Rakieta

Rakieta to pojazd latający lub pocisk, napędzany silnikiem rakietowym. Obiekt ten uzyskuje siłę ciągu dzięki reakcji szybko wyrzucanych gazów spalinowych lub innych mediów (np. sprężone gazy, przegrzana para) z dysz silnika rakietowego, zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona. Często pojęcie rakiety jest używane w znaczeniu silnika rakietowego lub pocisku rakietowego. Rakiety służą między innymi do przenoszenia ładunku, np. statku kosmicznego, głowic bojowych, sztucznych satelitów w warunkach przestrzeni kosmicznej, gdzie nie ma żadnej zewnętrznej substancji, której pojazd mógłby użyć jako elementu napędzającego.

Prędkość przy wypaleniu (burnout velocity) – prędkość pocisku balistycznego lub kosmicznej rakiety transportowej jaką rakieta osiąga w momencie zakończenia pracy silnika napędowego bądź oddzielenia się ostatniego członu napędowego w pojazdach z napędem wieloczłonowym. W związku z faktem iż pocisk balistyczny bądź kosmiczne rakiety transportowe w różnych fazach lotu poruszają się z różnymi prędkościami, wielkość tę wykorzystuje się do celów naprowadzania pocisków balistycznych, porównawczych oraz opisowych prędkości pocisku balistycznego, czy tez rakiety nośnej.

Głowica pocisku rakietowego - część wierzchołka kadłuba pocisku rakietowego (rakiety) mająca kształt ostrokołu lub stożka z przytępionym lub zaostrzonym wierzchołkiem. W głowicy pocisku rakietowego (rakiety) mieści się najczęściej ładunek bojowy z zapalnikiem, niekiedy także część aparatury pokładowej, np. samonaprowadzania. ładunek bojowy może być jądrowy, chemiczny lub innego materiału wybuchowego.

Silnik turboodrzutowy - rodzaj silnika, który napędza pojazd poprzez wykorzystanie zjawiska odrzutu gazów (silnika odrzutowego). W przeciwieństwie do silnika rakietowego wykorzystuje otaczające powietrze jako masę wyrzutową a tlen zawarty w tym powietrzu jako utleniacz znajdującego się w zbiornikach pojazdu paliwa. Silnik ten montowany jest zazwyczaj w samolotach. Popularnie nazywany jest po prostu silnikiem odrzutowym.

Deorbitacja – sprowadzenie statku kosmicznego z orbity w gęste warstwy atmosfery. Początek deorbitacji powoduje praca silnika rakietowego o wstecznym ciągu czyli o ciągu ze zwrotem przeciwnym do zwrotu prędkości statku kosmicznego. Impuls całkowity silnika rakietowego niezbędny do inicjacji deorbitacji zależy od masy statku kosmicznego i wysokości orbity.

Rakiety 3R9 i 3R10 - balistyczne rakiety taktyczne, klasy ziemia - ziemia, napędzane paliwem stałym, służące do przenoszenia głowic z ładunkiem konwencjonalnym lub jądrowym, przeznaczone do niszczenia siły żywej, środków ogniowych, stanowisk dowodzenia, zgrupowań sprzętu technicznego.

Prędkość przy wypaleniu (burnout velocity) – prędkość pocisku balistycznego lub kosmicznej rakiety transportowej jaką rakieta osiąga w momencie zakończenia pracy silnika napędowego bądź oddzielenia się ostatniego członu napędowego w pojazdach z napędem wieloczłonowym. W związku z faktem iż pocisk balistyczny bądź kosmiczne rakiety transportowe w różnych fazach lotu poruszają się z różnymi prędkościami, wielkość tę wykorzystuje się do celów naprowadzania pocisków balistycznych, porównawczych oraz opisowych prędkości pocisku balistycznego, czy tez rakiety nośnej.

OneCAT to samochód koncepcyjny zbudowany dzięki współpracy indyjskiej firmy Tata Motors i MDI, którego inżynier, Guy Nègre, opracował silnik pojazdu. Samochód zaprezentowano po raz pierwszy na wystawie New York International Auto Show w 2008 roku. Pojazd napędzany jest silnikiem tłokowym działającym na sprężone do 300 atmosfer powietrze. Do silnika jest ono dostarczane ze zbiorników wykonanych z włókien szklanych. Model seryjny według projektantów mógłby rozwijać prędkość do 100 km/h, a jednorazowe ładowanie - sprężanie przy pomocy kompresora możliwe do wykonania w garażu kompresorem zasilanym z sieci 230 V w czasie ok. 4 godzin - wystarczyłoby na przejechanie 200 km. Konstrukcja samochodu jest bardzo lekka (zależnie od wersji od 320 do 380 kg) dzięki użyciu sklejanej, aluminiowej ramy i karoserii z włókna szklanego. Pojazd może przewozić 3-6 osób, zależnie od wersji.

Rakiety 3R9 i 3R10 - balistyczne rakiety taktyczne, klasy ziemia - ziemia, napędzane paliwem stałym, służące do przenoszenia głowic z ładunkiem konwencjonalnym lub jądrowym, przeznaczone do niszczenia siły żywej, środków ogniowych, stanowisk dowodzenia, zgrupowań sprzętu technicznego.

Metoda rażenia z orbity szczątkowej (ang. Fractional Orbital Bombardment System, FOBS) – metoda realizacji lotu pocisku rakietowego polegająca na wysłaniu go na orbitę szczątkową, a potem deorbitacji w celu nagłego ataku. Sprawia to, że: czas lotu głowic z orbity do celu jest krótszy niż czas od odpalenia klasycznej rakiety balistycznej do momentu porażenia celu; radary i obrona przeciwrakietowe są niezdolne do wczesnego wykrycia lecącego pocisku i głowic. Metoda ta nie zapobiega jednak wykryciu takiego pocisku przez satelity wczesnego ostrzegania.

Niekierowany pocisk rakietowy to rodzaj pocisku rakietowego nie posiadający możliwości kierowania lotem ani korygowania jego toru, w odróżnieniu od kierowanych pocisków rakietowych. Niekierowany pocisk rakietowy leci po wystrzeleniu po torze balistycznym, a względną celność zapewnia odpowiednie ustawienie wyrzutni, przy znanych parametrach napędu pocisku. Niekierowane pociski funkcjonalnie składają się z dwóch głównych zespołów: głowicy bojowej i układu napędowego (silnika rakietowego lub silników i koniecznych do ich pracy instalacji, w tym zapasu paliwa).

RIM-7 Sea Sparrow jest kierowanym pociskiem rakietowym klasy woda-powietrze. Służy do zwalczania wrogich rakiet oraz samolotów. Rakiety typu Sea Sparrow posiadają 4 lotki sterujące w połowie kadłuba oraz 4 lotki ogonowe umieszczone z tyłu, tuż w pobliżu dyszy silnika rakietowego. Pociski RIM-7 są tak skonstruowane aby mogły działać w każdych warunkach pogodowych. Rakiety Sea Sparrow zostały wprowadzone do użytku w 1976 r. System ten jest aktualnie zastępowany systemem najnowszej generacji Evolved Sea Sparrow

Łącznik (adapter) – przedział rakiety nie zawierający elementów układu napędowego, służący do połączenia dwóch stopni rakiety, lub członu napędowego z członem końcowym (zawierającym ładunek użyteczny).

R-2 (Kod NATO SS-2 Sibling) – radziecki pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM) napędzany silnikiem rakietowym na paliwo ciekłe, powstały jako rozwinięcie pocisku R-1, będącego kopią niemieckiego pocisku V-2. Pocisk posiada kilka udoskonaleń względem R-1 dzięki czemu osiągnięto większy zasięg (600 km), zachowując podobną celność.

Program NERVA (Nuclear Engine for Rocket Vehicle Application) jest to amerykański program rakietowy prowadzony w wczesnych latach 60. XX wieku, którego założeniem było wykorzystanie termicznego napędu jądrowego. Główna zasada działania NERVY była podobna jak zwykłej rakiety chemicznej - bezpośredni czynnik napędzający stanowiły gorące gazy wylotowe uchodzące przez tradycyjnie skonstruowaną dyszę. Inna była natomiast zasada uzyskiwania energii gazów - były one podgrzewane przez reaktor jądrowy.

Sojuz 2 (ros. Союз 2) – rakieta nośna oparta konstrukcyjnie na pocisku balistycznym R-7. Rakieta ta została zaprojektowana jako następczyni używanych do dziś rakiet Sojuz-U i Sojuz-FG. W kosmos za pomocą tej rakiety wynoszone są satelity najnowszej generacji, jednak są plany na użycie rakiety Sojuz 2 do wynoszenia ostatnich statków załogowych Sojuz.

Statecznik (brzechwa) – nieruchoma powierzchnia usterzenia samolotu, rakiety lub pocisku rakietowego. Wyróżnia się stateczniki poziome i pionowe. Wykorzystywane do stabilizowania lotu.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja