Linki:
Łacina,
Światopogląd racjonalistyczny,
Aksjomat,
Arystoteles,
Baruch Spinoza,
Demokryt,
Epistemologia,
Georg Wilhelm Friedrich Hegel,
Gottfried Wilhelm Leibniz,
Grzegorz z Nyssy,
Heraklit,
Isaac Newton,
Kartezjusz,
Natywizm,
Parmenides,
Prawda,
Protagoras,
Racjonalizm,
Racjonalizm metodologiczny,
Rozum,
Rozumowanie dedukcyjne,
Sokrates,
Szkoła elejska,
Tomizm,
XVIII wiek,
XVII wiek,
Racjonalizm (
łac. ratio – rozum; rationalis – rozumny, rozsądny) – filozoficzne podejście w
epistemologii zakładające możliwość dotarcia do
prawdy z użyciem samego rozumu z pominięciem doświadczenia, poprzez stworzenie systemu opartego na
aksjomatach, z których poprzez
dedukcję można wywieść całość wiedzy. Racjonalizm w nowożytnej filozofii wywodzi się od
Kartezjusza. W anglosaskiej tradycji filozoficznej bywa nazywany racjonalizmem kontynentalnym.
Intersubiektywna kontrolowalność - jest to cecha pojęć naukowych, ściśle związana z
racjonalizmem. Według niej pojęcia naukowe posiadają następujące cechy:
Filozofia chrześcijańska – zespół zróżnicowanych kierunków, prądów, tradycji i poglądów filozoficznych powstały w II w. n.e. na gruncie
chrześcijaństwa jako odpowiedź na potrzebę racjonalnego ugruntowania rozwijającej się nowej religii i zmierzenia się z poglądami pogan. W szerszym sensie filozofia chrześcijańska to filozofia uprawiana w zgodzie z Objawieniem, w węższym filozofia samego Objawienia. W refleksji nad samą filozofią chrześcijańską kluczowe znaczenie ma jej stosunek do
teologii, podobnie jak stosunek
rozumu do
wiary. Nie wszystkie odłamy chrześcijaństwa mają jednakowy stosunek do filozofii - największe znaczenie ma ona w katolicyzmie który określa się często jako "religia racjonalna", w prawosławiu jej rozwój został zahamowany, w protestantyzmie ma ona odmienny charakter - niechęć do średniowiecznej metafizyki nadaje jej charakter bardziej
fideistyczny niż
racjonalny, niektóre odmiany protestantyzmu są wręcz wrogie filozofii.
Polityka ekologiczna - świadoma i celowa działalność
państwa (lub grupy państw) polegająca na
racjonalnym korzystaniu z zasobów i walorów
środowiska przyrodniczego, jego właściwej
ochronie i umiejętnym kształtowaniu, na podstawie zdobytej przez ludzkość wiedzy teoretycznej i praktycznej. Państwo czyni to poprzez wprowadzanie praw i regulacji w ww. dziedzinach. W sektorze prywatnym termin ten oznacza podporządkowanie się tym celom albo poprzez realizację narzucanego przez państwo prawa, albo też dzięki własnym, wprowadzonym do użytku własnego regułom.
Racjonalizm metodologiczny - stanowisko
epistemologiczne w sporze o źródła poznania głoszące, że podstawy wiedzy człowieka należy szukać w umyśle ludzkim; rozum jest jedynym źródłem poznania.
Światopogląd racjonalistyczny inaczej zwany współczesnym racjonalizmem – postawa umysłowa, która bezwarunkowo akceptuje wyższość rozumu nad innymi narzędziami poznawczo-wartościującymi, i dąży do ustanowienia systemu filozofii i etyki weryfikowalnej przez doświadczenie i niezależnej od wszelkich arbitralnych założeń i autorytetów.
Anthony Collins (ur. 21 czerwca
1676 w Heston, zm. 13 grudnia
1729 w
Londynie) – angielski
filozof,
wolnomyśliciel oraz orędownik
deizmu. Był jednym z głównych przedstawicieli
racjonalizmu religijnego oraz autorem wielu traktatów ważnych w rozwoju myśli deistycznej. Uznawał prymat
moralności względem
religii oraz opierał ją na prawach natury, które jak wierzył, są poznawane przez
rozum.
Modernizm - prąd w architekturze nowoczesnej, w
Europie Środkowej zdobył uznanie stosunkowo wcześnie. Początkowo określany był jako
funkcjonalizm lub
racjonalizm.
Abū al-ʿAlāʾ al-Maʿarrī (
arab. أبو العلاء المعري, właśc. أبو العلاء أحمد بن عبد الله بن سليمان التنوخي المعري Abū al-ʿAlāʾ Aḥmad ibn ʿAbd Allāh ibn Sulaimān al-Tanūẖī al-Maʿarrī; ur. w grudniu
973/
363 A.H. w
Maʿarra, obecnie Maarrat an-Numan; zm. tamże w maju
1058/449 A.H.) -
syryjski filozof,
poeta i
pisarz arabski, twórca
racjonalistycznej i
sceptycznej koncepcji filozoficznej podważającej
dogmaty islamu i odrzucającej pogląd o wyłączności prawdy zawartej w
doktrynie religijnej.
Science in a Free Society jest to książka napisana przez
Paula Karla Feyerabenda (pierwsze wydanie:
London, New Left Books,
1978) traktowana przez samego autora jako drugi tom
Against Method. W książce tej znaleźć można rozszerzoną dyskusję nad
relatywizmem i rolą
nauki i
racjonalizmu w wolnym
społeczeństwie.
Popperyzm – filozofia
Karla Poppera, a także stworzony przez niego prąd
filozofii nauki rozwijany początkowo w opozycji do
pozytywizmu logicznego, a później jako niezależny pogląd na kryteria naukowości wypowiedzi i
metodologię nauki. "Popperyzm" określany jest również jako "
krytyczny racjonalizm", a także, w odniesieniu wyłącznie do filozofii nauki jako "falsyfikacjonizm". Tak rozumiany "popperyzm" występuje w co najmniej trzech znaczeniach:
Free Inquiry to amerykański opiniotwórczy dwumiesięcznik wydawany przez
Council for Secular Humanism (Radę na rzecz Sekularystycznego Humanizmu). Jego redaktorem jest
Paul Kurtz, emerytowany profesor filozofii na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork. Zawartość Free Inquiry stanowią artykuły na temat
wolnomyślicielstwa,
ateizmu oraz
teistycznego sceptycyzmu. Pismo opowiada się za
rozdziałem państwa od kościołów, promuje naukowe podejście w odniesieniu do
religii, wolność światopoglądu oraz
racjonalizm.
Sophrosyne – wyraz grecki oznaczający rozwagę i podporządkowanie się dyscyplinie (np.
Sparta). Pojęcie spotykane już u
Homera, określa tam
zdrowy rozsądek, „dobry
rozum”, który
bogowie jeśli chcą mogą człowiekowi odebrać lub przywrócić. W VII i VI wieku p.n.e nabiera nowego znaczenia – rozwagi, panowania nad sobą, umiaru, powściągliwości.
Aprioryzm (w
filozofii stanowi przeciwieństwo
aposterioryzmu, nazywany bywa także ultraracjonalizmem) - pogląd według którego możliwe jest poznanie
a priori, tj. przed doświadczeniem, nie opierające się na nim. Aprioryzm skrajny traktuje poznanie
a priori jako jedyne obowiązujące, tym samym nie odnosi się do innych metod poznania. Taki pogląd występuje między innymi u
Platona i
Parmenidesa. W filozofii współczesnej istnieje także aprioryzm umiarkowany, zakładający istnienie wiedzy apriorycznej, która obok wiedzy wspartej poprzez doświadczenie buduje prawdziwy obraz rzeczywistości.
Sceptycyzm metodyczny – odmiana
sceptycyzmu polegająca na kwestionowaniu i wątpieniu w poszczególne twierdzenia w celu dotarcia do twierdzeń bardziej pewnych lub takich, w które wątpić się już nie da (np. dla
Kartezjusza było to stwierdzenie, że akt myślenia wymaga podmiotu myślącego a zatem "cogito ergo sum" - "myślę, więc jestem"); sceptycyzm metodyczny jest więc nie tyle stanowiskiem kwestii możliwości poznania
prawdy, co metodą uzyskiwania
poznania najlepszego z możliwych do uzyskania.
Fideizm (od
łac. fides - wiara) to pogląd filozoficzny i teologiczny głoszący prymat
wiary nad poznaniem
rozumowym i teoriami naukowymi. Według fideisty poznanie religijne w postaci objawienia wyprzedza poznanie rozumowe, a jedynym źródłem
wiedzy w kwestiach
wiary i
etyki może być jedynie stała
tradycja ludzkości oparta ostatecznie na pierwotnym Bożym
Objawieniu. Jest to więc
antyracjonalizm i
irracjonalizm, bo przyjmuje się istnienie prawd niedostępnych poznaniu rozumowemu.
Katechizm Rakowski to wydane w
1604 w
Rakowie wyznanie wiary
braci polskich, głoszące (jako jedno z pierwszych dzieł w historii Europy) zasadę
racjonalizmu i tolerancji religijnej (inspirowało m.in.
Konstytucję USA).
Olimpiady Specjalne - celem Olimpiad Specjalnych jest wspomaganie rozwoju osób z niepełnosprawnością intelektualną poprzez zapewnienie im udziału w treningach i współzawodnictwie sportowym. Drugim, równie ważnym celem jest zwiększenie świadomości społecznej poprzez szerzenie wiedzy na temat możliwości osób z tą formą niepełnosprawności.
Zasady filozofii (łac. Principa philosophiae, fr. Les Principes de la Philosophie) – pismo filozoficzne
Kartezjusza wydane przez Elzeviera w
Amsterdamie w
1644. Stanowi ono ostatnie z najważniejszych pism Kartezjusza wydanych za jego życia. W wielu aspektach ustępuje pismom wcześniejszym, jest jednak od nich bardziej systematyczne, przekazuje ustalone zagadnienia i ich rozwiązania w formie w pełni wyklarowanego systemu zasad. Stanowi też jedyny pełny wykład fizyki Kartezjusza, mimo wielu teoretycznych niedoskonałości będący najważniejszą popularyzację nowej fizyki XVII wieku, która w znaczący sposób przyczyniła się do przełamania schematów fizyki arystotelesowskiej w świadomości XVII-wiecznych uczonych. Polski przekład
Izydory Dąmbskiej ukazał się w
1960.