Prawa majątkowe - prawa, na podstawie których osobie
uprawnionej przysługują pewne korzyści
majątkowe (np. prawo do pobierania
odsetek,
hipoteka itp.)
Zasoby majątkowe – to obok
zasobów naturalnych element bogactwa narodowego. Zasoby majątkowe to z jednej strony stan wyposażenia kraju w budynki, budowle oraz urządzenia. Z drugiej strony zasoby majątkowe obejmują także wyposażenie
gospodarstw domowych w narzędzia pracy, przedmioty pracy oraz trwałe
dobra konsumpcyjne.
Prawa człowieka to koncepcja, według której każdemu człowiekowi przysługują pewne prawa, których źródłem obowiązywania jest przyrodzona godność ludzka. Prawa te mają charakter:
Własność górnicza – szczególny rodzaj
prawa podmiotowego, przysługującego
Skarbowi Państwa] do
złóż określonych
kopalin oraz do części
górotworu leżących poza granicami
nieruchomości gruntowych. Składowymi prawa własności górniczej są uprawnienia do korzystania i rozporządzania przedmiotem tej własności. Pomimo zbieżności nazw, własność górnicza jest prawem odrębnym od prawa własności uregulowanej w art. 140
Kodeksu cywilnego. "Tym, co odróżnia prawo własności górniczej od „kodeksowego” prawa własności jest: przedmiot prawa, dozwolony zakres rozporządzania oraz podmiot, któremu prawo przysługuje". Przedmiot prawa własności górniczej (m. in. złoże kopaliny strategicznej, część górotworu poza złożami) nie mieści się w pojęciu nieruchomości, gdyż nie jest rzeczą.
Sąd polubowny przy Prezesie UKE - stały polubowny sąd konsumencki działający przy
Prezesie Urzedu Komunikacji Elektronicznej rozpatrujący spory o prawa majątkowe wynikłe:
Wartości niematerialne i prawne - nabyte przez
jednostkę prawa majątkowe zaliczane do
aktywów trwałych nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywalnym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki.
Aulis Aarnio (ur.
14 maja 1937 w Kymi), prawnik
fiński, specjalista w dziedzinie
teorii i
filozofii prawa oraz
prawa cywilnego. Jest jednym z głównych przedstawicieli
analitycznej teorii prawa.
Ubezpieczenie komunikacyjne - należy do segmentu tak zwanych
ubezpieczeń majątkowych działu II (ubezpieczenia majątkowe i pozostałe osobowe)
ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i
Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Obejmuje ono dwa rodzaje ubezpieczeń komunikacyjnych: tak zwane ubezpieczenie
OC oraz tak zwane ubezpieczenie
AC.
Prawa pasażera — zagwarantowane aktem prawnym rangi
ustawowej niezbywalne prawa przysługujące
pasażerom środków komunikacji zbiorowej, których podróż ma jakikolwiek związek z terytorium danego
państwa albo organizacji ponadnarodowej. Celem tych praw jest ochrona podstawowych interesów pasażerów w przypadku niedogodności spotykających ich w przypadku zakłócenia ich planu podróży. Najważniejsze z nich to: prawo do opieki, prawo do zmiany planu podróży lub rezygnacji z niej za zwrotem pełnego kosztu biletu.
Dawność - zbiorcza nazwa dla instytucji
prawa cywilnego polegających na utracie bądź nabyciu prawa wskutek (1) upływu czasu i (2) zaniechania osoby uprawnionej. Na dawność w aktualnym polskim prawie składają się:
Prawo międzynarodowe prywatne - zespół
norm, których zadaniem jest wskazanie
systemu prawnego (własnego lub obcego państwa) właściwego dla dokonania oceny prawnej konkretnej sytuacji z zakresu
prawa cywilnego,
prawa rodzinnego i
prawa pracy. Normy prawa prywatnego międzynarodowego rozstrzygają konflikty na tle powiązań stanu faktycznego z systemami prawnymi różnych państw - stąd ich nazwa - normy kolizyjne.
Meszne (także:
dziesięcina) – w dawnej Polsce nazwa podatku przysługującego parafii za odprawianie
mszy w kościele. O prawo pobierania od wiernych mesznego parafie toczyły spory przed sądami, niekiedy sprzeciwiając się administracyjnym decyzjom biskupów. Pojęcie to zachowało się m.in. w
przysłowiu Bogu wola, chłopu rola, panu czynsz, a księdzu meszne.
Meszne (także:
dziesięcina) – w dawnej Polsce nazwa podatku przysługującego parafii za odprawianie
mszy w kościele. O prawo pobierania od wiernych mesznego parafie toczyły spory przed sądami, niekiedy sprzeciwiając się administracyjnym decyzjom biskupów. Pojęcie to zachowało się m.in. w
przysłowiu Bogu wola, chłopu rola, panu czynsz, a księdzu meszne.
Ius est ars boni et aequi (
łac.Prawo jest sztuką tego, co dobre i słuszne, tłum. także jako Prawo jest sztuką czynienia tego, co dobre i słuszne lub Prawo jest sztuką stosowania tego, co dobre i słuszne) –
paremia prawnicza odnosząca się do najbardziej podstawowych aspektów moralnych
prawa. Oznaczała ogólną dyrektywę, iż wartości dobra (bonum) i słuszności (aequium) stanowią dla systemu prawa wartości fundamentalne, a prawo powinno być
interpretowane i
stosowane zawsze z ich uwzględnieniem. Kwestie, których dotyczy paremia są przedmiotem badań
filozofii prawa.
Nabycie translatywne – polega na tym, że nabywca uzyskuje
prawo o treści niezmienionej – następuje transfer prawa z majątku jednej osoby do majątku drugiej osoby w niezmienionym kształcie.
Obligacja – papier wartościowy emitowany w serii, w którym
emitent stwierdza, że jest dłużnikiem
obligatariusza i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. Są to papiery masowego obrotu, występują więc w seriach. W przeciwieństwie do
akcji, obligacje nie dają ich posiadaczowi żadnych uprawnień względem emitenta typu współwłasność,
dywidenda czy też uczestnictwo w
walnych zgromadzeniach. Obligacje reprezentują prawa majątkowe podzielone na określoną liczbę równych jednostek, co oznacza, iż przyznają identyczne uprawnienia.
Hipoteka –
ograniczone prawo rzeczowe na
nieruchomości oraz na wybranych prawach (własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w
spółdzielni mieszkaniowej, wierzytelność zabezpieczona hipotecznie), służące zabezpieczeniu oznaczonej wierzytelności, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości, z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi każdoczesnego właściciela nieruchomości.
Prawo zobowiązań – dział
prawa cywilnego, obejmujący zespół
norm prawnych regulujących formy wymiany dóbr i usług. Reguluje obrót majątkowy między podmiotami prawa cywilnego.