Reduplikacja (
łac. reduplicatio - podwojenie) - powtórzenie całego wyrazu bądź jego części. Stosuje się dla celów fleksyjnych bądź
słowotwórczych, jest również środkiem stylistycznym.
Paradygmat fleksyjny
leksemu – zbiór wszystkich form
fleksyjnych danego
wyrazu. Na opis paradygmatu oprócz informacji, w jakich formach fleksyjnych może dany wyraz występować, składa się także informacja o właściwych poszczególnym formom końcówkach fleksyjnych.
Epanalepsa (gr. epanalepsis, łac. resumptio, pol. powtórzenie bezpośrednie) -
figura retoryczna,
powtórzenie na końcu
wypowiedzi wyrazu lub grupy wyrazów, które znajdują się na jej początku, np. ang. The king is dead, long live the king.
Powtórzenie, repetitio ,
figura retoryczna, zabieg stylistyczny polegający na wielokrotnym użyciu tego samego elementu językowego (wyrazu, zespołu wyrazów, wersów lub
zwrotek) celem uzyskania
rytmizacji, podkreślenia znaczenia, zwiększenia ekspresji.
Waluta (jednostka monetarna) – nazwa
pieniądza obowiązującego w danym
państwie. Nazwę tę stosuje się przede wszystkim w kontekście wymiany międzynarodowej. Waluta jest wtedy środkiem rozliczeniowym (czyli miernikiem wartości) oraz środkiem regulowania płatności (należności i zobowiązań) w
transakcjach międzynarodowych.
V18 to oznaczenie
silnika widlastego mającego osiemnaście cylindrów. Silniki w tym układzie stosuje się zazwyczaj do napędów okrętowych (zarówno maszyny zasadnicze, jak i generatory pokładowe), do celów energetyki, jak również w lokomotywach.
Aglutynacyjność (dosł. sklejanie) – w
językoznawstwie proces morfologiczny polegający na stosowaniu różnego rodzaju
afiksów, określających funkcję
składniową wyrazu w
wypowiedzeniu. Od
końcówek fleksyjnych afiksy te odróżnia luźniejszy związek z
rdzeniem wyrazu oraz ich częsta jednofunkcyjność – zazwyczaj określają one tylko jedną
kategorię gramatyczną, co niesie za sobą konieczność jednoczesnego dodawania do wyrazu wielu afiksów (np.
tur. geliyorum = "idę", gdzie -iyor oznacza
czas teraźniejszy, a -um pierwszą
osobę).
V20 to oznaczenie
silnika widlastego mającego dwadzieścia cylindrów. Silniki w tym układzie stosuje się zazwyczaj do napędów okrętowych (zarówno jako maszyny zasadnicze, jak i generatory pokładowe), do celów energetyki, jak również w lokomotywach.
Hiperbola, przesadnia (hiperbolizacja, wyolbrzymienie) –
figura retoryczna, określenie z dziedziny
literatury, stosowane także w innych rodzajach sztuki. Hiperbola jest
środkiem stylistycznym, rodzajem
przenośni, w której dana rzecz opisywana jest celowo i jawnie w sposób wyolbrzymiony. Środek charakterystyczny dla epoki
baroku.
Aglutynacyjność (dosł. sklejanie) – w
językoznawstwie proces morfologiczny polegający na stosowaniu różnego rodzaju
afiksów, określających funkcję
składniową wyrazu w
wypowiedzeniu. Od
końcówek fleksyjnych afiksy te odróżnia luźniejszy związek z
rdzeniem wyrazu oraz ich częsta jednofunkcyjność – zazwyczaj określają one tylko jedną
kategorię gramatyczną, co niesie za sobą konieczność jednoczesnego dodawania do wyrazu wielu afiksów (np.
tur. geliyorum = "idę", gdzie -iyor oznacza
czas teraźniejszy, a -um pierwszą
osobę).
Błąd leksykalny – nieświadome użycie określonego
wyrazu w niewłaściwym znaczeniu (np. nostalgia jako tęsknota za kimś), jego zniekształcenie lub użycie wyrazu obcego zamiast jego polskiego odpowiednika (np. tabloid zamiast gazeta brukowa) Zazwyczaj kwalifikowany jest jako
błąd stylistyczny.
Fazy artykulacyjne wyrazu - zwane także fazami wypowiedzi, są to części składowe (fazy) wyrazu składające się z jednej lub kilku
głosek. Występowanie faz klasyfikuje się jako zjawisko fonetyczne dokonujące się wewnątrz wyrazu lub na pograniczu dwóch wyrazów.
Język analityczny a. izolujący –
język, w którym o funkcji
gramatycznej i
składniowej wyrazu nie decydują
końcówki fleksyjne jak w
językach fleksyjnych ani specjalne
przyrostki jak w
językach aglutynacyjnych, lecz pozycja danego wyrazu w
zdaniu. W językach izolujących większość pojedynczych
morfemów może być samodzielnymi wyrazami. Istnieją też języki analityczne, które wyrażają stosunki gramatyczne za pomocą luźnych morfemów w postaci form czasownika posiłkowego, przysłówków i przyimków.
Księga Powtórzonego Prawa [Pwt], Piąta Księga Mojżeszowa [5 Mojż] zamyka
Torę, jest piątą księgą
Starego Testamentu i
Biblii. Nazwa księgi w
języku hebrajskim to Dwarim דברים, czyli "słowa", od pierwszego jej wyrazu, w
grece (
Septuaginta - Δευτερονόμιον) i
łacinie (
Wulgata) - Deuteronomium, co oznacza "powtórzone prawo". Zawiera sporo nawiązań do poprzednich czterech ksiąg, w tym np. powtórzenie
Dekalogu i innych przepisów. W księdze tej umieszczony jest również hymn
Mojżesza.