Prawosławie w Chinach

Obecność prawosławia w Chinach jest związana z prowadzoną w tym kraju działalnością misyjną Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Początkowo była ona ukierunkowana na zaspakajanie potrzeb religijnych Rosjan żyjących stale lub czasowo na terytorium Chin. Z czasem misjonarze zaczęli tłumaczyć księgi liturgiczne na język chiński i odprawiać nabożeństwa w tym języku w celu przyciągnięcia do prawosławia Chińczyków. Działalność misji była związana z polityką zagraniczną Imperium Rosyjskiego i miała przyczyniać się do umacniania wpływów rosyjskich na Dalekim Wschodzie.

Obecność prawosławia w Hongkongu związana jest z działalnością rosyjskiej misji prawosławnej na terytorium Chin. Misjonarze wchodzący w skład tej grupy podejmowali pracę również na obszarze Hongkongu. Od 1933 do 1970 działała tam parafia, której proboszczem był ks. Dionizy Uspienski. Od 1996 nad prawosławnymi mieszkańcami Hongkongu opiekę sprawuje parafia św. Łukasza podległa metropolii Hongkongu i południowo-wschodniej Azji.

Prawosławie w Korei jest obecne od początku XX wieku, gdy działalność w tym kraju rozpoczęli rosyjscy misjonarze. Od 1975 regularne działania misyjne na terytorium Korei Południowej prowadzi Patriarchat Konstantynopolitański.

Prawosławie w Austrii było tradycyjnie obecne od XVII wieku. W schyłkowym okresie istnienia Cesarstwa Austro-Węgier żyło w nim 3,2 mln wyznawców prawosławia. Po rozpadzie Austro-Węgier stało się ono religią związaną głównie z mniejszościami narodowymi i emigracją zarobkową z obszaru Bałkanów. Według danych z 2005 w Austrii żyło ok. 400 tys. wyznawców prawosławia.

Eparchia fińska i wyborska, także eparchia fińska - eparchia Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego działająca w latach 1892-1924. Obejmowała terytorium Wielkiego Księstwa Finlandii - części składowej Imperium Rosyjskiego, a następnie niepodległej Finlandii, do momentu ostatecznego zerwania podległości struktur prawosławnych na jej terenie wobec Patriarchatu Moskiewskiego. Następcą eparchii jest autonomiczny Fiński Kościół Prawosławny, podległy Patriarchatowi Konstantynopolitańskiemu.

Melecjusz, imię świeckie: Michaił Jakimow (ur. 29 października 1835 w Niemie, zm. 14 stycznia 1900 w Riazaniu) – prawosławny biskup selengiński, następnie jakucki oraz riazański, organizator działalności misyjnej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wśród rdzennych ludów Syberii. Święty prawosławny.

Żywa Cerkiew, renowacjonizm (ros. Живая Церковь, Обновленцы) – ruch w Rosyjskim Kościele Prawosławnym domagający się szeregu reform w obrzędowości i prawie kanonicznym Kościoła prawosławnego. Początkowo miał charakter oddolny i wiązał się z żywą na początku XX wieku dyskusją o przyszłości prawosławia w Rosji, w dalszej fazie swojego istnienia został wykorzystany przez władze do walki z religią, silnie infiltrowany przez radzieckie służby specjalne.

Obecność prawosławia w Liechtensteinie wiąże się z białą emigracją rosyjską po rewolucji październikowej, a także z emigracją zarobkową z Grecji i Serbii. Od 1955 opieką nad wiernymi prawosławnymi w tym kraju zajmuje się Federacja Prawosławna, uznawana przez władze państwowe od roku następnego. Koordynuje ona działania kapłanów greckich i serbskich, którzy w najważniejsze święta prawosławne odprawiają msze w prywatnych cerkwiach domowych w Vaduz i Schaan, przyjeżdżając z parafii w Sankt-Gallen. W 2005 w Liechtensteinie żyło 365 wyznawców prawosławia.

Parafia św. Elżbiety w Wiesbaden - prawosławna parafia w Wiesbaden, działająca od 1855. Erygowana jako jedna z parafii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na terenie państw niemieckich z myślą o rosyjskich turystach i kuracjuszach przybywających do miejscowych uzdrowisk.

Likwidacja unickiej diecezji chełmskiej i jej przyłączenie do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego nastąpiły w 1875 po trwającej od momentu stłumienia powstania styczniowego kampanii prowadzonej przez carską administrację zaboru rosyjskiego. W momencie kasaty diecezji w Imperium Rosyjskim ostatecznie przestał istnieć Kościół unicki, zaś jego wiernych zmuszono do konwersji na prawosławie. Likwidacja diecezji chełmskiej stanowiła konsekwencję antyunickiej polityki kolejnych carów, uważających katolików obrządku wschodniego za prawosławnych zmuszonych do przyjęcia jurysdykcji papieskiej, którzy jak najszybciej powinni ją opuścić, przyjmując rosyjskie wyznanie państwowe. Działalność carskiej administracji na Chełmszczyźnie wpisywała się również w szerzej zakrojoną politykę rusyfikacyjną.

Zgłoszenie do ewidencji działalności gospodarczej – na podstawie Ustawy z dnia 4 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej każda osoba fizyczna planująca rozpoczęcie działalności jest zobowiązana do jej zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej.

Beniamin, imię świeckie Wasilij Pawłowicz Kazanski, ros. Василий Павлович Казанский; ur. 17 kwietnia 1873 w Nimenskim, zm. 13 sierpnia 1922 w Piotrogrodzie) – prawosławny biskup gdowski, następnie metropolita petersburski i gdowski Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jeden z głównych zwolenników społecznej działalności Cerkwi i szczególnej troski o głoszenie etyki chrześcijańskiej wśród robotników. W 1922 postawiony przed sądem rewolucyjnym, skazany na śmierć i stracony pod zarzutem organizowania działalności kontrrewolucyjnej w Piotrogrodzie. W 1992 kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Jest zaliczany do Soboru Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich oraz Soboru Męczenników Petersburskich.

Józef, imię świeckie: Iwan Siemionowicz Pietrowych (ur. 15 grudnia 1872 w Ustiużnie - zm. 19 listopada 1937 pod Czymkentem) – rosyjski biskup prawosławny. W latach 1926-1927 metropolita lenigradzki. Lider ruchu josifian, najbardziej radykalnego skrzydła nie wspominających, krytyków działalności Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego pod kierownictwem metropolity Sergiusza (Stragorodskiego).

Egzarchat Gruziński – administratura Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego obejmująca teren dawnego królestwa Gruzji po jego wcieleniu do Imperium Rosyjskiego.

Parafia Ikony Matki Bożej "Wszystkich Strapionych Radość" w Mentonie - jedna z 11 prawosławnych etnicznych parafii rosyjskich na terytorium Francji, podlegających eparchii genewskiej i zachodnioeuropejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji.

Sobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1971 - Sobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, który odbył się w Zagorsku wiosną 1971.

Bazyli, imię świeckie: Alfred Osborne (ur. 12 kwietnia 1938 w Aleksandrii) – były biskup prawosławny, początkowo służący w jurysdykcji Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, następnie Patriarchatu Konstantynopolitańskiego.

Eparchia ułan-udeńska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z siedzibą w Ułan Ude. Erygowana decyzją Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z 2009, poprzez wydzielenie z eparchii czyckiej i krasnokamieńskiej.

Eparchia ardatowska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z siedzibą w Ardatowie. Erygowana decyzją Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z 27 lipca 2011, poprzez wydzielenie z eparchii sarańskiej i mordowskiej.

Chiński Kościół Prawosławny - autonomiczny Kościół prawosławny, wchodzący w skład Patriarchatu Moskiewskiego. Obejmuje swoją jurysdykcją terytorium Chińskiej Republiki Ludowej.

Sobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1971 - Sobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, który odbył się w Zagorsku wiosną 1971.

Reforma liturgiczna patriarchy Nikona – szereg zmian wprowadzonych do praktyki liturgicznej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1654–1657, z inicjatywy patriarchy Nikona. Ich celem było usunięcie zniekształceń i naleciałości w tekstach modlitw i w obrzędach, powstałych w toku wielowiekowego przepisywania ręcznego ksiąg cerkiewnych, w rezultacie których liturgia Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego zaczęła odróżniać się od oryginalnej bizantyńskiej. Reforma została przeprowadzona w oparciu o analizę tekstów liturgicznych greckich sprowadzonych z Athosu i starożytnych patriarchatów prawosławnych. Jej kolejne etapy sankcjonowały sobory biskupów. Całość zmian wywołała jednak sprzeciw znacznej części niższego duchowieństwa i wiernych rosyjskich, dla których wszelka ingerencja w tradycyjne obrzędy była niedopuszczalna.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja