 roku) dyrektor Instytutu Transportu Samochodowego.

Veniam legendii (z łac.) - prawo do prowadzenia wykładów przez niesamodzielnych pracowników naukowych ze stopniem doktora lub ewentualnie z tytułem zawodowym magistra. Nadawane jest na podstawie decyzji Rady Wydziału (ewentualnie innej jednostki organizacyjnej), z reguły na czas określony. Samodzielni pracownicy nauki z mocy ustawy posiadają prawo wykładania, a dodatkowo obowiązek kształcenia kadry naukowej (czyli doktorantów).

Docent (niem. Dozent, łac. doceo – uczę) – stanowisko w szkołach wyższych i instytutach naukowych dla pracowników dydaktycznych. Od 1 października 2005 roku uregulowane ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym z 27 lipca 2005 r. Ustawa ta w art. 110, ust. 4 dopuszcza (w drodze odpowiedniego zapisu w statutach poszczególnych uczelni) wprowadzenia fakultatywnego stanowiska docenta w grupie pracowników dydaktycznych danej uczelni. Osoba taka powinna posiadać stopień doktora, a jej prawa i obowiązki są podobne jak na stanowisku starszego wykładowcy. W uczelniach morskich na stanowisku docenta może być zatrudniona osoba posiadająca tylko stopień naukowy doktora oraz najwyższy stopień morski (art. 114, ust. 4).

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja