Linki:
Émile Durkheim,
Ślub,
Śmierć,
Świątynia,
Święty,
Święty gaj (antropologia),
Żałoba,
Żerca,
Antropogonia,
Antropologia,
Antropologia filozoficzna,
Antropologia religii,
Bóg,
Bahaizm,
Bhikku,
Bierzmowanie,
Bogusław Milerski,
Brahmaćarja,
Bramin,
Buddyzm,
Carl Jung,
Cerkiew (budynek),
Chram,
Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie,
Chrześcijaństwo,
Chrzest,
Czeondoizm,
Dżinizm,
Demon,
Duchowieństwo,
Dusza (religia),
Edward Burnett Tylor,
Egzorcysta,
Egzorcyzm,
Epistemologia,
Etnologia,
Etnologia religii,
Etyka,
Eucharystia (sakrament),
Euhemer,
Fenomenologia,
Fenomenologia religii,
Filozofia,
Filozofia religii,
Friedrich Max Müller,
Geneza religii,
Geografia religii,
Gerardus van der Leeuw,
Gryhastha,
Guru,
Henryk Krzeczkowski,
Heros,
Hierofania,
Hinduizm,
Historia,
Historia religii,
I wojna światowa,
Imam,
Inicjacja,
Islam,
James George Frazer,
Jinja,
Joga,
Joseph Campbell,
Judaizm,
Kapłan,
Kaplica,
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II,
Kienesa,
Kościół (budynek),
Komunia święta,
Konfucjanizm,
Korneliusz Piotr Tiele,
Kosmogonia,
Koszerność,
Krytyka religii,
Ksiądz,
Kult religijny,
Lama (religioznawstwo),
Magia,
Mandir,
Manicheizm,
Materializm dialektyczny,
Max Müller,
Mazdaizm,
Meczet,
Medium (osoba),
Medytacja,
Miejsce święte,
Mircea Eliade,
Mistycyzm,
Mit,
Mitologia grecka,
Mitraizm,
Modlitwa,
Molenna,
Neopogaństwo,
Nowe ruchy religijne,
Oświecenie (okres),
Obrzęd przejścia,
Obrzezanie,
Ofiara (religia),
Ontologia,
PWN,
Pastor,
Pięć filarów islamu,
Pielgrzymka,
Pogrzeb,
Pop (kapłan),
Profanum,
Przesąd,
Psychologia,
Psychologia religii,
Pudźa,
Rabin,
Reinkarnacja,
Religia,
Religia naturalna,
Religia starożytnego Egiptu,
Religia starożytnego Rzymu,
Rodzimowierstwo,
Rudolf Otto,
Sacrum,
Sakrament,
Sanktuarium,
Scjentologia,
Shintō,
Sikhizm,
Socjologia,
Socjologia religii,
Spirytyzm,
Stupa,
Symbol,
Symbole religijne,
Synagoga,
Szaman,
Tabu,
Tadeusz Gadacz,
Tantra,
Taoizm,
Teofania,
Teogonia,
Teologia,
Teoria religii,
Totem (religia),
Transcendencja (religia),
Uniwersytet Gdański,
Uniwersytet Jagielloński,
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego,
Wołchw,
Wydawnictwo KR,
Wydawnictwo Naukowe PWN,
XIX wiek,
XVIII wiek,
XXI wiek,
XX wiek,
Zaświaty,
Zabobon,
Zakonnik,
Zaratusztrianizm,
Zbór,
Religioznawstwo – zespół nauk o
religii, których podejście – w odróżnieniu od
teologii i do
filozofii religii – charakteryzuje się antropologicznym, empirycznym, a więc porównawczym stosunkiem do przedmiotu badań.
Historia religii – nauka o dziejach
religii, część zespołu nauk zwanego
religioznawstwem. Historię religii cechuje metodologia
historyczna w badaniu genezy i rozwoju fenomenu religii.
Etnologia religii lub etnoreligioznawstwo dział
religioznawstwa badający genezę i rozwój religii pierwotnych ludów nie posiadających koniecznie pisma.
Klasyfikacja religii to jedno z zagadnień
religioznawstwa. Na świecie jest lub było praktykowanych tysiące religii i wyznań, które choćby dla celów praktycznych trzeba jakoś uporządkować. Kwestia wyboru podziału wzbudza jednak wiele kontrowersji.
Psychologia religii jest interdyscyplinarną nauką zajmującą się psychologiczną analizą
fenomenów religijnych. Znajduje się na pograniczu
psychologii i
religioznawstwa i korzysta z dorobku obu dziedzin. Z psychologicznego punktu widzenia głównym zadaniem psychologii religii jest próba wyjaśniania zjawisk religijnych (takich jak doświadczenie religijne,
konwersja, osobista religijność, duchowy rozwój człowieka,
fundamentalizm religijny itd.) przy pomocy aparatu pojęciowego wytworzonego na polu psychologii bądź jej poddziedzin (np.
psychologia kliniczna religii zajmuje się opisem relacji pomiędzy religijnością a
zdrowiem psychicznym). Z punktu widzenia religioznawczego, psychologia religii traktowana jest jako subdyscyplina religioznawstwa, komplementarna w stosunku do
socjologii religii. Tak traktowana psychologia religii stanowi młodą gałąź nauk religioznawczych. Psychologia religii zajmuje się zatem głównie przeżyciowo-przekonaniową stroną
religii, próbując przy tym szukać zależności pomiędzy sposobem przeżywania religii, a kontekstem religijno-kulturowym jednostki.
Dewi Zephaniah Phillips (ur.
24 listopada 1934, zm.
25 lipca 2006) - brytyjski filozof, jeden z głównych przedstawicieli
Wittgensteinowskiej filozofii religii. W chwili śmierci profesor
filozofii religii na Claremont Graduate University w
Kalifornii i emerytowany profesor Uniwersytetu Walijskiego w Swansea (obecnie Uniwersytet Swansea).
Brian Evan Anthony Davies (ur.
7 lipca 1951) –
dominikanin, profesor filozofii, autor klasycznej pracy Wprowadzenie do filozofii religii przetłumaczonej na kilka języków. Od
1995 roku wykłada na Fordham University w
Nowym Jorku. Wykładał również teologię i filozofię na Oxford University, Emory University w Atlancie, Collegio Beda w
Rzymie oraz na uniwersytetach w
Bristolu i
Londynie. Jest autorem licznych artykułów i książek na temat filozofii religii, teologii oraz
filozofii średniowiecznej.
Rekonstrukcjonizm (z
ang. reconstructionism) - nurt w
religioznawstwie polegający na odtwarzaniu dawnych
wierzeń i
religii, których ciągłość historyczna została przerwana.
Parlament Religii Świata odnosi się do kilku pojęć. W
1893 roku w Chicago miał miejsce pierwszy formalny parlament, zgromadzenie reprezentantów religii świata, głównie religii Wschodu i Zachodu. Szczególną uwagę zwróciła elokwencja
Swamiego Vivekanandy, który wprowadził myśl hinduską do USA. Dziś uznawany jest on za miejsce narodzin międzyreligijnego dialogu na świecie. Zabrakło na nim m.in. reprezentantów rodzimych, etnicznych wierzeń i filozofii.
Fenomenologia religii, inaczej religioznawstwo porównawcze - zestawienie faktów i systemów religijnych i dokonywanie porównań, po to aby odkryć specyfikę danego systemu religijnego.
Religiologia jest dziedziną naukową wyodrębnioną ze względu na przedmiot badań, jakim jest religijność i zjawiska pokrewne (przede wszystkim stany mistyczne). Religiologia bada przeżycia religijne i tym różni się od
religioznawstwa, które bada zagadnienie
religii. Również i
metoda badawcza jest czynnikiem odróżniającym religioznawstwo od religiologii. W przypadku religiologii wspomniana metoda jest bliższa metodzie badań
nauk przyrodniczych, a nie
humanistycznych.
Sekta (od
łac. secta – kierunek, droga, postępowanie, zasady, stronnictwo, nauka, od sequi – iść za kimś, postępować, towarzyszyć albo
łac. seco, secare – odcinać, odrąbywać, odcinać się od czegoś) – grupa społeczna stanowiąca odłam wśród wyznawców jakiejś religii. Na gruncie
religioznawstwa termin "sekta" nie ma, w przeciwieństwie do sytuacji z języka potocznego, zabarwienia pejoratywnego.
Socjologia religii - dział
socjologii zajmujący się wierzeniami, praktykami i instytucjami
religijnymi w ich kontekście społecznym. Socjologia religii zajmuje się wielorakim związkiem religii ze społeczeństwem, wzajemnymi wpływami na siebie. Bada też miejsce i funkcje religii w procesie społecznym oraz jej funkcjonowanie w różnych grupach społecznych. Jest nauką dosyć młodą i dynamicznie się rozwijającą. Powstała na przełomie XIX i XX wieku, choć jej korzenie sięgają czasów oświecenia. Jej prekursorami byli:
Tadeusz Doktór (ur.
1950, zm.
20 czerwca 2007) – polski
psycholog i
socjolog religii, ekspert w zakresie
nowych ruchów i kultur religijnych, teoretyk
astrologii, adiunkt w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych
UW. Autor wielu książek popularnonaukowych. Absolwent
Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Historia święta – kategoria
teologii,
filozofii historii i
fenomenologii religii odnosząca się do obecnego głównie w
judeochrześcijańskiej kulturze (a także kulturze
Islamu) sposobu pojmowania
dziejów jako przestrzeni w której realizuje się boży zamiar względem człowieka. Historia święta rożni się tym od historii świeckiej, że wszystkie wydarzenia w niej obecne mają jawny bądź ukryty
sens czy
znaczenie, związane z wolą
Boga.
Pramonoteizm - kierunek w
religioznawstwie uznający iż pierwotną formą religii był
monoteizm, który dopiero z czasem przekształcił się w
politeizm. Głosicielem pramonoteizmu był mi.n. W. Schmidt.
Dusza – w większości
religii oraz w wielu poglądach
filozoficznych i kulturowych: substancja ulotna, eteryczna, zjawisko siły ożywiającej ciało, a trwającej nawet po jego śmierci (zależnie od religii przyjmuje się jego występowanie u człowieka i ew. zwierząt). Pojęcie to jest ściśle związane z kwestiami
wiary i religii. To co będzie się działo z duszą po śmierci i jak człowiek za życia może na to wpływać, jest jednym z kluczowych elementów religii wyznających istnienie duszy.