Linki:
Łacina,
Akwizgran,
Alkuin,
Architektura karolińska,
Einhard,
Hraban Maur,
Języki romańskie,
Karol Wielki,
Karolingowie,
Katedra w Akwizgranie,
Minuskuła karolińska,
Paweł Diakon,
Renesans,
Rzym,
Starożytność,
Sztuka karolińska,
Teodulf,
Renesans karoliński – przypadający na panowanie
Karolingów, zwłaszcza
Karola Wielkiego, okres rozwoju kultury zachodnioeuropejskiej, w którym nastąpiła ponowna recepcja kultury
starożytnej. Termin "renesans karoliński" ma charakter pozytywnie wartościujący i wskazuje (podobnie jak termin "renesans XII wieku" czy "renesans ottoński") na pewne podobieństwa do
renesansu wieku XV i XVI.
Kwestia określenia ram chronologicznych
renesansu zaistniała na początku XIX w., czyli od momentu, w którym zaczęto interesować się tym okresem. Pojawiały się nawet koncepcje niewyodrębniania w muzyce takiego okresu jak renesans.
Tradycje
kultury bydgoskiej sięgają okresu
średniowiecza-
renesansu. Staropolska kultura
Bydgoszczy – miasta od swego zarania leżącego w granicach
Królestwa Polskiego, silnie
spolonizowanego – z końcem
XVIII wieku weszła w dziedzinę polityki
germanizacyjnej. W II połowie
XIX wieku rozwinęły się zawodowe instytucje kultury, rozwijane przez władze pruskie, którym przeciwstawiały się rosnące w siłę kulturalne przedsięwzięcia polskie. Po włączeniu Bydgoszczy w
1920 r. w granice odrodzonego
państwa polskiego, rozpoczęto intensywną repolonizację miasta, która doprowadziła do wytworzenia w latach
30. XX w. nowej polskiej elity kulturalnej w Bydgoszczy. Po dramatycznym epizodzie
II wojny światowej, trwał nadal proces rozwoju kulturalnego głównie pod względem instytucjonalnym. W latach
50. i
60. położono podwaliny pod ustalenie rangi Bydgoszczy jako uznanego ośrodka muzycznego, zaś po
1990 r. nastąpił rozwój prywatnych instytucji zajmujących się promocją oraz upowszechnianiem kultury.
Romans pasterski (także: powieść pastoralna) - utwór
epicki pisany prozą przeplataną wierszem, którego głównym tematem jest miłość wśród wyidealizowanych pasterzy lub arystokratów w pasterskim przebraniu. Gatunek był wytworem kultury dworskiej okresu
Renesansu i
Baroku; reprezentował i utrwalał jej ideały obyczajowe i erotyczne.
Wieki ciemne (okres ciemny) − okres trwający od końca
V wieku (upadek
cesarstwa rzymskiego) do połowy
X wieku, nazwany tak przez historyków ze względu na niewielki zasób źródeł pisanych z tych czasów oraz powszechnego przeświadczenia o całkowitym upadku kultury, czemu przeczy np.
renesans karoliński[
potrzebne źródło]. Jest to okres powstawania królestw barbarzyńskich, kryzysu w
Cesarstwie Bizantyjskim i początku ekspansji
Arabów.
Dzięki temu, że
Lublin jest jednym z najstarszych miast
Polski, zachowały się w nim pamiątki z różnych epok, począwszy od zarania polskiej państwowości, poprzez
średniowiecze i
renesans (szczególnie tzw.
renesans lubelski, który stanowił złoty okres w rozwoju miasta) aż po
barok i
klasycyzm i czasy późniejsze. Swoje materialne ślady pozostawili tam zarówno zaborcy, jak i działacze niepodległościowi. Również
XX wiek zostawił po sobie wiele obiektów. Pamiątki te uzupełniają
zbiory muzeów, oferta kulturalna teatrów i kin.
Ludu, mój ludu –
improperium śpiewane w Kościołach chrześcijańskich podczas
liturgii Wielkiego Piątku. Sam tekst łaciński powstał jeszcze w
VIII wieku, melodia tej pieśni może pochodzić z czasów
renesansu.
Ratusz w
Grodkowie - mieści się pośrodku Rynku. Pierwotnie
renesansowy, przebudowany w
XVIII wieku. Dzisiejszy
klasycystyczny wygląd zawdzięcza przebudowie po pożarze w
1840 roku, z dawnego
ratusza została
gotycko-
renesansowa wieża.
Cassone (z wł. cassa – kufer, skrzynia; l. mn. cassoni) – niska, prostokątna, ozdobna skrzynia, przeważnie drewniana – charakterystyczny mebel włoskiego
renesansu, zwłaszcza w
Sienie i
Florencji.
Renesans lub odrodzenie – okres w historii
kultury europejskiej, obejmujący przede wszystkim
XV i
XVI wiek, określany często jako "odrodzenie sztuk i nauk" oraz koncepcja
historiozoficzna odnosząca się do historii kultury
włoskiej od
Dantego do roku 1520 (Il Rinascimento).
Stephen Greenblatt (ur. 7.11.1943) - amerykański krytyk i
teoretyk literatury, badacz kultury epoki
renesansu. Najwybitniejszy, obok
Harolda Blooma, amerykański interpretator twórczości
Szekspira. Redaktor pełnego wydania jego dzieł (The Norton Shakespeare, 1997) i autor jego biografii.
System nakładczy bądź nakładu (chałupnictwo) - forma organizacji pracy, funkcjonująca w okresie późnego średniowiecza i
renesansu, poprzedzająca system
manufaktur.
Albarello – jest to fajansowe naczynie aptekarskie w kształcie cylindrycznym (przypominającym łodygę bambusa) u góry lekko zwężone. Używano ich w
Mezopotamii i
Persji W okresie
Renesansu (w XIV wieku) wykonywano we Włoszech piękne i kolorowe albarelle w
majolice.
Ratusz w
Gubinie - budowla została wzniesiona w
XVII wieku w stylu późno
renesansowym. Wieża została wybudowana wcześniej, w pierwszej dekadzie
XVI wieku. W czasie II wojny światowej ratusz został poważnie zniszczony. Jego odbudowa trwała 10 lat. Obecnie w budynku ratusza mieści się Miejska Biblioteka Publiczna, Biblioteka Pedagogiczna oraz Gubiński Dom Kultury. Na wieży ratuszowej znajduje się zegar z kurantem.
Mińsk Mazowiecki (Mińsk do 1866, Nowomińsk do 1916) – prawa miejskie otrzymał w
1421 roku. Największe znaczenie miał podczas
Renesansu. Następnie po okresie załamania odrodził się w
XIX wieku.
Herzog August Bibliothek (niem. Die Herzog-August-Bibliothek, „HAB“) w
Wolfenbüttel, (
Dolna Saksonia), znana jako „Herzog August Bibliothek“ i „Bibliotheca Augusta“, jest biblioteką o międzynarodowym znaczeniu ze względu na swoją kolekcję ksiąg pochodzących ze
średniowiecza i okresu
renesansu. Podlega Dolnosaksońskiemu Ministerstwu Nauki i Kultury.
System nakładczy bądź nakładu (chałupnictwo) - forma organizacji pracy, funkcjonująca w okresie późnego średniowiecza i
renesansu, poprzedzająca system
manufaktur.
Jan Michałowicz z Urzędowa (ur. ok.
1525-
30 w
Urzędowie k.
Lublina, zm. ok.
1583 w
Łowiczu) –
renesansowy rzeźbiarz i
architekt działający w
Polsce, szczególnie znany z
nagrobków, wykonywanych zgodnie z przyjętym wśród
polskich rzeźbiarzy schematem
nagrobka przyściennego, tzn. z postacią zmarłego leżącą w uśpieniu bądź swobodnie ułożoną, wspartą na jednym łokciu. W dekoracji swobodnie używał elementów włoskich, niderlandzkich i miejscowych. Jego twórczość, przesiąknięta pierwiastkami narodowymi, bywa określana jako renesans północy, a on sam uchodzi za największego
architekta renesansu pochodzenia polskiego.