Prawo prairiala

Prawo prairiala (fr. loi de prairial) – ustawa Konwentu Narodowego z dnia 10 czerwca 1794 (22 prairiala roku II), faktyczny początek okresu wielkiego terroru. Upraszczała ona do minimum postępowanie przed Trybunałem Rewolucyjnym, praktycznie pozbawiając oskarżonych prawa do obrony i odwołania się od wyroku.

Postępowanie następcze - jedna z kategorii postępowania dodatkowego. Prowadzi się je już po uprawomocnieniu się wyroku. Zalicza się do niego postępowanie w sprawie o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, aresztowanie lub zatrzymanie, postępowanie ułaskawieniowe i postępowanie w sprawie wyroku łącznego.

Gravamen (łac. "uciążliwość", od gravare - obciążać) - cecha orzeczenia sądu lub organu administracji, polegająca na naruszeniu interesu strony postępowania. Wykazanie gravamen, tj. uprawdopodobnienie, że dane orzeczenie narusza prawa strony, bywa warunkiem dopuszczalności środków odwoławczych (np. apelacji w polskim postępowaniu karnym).

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – akt prawny regulujący zasady prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego, tzn. mającego za przedmiot kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne pod względem legalności.

Zapowiedź apelacji – pozaustawowe, lecz powszechnie używane (zwłaszcza przez adwokatów) określenie pisemnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem (w postępowaniu karnym) i żądania sporządzenia uzasadnienia (w postępowaniu cywilnym). Taki wniosek lub żądanie z reguły poprzedza zainicjowanie procedury apelacyjnej.

Skarga kasacyjna - zwyczajny środek odwoławczy o charakterze dewolutywno-suspensywnym, przysługujący od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez sąd I instancji (wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie). Możliwość wniesienia skargi kasacyjnej uzależniona jest od istnienia przesłanek jej dopuszczalności oraz oparcia jej na określonych ustawowo przesłankach. Istotą tego środka odwoławczego jest doprowadzenie do skontrolowania przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa oraz zachowania wymogów formalnych postępowania i w efekcie doprowadzenie do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Postępowanie kognicyjne (cognitio extra ordinem) – forma cywilnego postępowania sądowego w prawie rzymskim. Swoje początki posiada już w pryncypacie, gdzie współistniał z procesem formułkowym (jako postępowanie nadzwyczajne); by w okresie dominatu stać się jedyną oficjalną formą postępowania cywilnego. Za Justyniana został zreformowany i w nowej formie przetrwał do końca istnienia Państwa Rzymskiego.

Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe – polska ustawa, uchwalona przez Sejm, regulująca właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego związanych z więcej niż jednym państwem.

Postępowanie wywoławcze (niem. Aufgebotsverfahren) - przewidziane w niemieckim procesie cywilnym postępowanie, w którym sąd dokonuje publicznego wezwania (wywołania) do zgłaszania praw i roszczeń w zakreślonym terminie pod rygorem ich utraty.

Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich – polska ustawa uchwalona przez Sejm PRL, regulująca kwestie prawne związane z postępowaniem w sprawach nieletnich.

Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego) - akt prawny regulujący zasady prowadzenia postępowań administracyjnych, tzn.

Skarga kasacyjna – w prawie polskim jest to nadzwyczajny środek zaskarżenia w procesie cywilnym przysługujący od prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie, wydanego przez sąd II instancji.

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – polska ustawa, uchwalona przez Sejm PRL, regulująca kwestie prawne związane z postępowaniem egzekucyjnym w administracji.

Postępowanie formułkowe (agere per formulas) - główna forma cywilnego postępowania sądowego w prawie rzymskim za czasów najświetniejszego rozwoju prawa rzymskiego, to jest w ostatnim stuleciu republiki i przez cały okres trwania pryncypatu. Na oznaczenie tego rodzaju postępowania Rzymianie używali omówienia: „procesować się za pomocą formułek”, od którego pochodzi nazwa proces formułkowy.Ten rodzaj postępowania wyparł ostatecznie za cesarza Oktawiana Augusta proces legisakcyjny.

Trybunał Koronny w Lublinie – najwyższy sąd apelacyjny Korony Królestwa Polskiego I Rzeczypospolitej dla spraw prawa ziemskiego, ówcześnie szlacheckiego, na Małopolskę. Obecnie w budynku dawnego Trybunału Koronnego mieści się Pałac Ślubów.

Inkwizycyjny model procesu (system inkwizycyjny, system śledczy) – typ procesu sądowego (przede wszystkim karnego i administracyjnego) w którym główny organ procesowy (np. sędzia) pełni również funkcje śledcze, oskarżycielskie i funkcje obrony. Procesowi inkwizycyjnemu przeciwstawia się proces skargowy.

Ustawa o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców – ustawa z dnia 25 marca 2011 roku wprowadzająca – w ramach upraszczania prawa gospodarczego – rozwiązania mające na celu ograniczenie biurokracji, zmniejszenie kosztów działalności gospodarczej, redukcję liczby zezwoleń, rejestrów działalności regulowanej, licencji i upoważnień oraz ograniczenie sprawozdawczości. Ustawa została podpisana przez prezydenta RP 20 kwietnia 2011. Weszła w życie 1 lipca 2011. Ustawa wprowadza liczne zmiany w wielu aktach prawnych, m.in. w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Kodeks celny − nieobowiązująca już ustawa dotycząca prawa celnego. Została wydana dnia 9 stycznia 1997 roku, weszła w życie 1 stycznia 1998 roku. Ustawę uchylono z dniem 1 maja 2004 roku, czyli w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (i tym samym do Unii Celnej tworzonej przez państwa członkowskie UE). Tego samego dnia weszła w życie nowa regulacja odnosząca się do materii z zakresu prawa celnego- Ustawa z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne. Uzupełnia ona, na poziomie krajowym, właściwe przepisy wspólnotowe (w szczególności - Wspólnotowy Kodeks Celny).

Prawo górnicze – dział prawa ochrony środowiska (będącego częścią prawa administracyjnego) regulujący stosunki administracyjnoprawne w zakresie działalności górniczej (eksploatacji złóż kopalin, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów, a także niektórych prac z zastosowaniem techniki górniczej). Często określa się prawo górnicze jako dział ustawodawstwa określający zasady korzystania ze złóż kopalin. A. Agopszowicz określał prawne stosunki górnicze jako stosunki międzyludzkie powstające w związku z działalnością w utworach skalnych tworzących skorupę ziemską, regulowane przez prawo. Zaliczenie prawa górniczego do prawa ochrony środowiska jest konsekwencją uznania złóż kopalin za element środowiska. Na system prawny górnictwa składają się - obok norm administracyjnych - także normy prawa cywilnego, przede wszystkim w zakresie własności górniczej, użytkowania górniczego oraz odpowiedzialności za szkody. O wyodrębnionym prawie górniczym można mówić do dnia 1 IX 1994 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 4 II 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze, uchylająca dekret z dnia 6 V 1953 r. - Prawo górnicze oraz ustawę z dnia 16 XI 1960 r. o prawie geologicznym. Ustawa z 1994 r. połączyła - dotychczas odrębne - prawo górnicze i prawo geologiczne w jedną ustawę, tworząc tym samym jednolitą gałąź prawa. A. Lipiński wskazuje, że "dotychczasowy dualizm regulacji prawnej (...) uznano za sztuczny i nie zapewniający dostatecznej integracji rozwiązań określających zasady wykonywania wspomnianej działalności".

Tajemnica skarbowa – termin prawniczy wprowadzony w ustawie /zakres I/ z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z dnia 4 stycznia 2005 r. (Dz.U. Nr 8, poz. 60))

Prawo geologiczne i górnicze - dziedzina (gałąź) prawa z pogranicza zagadnień prawa cywilnego jak i administracyjnego, regulująca kwestie własności kopalin, organizacji i nadzoru prac górniczych i geologicznych a także odpowiedzialność za szkody wywołane przez ruch zakładu górniczego. W Polsce podstawowym aktem prawnym normującym tę dziedzinę jest ustawa "Prawo geologiczne i górnicze".

Służba Wywiadu Wojskowego (SWW) - służba specjalna właściwa w sprawach ochrony przed zagrożeniami zewnętrznymi dla obronności RP oraz bezpieczeństwa i zdolności bojowej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, powołana na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 i podległa Ministrowi Obrony Narodowej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja