Linki:
Łacina,
Brytania,
Domicjan,
Galia,
Germania (Tacyt),
Historia,
Homo novus,
Juliusz Agrykola,
Kwestor,
Kwintylian,
Lugiowie,
Neron,
Polska,
Pretor,
Prokonsul,
Senat rzymski,
Starożytny Rzym,
Trajan,
Tyberiusz,
Wenedowie,
Wespazjan,
Juliusz Agrykola, właściwie Gnaeus Julius Agricola (ur.
13 czerwca 40, zm.
23 sierpnia 93) – dowódca rzymski, w latach
77-
84 namiestnik Rzymian w
Brytanii. Zastąpił na tym stanowisku
Sekstusa Juliusza Frontyna. Jego życie opisał jego zięć,
Tacyt, w dziele Żywot Agrykoli.
Postumus; Marek Kassjan Latyniusz (Marcus Cassianius Latinius Postumus, ? -
269) –
cesarz rzymski od
260 do
269 roku. Jego władza ograniczała się do tak zwanego
cesarstwa galijskiego obejmującego rzymskie terytoria w
Galii,
Germanii,
Brytanii i
Hiszpanii. Tytułował się Odnowicielem Galii.
Święty Domicjan, również: Domicjan z Tongeren-Maastricht, Domicjan z Huy (zm. ok.
560) -
galijski biskup Tongeren, znany ze swej hojności oraz pism przeciwko
herezji,
święty Kościoła katolickiego i
prawosławnego.
Swebowie (Swewowie) - związek
plemion Germanów (tak opisuje ich
Tacyt), który mógł zostać stworzony przez
Ariowista w związku z jego wyprawą do
Galii na pomoc Sekwanom.
Germanistyka - jest dyscypliną naukową, wchodzącą w zakres
nauk humanistycznych i zajmującą się, w sensie węższym,
językiem niemieckim i
niemieckojęzyczną literaturą. Natomiast, w szerszym swym sensie, germanistyka obejmuje badanie i opis
języka, literatury i kultury narodów germańskich. Jakkolwiek ślady zainteresowania Germanami datują się już od starożytności ("
Germania"
Tacyta), germanistyka, tak jak inne
neofilologie, powstała na początku
XIX stulecia.
Język galijski - właściwie zespół
dialektów używanych przez starożytne ludy celtyckie (
Galowie) zamieszkujące
Galię Zaalpejską i
Przedalpejską oraz część obecnej
Hiszpanii. Ślady jego zachowały się jedynie w krótkich inskrypcjach, nazwach miejscowych oraz w zapisach imion własnych u autorów rzymskich (m.in.
Juliusz Cezar,
Tacyt). Po podboju Galii i Hiszpanii przez Rzym, dialekty te wyparła
łacina.
Germania (
łac. De Origine et situ Germanorum, dosłownie O pochodzeniu i kraju Germanów) – napisana przez
Publiusza Korneliusza Tacyta około roku 98, jest etnograficznym dziełem o plemionach germańskich leżących poza
Cesarstwem rzymskim.
Wielki Pożar Rzymu (
łac.: Magnum Incendium Romae) – w 64 r. strawił dużą część miasta
Rzym.
Tacyt wspomina o szybkim rozprzestrzenieniu się pożaru, który trwał pięć i pół dnia. Tylko cztery z czternastu dzielnic ówczesnego Rzymu uniknęły zniszczeń, trzy zostały kompletnie strawione przez ogień, zaś kolejnych siedem zostało poważnie zniszczonych.
Bastarnowie (
łac. Bastarnae, Peucini) zwani też Peucynami – prawdopodobnie lud
celtycki według informacji zawartych w dziełach
Diodora,
Polibiusza i
Tytusa Liwiusza, lub
germański, jak pisał o nich
Tacyt. O Bastarnach autorzy antyczni wspominają już w III wieku p.n.e.
Galia Zaalpejska (
łac. Gallia Transalpina) - kraina historyczna zamieszkana przez plemiona
celtyckie i obejmująca obszar pomiędzy
Alpami,
Pirenejami i
Renem. Galia Zaalpejska była częścią większej krainy -
Galii. Południowo-wschodnia część Galii Zaalpejskiej stała się prowincją
rzymską w
II wieku p.n.e., a resztę podbił
Juliusz Cezar w latach
58-
51 p.n.e., co opisał w De Bello Gallico.
Lucius Antonius Saturninus (zm.
89 r. n.e) - dowódca dwóch
legionów (legio XIV Gemina i XXI Rapax) stacjonujących w
Germanii. W 88 wszczął w
Mogontiacum bunt przeciwko cesarzowi
Domicjanowi, wykorzystując problemy nad dolnym
Dunajem (wojna z
Dakami i groźba najazdu plemion
Jazygów,
Markomannów i
Kwadów). Bunt został bez trudu stłumiony, Domicjan ukarał spiskującym z Saturninusem senatorów oraz wprowadził zasadę stacjonowania w jednym obozie tylko jednego legionu. –
Żywoty cezarów (De vita Caesarum) - zbiór biografii dwunastu cezarów począwszy od
Juliusza Cezara do
Domicjana napisanych przez rzymskiego pisarza i historyka
Swetoniusza. Dzieło dedykowane było Gajuszowi Septycjuszowi Clarusowi, prefektowi pretorianów, który był zarazem protektorem Swetoniusza.
Kronika polska (
łac. Chronica Polonorum) –
kronika historii Polski, spisana po
łacinie przez nieznanego autora zwanego
Gallem w latach
1112–
1116. Oryginalna nazwa dzieła to (łac.) Cronicae et gesta ducum sive principum Polonorum.
Germania Superior (
łac. Górna Germania) – prowincja
rzymska. Stolicą prowincji było
Moguntiacum. Innymi ważnymi miastami prowincji były:
Besontio,
Argentoratum,
Aquae Mattiacae. Około roku
300, Rzym stracił kontrolę nad tymi terenami. Pozostałe południowe fragmenty włączono do prowincji Maxima Sequanorum przed tym jak stały się częścią
Burgundii na początku
V wieku.
Archaiczny Homo sapiens – nieściśle zdefiniowane pojęcie używane do opisania różnych
Homo, przeciwstawianych ludziom anatomicznie współczesnym (Homo sapiens sapiens), w okresie zaczynającym się 500 000 lat temu. Do grupy tej zalicza się
Homo heidelbergensis,
Homo rhodesiensis,
Homo antecessor,
Homo helmei i
Homo neanderthalensis (jako późny archaiczny Homo sapiens).
Tyrsus, Palmacjusz i Bonifacy,
łac. Tyrsus, Palmatius, Bonifatius (zm. ok. 291 w okolicach
Trewiru w
Galii) –
męczennicy chrześcijańscy w czasach panowania
Dioklecjana,
święci Kościoła katolickiego.